Πέρα από τον τοίχο
Η νέα ταινία του Βαΐντ Τζαλιλβάντ περιλαμβάνει όλα τα υπέρ και τα κατά του νέου ιρανικού σινεμά.
Ο τυφλός Αλί επιχειρεί να αυτοκτονήσει μέσα στο σπίτι του αλλά δεν τα καταφέρνει. Λίγες ώρες αργότερα μια απελπισμένη γυναίκα που καταδιώκεται από αστυνομικούς κρύβεται στο διαμέρισμα του.
Το σκοτάδι του ιρανικού καθεστώτος
Αν και είναι προφανείς οι προθέσεις του Βαΐντ Τζαλιλβάντ («Περίπτωση Συνείδησης») να παραλληλίσει το καθεστώς της χώρας του με την προσωπική κατάσταση του ήρωα του που ζει στο σκοτάδι κυριολεκτικά και μεταφορικά, οι θετικές προθέσεις μένουν ανολοκλήρωτες εξαιτίας μιας σειράς άστοχων επιλογών.
Η κυριότερη αστοχία αφορά στην επιλογή της πρωταγωνίστριας που προβαίνει σε μια μελό ερμηνεία γεμάτη υπερβολές, ενώ και η ανατροπή που έρχεται στο τέλος, «μαρτυρούσε» από αρκετά νωρίς την προδιαγεγραμμένη κατάληξη της. Μην φανταστείτε όμως ότι το «Πέρα από τον τοίχο» δεν έχει αξία.
Από την ψυχωμένη και αψεγάδιαστη ερμηνεία του θαυμάσιου Ναβίντ Μοχαμαντζάντεχ μέχρι το κοντράστ αισθημάτων και εντυπώσεων που γεννιούνται από την αλληλοσυμπλήρωση των ασφυκτικών εσωτερικών χώρων (το διαμέρισμα του ήρωα) και των εξωτερικών σκηνών δράσης (η διαδήλωση που πνίγεται στη βία και το αίμα) το φιλμ αποτελεί μια δυνατή πολιτική δήλωση που αξίζει να ακουστεί.
