Ο Θεός είναι μια σφαίρα
Ο Νικ Κασαβέτις («Το ημερολόγιο») αφήνει τα ανάλαφρα ρομάντζα αλλά το παρακάνει με το πέρασμα του στην άλλη πλευρά.
Τακτοποιημένος και φιλήσυχος αστυνομικός αμερικανικής κωμόπολης σοκάρεται από το βίαιο φόνο της πρώην συζύγου του και την απαγωγή της ανήλικης κόρης του από μέλη σατανικής αίρεσης. Εξι μήνες μετά κι ενώ δεν έχουν αποφέρει καρπούς οι αστυνομικές έρευνες, ειδοποιείται από μυστηριώδη νεαρή γυναίκα πως μπορεί να τον βοηθήσει.
Στην καρδιά του σκότους
Δύο πράγματα εντυπωσιάζουν στο φιλμ του Νικ Κασαβέτις. Το πρώτο -και μακράν το θετικότερο στοιχείο του «Ο Θεός είναι μια σφαίρα»- είναι η παρουσία της Μάικα Μονρό, της αντιηρωίδας που αναλαμβάνει να ανοίξει τις πόρτες της κόλασης για τον ανυποψίαστο ήρωα. Η ηθοποιός που είχαμε προσέξει στο θρίλερ «Σε ακολουθεί» είναι μια όαση δημιουργίας σε ένα κατασκότεινο και άγονο τοπίο. Το δεύτερο (που δεν το λες και απόλυτα σωστό) είναι η τάση του σκηνοθέτη να απεικονίσει με όσο το δυνατόν πιο σοκαριστικά χρώματα γίνεται τον περιθωριακό μικρόκοσμο των σατανιστών.
Η γκροτέσκα, ωμή βία με την οποία ντύνει τα φορτισμένα από τατουάζ και απόκρυφους συμβολισμούς καρέ του ο σκηνοθέτης, τελικά «πετυχαίνουν» τα αντίθετα αποτελέσματα από εκείνα που προσδοκούσε: είναι μια σύνθεση που όχι μόνο δεν λέει τίποτα στον θεατή αλλά μάλλον τον απωθεί.
Κρίμα, γιατί τόσο το ζήτημα της θρησκείας όσο και η αρχετυπική ιστορία εκδίκησης που οδηγεί τον ήρωα στην αφύπνιση του, είναι μοτίβα που λειτουργούν άψογα στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Μπόστον Τέραν και θα μπορούσαν να είχαν καλύτερη αξιοποίηση στην ταινία.
