Blue Jean
Ένα θαυμάσιο σκηνοθετικό ντεμπούτο από την βρετανίδα Τζόρτζια Όκλεϊ που μιλά για το σήμερα στρέφοντας την κάμερα της στο παρελθόν και πιο συγκεκριμένα στην ομοφοβική θατσερική Αγγλία των 80ς.
Ηκαθηγήτρια φυσικής αγωγής Τζιν Νιούμαν κρύβει καλά από τον οικογενειακό και επαγγελματικό περίγυρο της την πραγματική της ταυτότητα: είναι λεσβία που τα έχει με την απενοχοποιημένη Σιμπάν. Την ίδια εποχή η Θάτσερ φέρνει στη βουλή ένα νέο νόμο για ψήφισμα ο οποίος ουσιαστικά στιγματίζει τους γκέι.
Παλεύεις ή φεύγεις;
Ένα ερώτημα που συχνά απευθύνει η Τζιν στις μαθήτριες της ενόψει μιας δύσκολης αθλητικής αναμέτρησης είναι το «φεύγεις ή παλεύεις;». Είναι ένα δίλημμα που κυρίως στρέφεται προς την ίδια παρά προς τις ανήλικες κοπέλες.
Όταν μια νέα μαθήτρια έρθει στο σχολείο, η Τζιν θα υποχρεωθεί να έρθει αντιμέτωπη με ακόμη πιο ζόρικα ηθικά διλήμματα και να πάρει αποφάσεις από την έκβαση των οποίων θα κριθεί το μέλλον της. Το δικό της αλλά και την νεοφερμένης κοπέλας που αντιμετωπίζει τα δικά της προσωπικά προβλήματα που πυκνώνουν με την αδυναμία της να ενσωματωθεί χωρίς παρατράγουδα στο νέο της σχολικό περιβάλλον.
Ανθρωπιά, πολιτικό στίγμα («δεν είναι όλα πολιτική» λέει η Τζιν στη φίλη της για να της απαντήσει εκείνη «κι όμως όλα είναι πολιτική»), συγκρατημένη συγκίνηση, άψογα σκιαγραφημένοι χαρακτήρες, άρτιος σχεδιασμός του ιστορικού πλαισίου κι ένας θαυμάσιος πρωταγωνιστικός ρόλος τον οποίο μετουσιώνει ιδανικά η εκπληκτική Ρόζι Μακ Γιούεν, συνιστούν το πλέγμα χαρισμάτων αυτής της μικρής ανεξάρτητης ταινίας με μεγάλη καρδιά που προτάθηκε για το BAFTA της πλέον υποσχόμενης νέας δημιουργού.
Η ταινία κέρδισε το Βραβείο Κοινού στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, καθως και τέσσερα βραβεία Βρετανικού Ανεξάρτητου Κινηματογράφου.
