Σκαθαροζούμης Σκαθαροζούμης

Η Λίντια Ντιτζ επιστρέφει στην γενέτειρα της και τόπο του… εγκλήματος, όπου το σκαμπρόζικο δαιμόνιο με το όνομα Σκαθαροζούμης («μην πεις το όνομα του τρεις φορές») την είχε στοιχειώσει.

Παλιοί και νέοι φίλοι συναντούνται σε αυτή την κεφάτη συνέχεια της ταινίας από το μακρινό 1988 – πέρασαν κιόλας 36 χρόνια;- που μας είχε πρωτοσυστήσει τον Τιμ Μπάρτον. Τότε ο Μπάρτον ήταν ο ταλαντούχος σκηνοθέτης που αποκτούσε τη διεθνή φήμη και μας παρουσίαζε ένα ιδιότυπο μεταφυσικό σύμπαν γκοθ μελαγχολίας και μακάβριου χιούμορ. Τα ίδια συστατικά σχεδόν υπάρχουν και εδώ, με τους  Μάικλ Κίτον και Γουαϊνόνα Ράιντερ να επαναλαμβάνουν τους ρόλους τους.

Η τρυφερότητα όμως είναι πιο έντονη από κάθε άλλη πρόσφατη δημιουργία του σκηνοθέτη και σε συνδυασμό με τα απολαυστικά στοιχειωμένα επεισόδια (που κουβαλούν πάντως την αισθητική του παρελθόντος) πετυχαίνει να βρεθεί σε ισορροπία με την κωμική πλευρά της ιστορίας, ενώ ξεχωριστή σημασία έχουν τα ρετρό και σινεφίλ επεισόδια που εμπνέεται ο ορεξάτος εδώ Μπάρτον. Ίσως να βοήθησε σε αυτό η συμμετοχή της αγαπημένης του Μόνικα Μπελούτσι που υποδύεται τον ερωτευμένο δαίμονα που κυνηγά τον αχαίρευτο Σκαθαροζούμη ο οποίος της ξεγλιστρά διαρκώς με θανατηφόρες κωμικές ατάκες («βρίσκομαι σε κρίση μεταθανάτιας μέσης ηλικίας» ή «εγώ είμαι μοναχικός τύπος ενώ εσύ έχεις ανάγκη από μια αδελφή ψυχή»).