Το Λυσάρι της Ζωής
Η νέα ταινία του Μισέλ Γκοντρί παρά την αυτοβιογραφική πλευρά της δεν θυμίζει σε τίποτα το σπουδαίο «Η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού». με το οποίο απέκτησε φήμη ο σκηνοθέτης πριν από ακριβώς 20 χρόνια.
Ένας εμμονικός σκηνοθέτης αποφασίζει να κλέψει το υλικό με τα γυρίσματα της νέας (και ανολοκλήρωτης ακόμη) ταινίας του όταν διαπιστώνει ότι οι παραγωγοί σχεδιάζουν να τον ξεφορτωθούν.
Τα βάσανα του σκηνοθέτη
Το σχεδόν αυτοβιογραφικό φιλμ του Γκοντρί ο οποίος έχει να κάνει καλή ταινία από την εποχή της «Αιώνιας λιακάδας ενός καθαρού μυαλού» παρά το φευγάτο κωμικό ύφος και τη συγκινητική δραματική τροπή που παίρνουν αρκετές σκηνές, δεν καταφέρνει να γίνει τόσο αποτελεσματικό όσο φιλοδοξεί ή υπόσχεται. Πολλά από τα σκετς του έργου μοιάζουν σχηματικά ή αποσπασματικά καθώς δεν μπορούν να ακολουθήσουν μια ενιαία συνοχή ή να υπηρετήσουν το καλλιτεχνικό όραμα του σκηνοθέτη. Τον τελευταίο υποδύεται με μια αφοπλιστική αυταπάρνηση ο Πιέρ Νινέ που αποτελεί προφανώς το alter ego του Γκοντρί.
Το φιλμ ξεχωρίζει κυρίως από την ειλικρίνεια της ιστορίας που δεν είναι τόσο καταγγελτική (οι παραγωγοί παρουσιάζονται ως γκάνγκστερ) ή διδακτική αλλά παραδέχεται την αδύναμη φύση κάποιων σκηνοθετών που είναι ματαιόδοξοι, ανασφαλείς και απέραντα εγωκεντρικοί.
