Καυτά hits από Tove Lo, hip hop φωτιά από Kneecap, Moby, Tinashe – Τι ακούσαμε αυτή την εβδομάδα

Λες και το Brat δεν ήταν αρκετό soundtrack για το καλοκαίρι μας, η Tove Lo συνεργάστηκε με τον SG Lewis για ένα καυτό, καλοκαιρινό EP, με τον πολύ ταιριαστό τίτλο Heat, το οποίο περιλαμβάνει τέσσερα κομμάτια. Το δισκάκι ξεκινάει με το ομώνυμο “Heat”, που αποτελεί την τέλεια εισαγωγή για όσους δεν είχαν ακόμη καταλάβει ότι το δίδυμο αυτό θα μας κάνει να χορέψουμε, συνεχίζει με το γεμάτο Y2K vibes “Let me go OH OH” – που θυμίζει λίγο και το Can’t get you out of my head αλλά δεν πειράζει -, ακολουθεί το λιγότερο αγαπημένο μου “Busy Girl”, και το φινάλε δίνει το 00s trance και άκρως χορευτικό “Desire”, που ολοκληρώνει την εμπειρία ‘κλαμπ στα 00s’ που ήθελα να δώσουν οι δύο δημιουργοί. Είναι αυτό η καλύτερη δουλειά της Tove Lo; Σίγουρα όχι – ούτε συγκρίνεται με το έπος της Charli XCX. Ωστόσο, όπου παίξει σίγουρα θα το χορέψουμε.

Μαζί με τους Fontaines D.C, οι Kneecap, είναι ό,τι καλύτερο μάς έχει δώσει η Ιρλανδία τα τελευταία χρόνια. Σε ακραία αντίθεση με τους ομοεθνείς τους αρχι-μπούμερς U2, το χιπ-χοπ τρίο από το Μπέλφαστ κάνει μουσική χωρίς καμία διάθεση σοβαροφάνειας και το αποτέλεσμα είναι ό,τι πιο φρέσκο θα ακούσεις από Ευρωπαϊκό χιπ-χοπ αυτή τη στιγμή. Δεν είναι τυχαίο ότι για τους νέους της Ιρλανδίας είναι κάτι σαν εθνικοί ήρωες. Οι Kneecap μιλούν για την ιρλανδική ανεξαρτησία, τα βάζουν με τους Βρετανούς και όσους τους στηρίζουν – μέχρι τώρα τους έχουν επιτεθεί BBC και ο ιρλανδικός ραδιοφωνικός σταθμός RTE, που απαγόρευσε να παίζει το πρώτο κομμάτι τους “C.E.A.R.T.A.” που σημαίνει ‘δικαιώματα’ στα ιρλανδικά. Κάπως έτσι κυλούν τα πράγματα και στον πρώτο ολοκληρωμένο τους δίσκο, με τίτλο Fine Art, το οποίο έρχεται έξι χρόνια μετά την πρώτη τους ολοκληρωμένη δουλειά, που μας είχε δώσει μια πρώτη γεύση από τον ήχο τους. Αυτή τη φορά, η παραγωγή είναι εμφανώς πιο καλοδουλεμένη και έχουμε έναν δίσκο με αρχή, μέση, τέλος, interludes που μας βάζουν στο κλίμα μιας ιρλανδικής παμπ, στην οποία υποτίθεται λαμβάνουν χώρα τα κομμάτια του δίσκου. Ραπάροντας στα αγγλικά και τα ιρλανδικά, με την ίδια ωμότητα που πάντα τους χαρακτηρίζει, οι Mo Chara, Móglaí Bap και DJ Próvaí κάνουν ‘υψηλή τέχνη’, σε 18 τραγούδια που σε πορώνουν, ακόμα κι αν δεν καταλαβαίνεις πάντα τι λένε.

Η Tinashe είναι από αυτούς τους καλλιτέχνες, που μπορεί να έχουν ‘όλο το πακέτο’ – δηλαδή φοβερή φωνή, φοβερή σκηνική παρουσία, ταλέντο στον χορό, γράφει τους δικούς της στίχους, έχει κυκλοφορήσει δεκάδες πιασάρικα κομμάτια – κι όμως δεν έχει γίνει ακόμα αυτό που λέμε ‘σταρ’. Μετά από μια υπόθεση που έμοιαζε τρομακτικά πολύ στης Raye – και σε όλους τους καλλιτέχνες που δεν θέλουν να τους εκμεταλλεύεται η δισκογραφική τους εταιρία – η Tinashe αποφάσισε να κυνηγήσει το όνειρό της ως ανεξάρτητη καλλιτέχνις. Αυτή η εισαγωγή μπορεί να μην έχει καμία σχέση φαινομενικά με το EP που κυκλοφόρησε, ωστόσο μόνο έτσι μπορεί να καταλάβει κανείς γιατί το Nasty είναι τόσο μεγάλη νίκη για την τραγουδίστρια. Πέρα από όλα αυτά, έχει γίνει και το απόλυτο viral στο TikTok, ο απόλυτος καλοκαιρινός ύμνος για τους singles που αναρωτιούνται ‘is someby gonna match my freak’. Βγάζει λοιπόν απόλυτο νόημα που η Tinashe θελησε να εκμεταλλευτεί στο έπακρο το hype και να κυκλοφορήσει ενα EP, που δεν είναι τίποτα άλλο από 4 αξιόλογα remix του hit τραγουδιού της.

Πρέπει να παραδεχτώ ότι είμαι αντι-μομπική, ωστόσο προσπάθησα να ακούσω τον νέο του δίσκο – τον 22ο της καριέρας του – χωρίς προκατάληψη. Έναν χρόνο μετά το Resound NYC, στο οποίο ακούσαμε μερικές παλαιότερες επιτυχίες του σε reworked εκδοχές, με τις φωνές πολλών και διαφορετικών ερμηνευτών, ο Moby κυκλοφόρησε έναν δίσκο, στον οποίο επίσης εμπιστεύεται τη μουσική του σε άλλες φωνές – 13 για την ακρίβεια – ερμηνευτών, λιγότερο γνωστών στο ευρύ κοινό, σίγουρα πολύ ταλαντούχων όμως. Δεν μπορώ να πω ότι το Always Centered at Night είναι κάποια αριστουργηματική δουλειά, σίγουρα δεν ακουμπά εμβληματικούς δίσκους όπως το Play του 1999 και το 18 του 2002, αλλά για να είμαστε δίκαιοι έχει και τις καλές στιγμές του, όπως τα on air, where is your pride, fall back, feelings come undone. Σίγουρα δεν είναι εύκολο να μπλέξεις τόσες επιρροές και διαφορετικά ύφη σε ένα άλμπουμ, που ουσιαστικά αποτελείται από διαφορετικά singles, οπότε είναι σίγουρα εντυπωσιακό το γεγονός ότι κατάφερε να τα ‘δέσει’ όλα μαζί, χωρίς να γίνει κουραστικός – όχι, πολύ, τουλάχιστον…