The Royal Hotel

Δύο Αμερικανίδες φίλες που κάνουν τις διακοπές τους στην Αυστραλία αποφασίζουν να δουλέψουν για λίγες μέρες σε παρακμιακό, απομονωμένο μπαρ προκειμένου να κερδίσουν λίγα χρήματα ώστε να παρατείνουν τις μέρες των διακοπών.

Έχει μεγάλο ενδιαφέρον το πως η ταλαντούχα σκηνοθέτρια από την Αυστραλία διαχειρίζεται το έργο της. Σε ένα μονοδιάστατο φαινομενικά θέμα, που πολλοί θα θεωρούσαν από δεδομένο έως προφανές ως προς την αξιοποίηση και την εξέλιξη του, η Κίτι Γκριν, θολώνει σκόπιμα τα νερά, μεθοδεύει έντεχνα το σασπένς και κρατά καθηλωμένο το θεατή απλώς και μόνο με το αριστοτεχνικό μοντάζ της. Η ατμόσφαιρα απειλής που κυριαρχεί από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο λεπτό, δεν επιτρέπει ποτέ να αποσαφηνιστεί η αλήθεια. Είναι όντως οι δύο γυναίκες στόχος των ξαναμμένων εργατών του διπλανού μεταλλωρυχείου; Ή μήπως οι φοβίες τους είναι υπερβολικές; Όπως και να έχει, το έξυπνα βαλμένο σενάριο έχει ολοφάνερο στόχο τον σεξισμό μιας οπισθοδρομικής «ξεχασμένης από Θεούς και ανθρώπους» κοινότητας, όπου τα όρια μεταξύ επιτρεπτού και αδιακρισίας είναι όχι απλώς λεπτά αλλά εντελώς διάτρητα. Το κλειστοφοβικό θρίλερ που εκτυλίσσεται στο παρακμιακό μπαρ μετατρέπεται σταδιακά σε ένα άρτιο και φεμινιστικό σχόλιο κατά της τοξικής αρρενωπότητας καθώς και σε μια ειλικρινή φωνή για τους κινδύνους που ελλοχεύει η κατάχρηση της πολιτικής ορθότητας. Τρομερές οι δύο πρωταγωνίστριες αλλά ειδικά η Γκάρνερ του «Όζαρκ» έχει κάτι τέτοιους ρόλους στο τσεπάκι της.