ΣΑΒΒΑΤΟ
30
ΜΑΪΟΥ
Επιτέλους έχει ζέστη – thank you Zara Lahrson! Ελάτε να καλωσορίσουμε μαζί τον πρώτο «καύσωνα» του έτους και τα πρώτα 30άρια στη θερμοκρασία που ζήσαμε αυτή την εβδομάδα. Ωστόσο, όσο ανοίγει ο καιρός, τόσο πιο βίαιοι φαίνεται να γίνονται οι άνθρωποι, τόσο πιο παράλογοι και τόσο πιο εχθρικοί. Κάποιος, βέβαια, θα έλεγε ότι δεν φταίει και η ζέστη. Όπως και να έχει, άλλη μία εβδομάδα, άλλο ένα Stop Scrolling πιο κοντά στις διακοπές.
Disclaimer: Υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες στις ερχόμενες εβδομάδες να αρχίσουμε να γκρινιάζουμε για τη ζέστη που τόσο πολύ αναμέναμε – δεν πειράζει, ας το χαρούμε τώρα!
Δεν ξέρω πότε πρόκειται να σταματήσει να χρειάζεται άλλο ένα τραγικό γεγονός, άλλη μία απάνθρωπη άποψη, άλλος ένας τρομερά πληγωμένος άνθρωπος με βήμα, για να επιβεβαιώσει για άλλη μία φορά πως ζούμε σε μία κοινωνία γεμάτη διακρίσεις. Ένα οριακά ασήμαντο βίντεο στο TikTok, από μία κοπέλα που σπουδάζει στο Τμήμα Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης έγινε η αφορμή για ένα – από τα πολλά που είχαμε αυτή την εβδομάδα – κύμα μίσους, άγνοιας και φοβικής συμπεριφοράς απέναντι στους gay, trans, queer – ανθρώπους.
Το βίντεο δεν θα μπω στη διαδικασία να το βάλω στο θέμα, γιατί αλήθεια, δεν είναι τίποτα. Δεν είναι τίποτα που δεν έχετε ξανακούσεi – δυστυχώς πολλές φορές στην τηλεόραση ή στο σπίτι σας – και το βασικότερο, δεν χρειάζεται άλλα views. Με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο όλοι το έχουμε δει.
@thanasis_kots Το Σάββατο 23 μαϊου του 2026 γράφτηκε ιστορία στο Ρέθυμνο. βγήκαμε στον δρόμο για να δημιουργήσουμε ένα χώρο ασφαλή για όλα τα άτομα που δεν έχουν φωνή, που κακοποιούνται,βι@ζονται, δολοφονούνται. Είμαστε φοιτητά, πολίτες και ανθρωποι από όλες τις ηλικίες και υπερασπιζόμαστε την ελευθερία και την ζωη. Στην Κρήτη ήρθε η ώρα να βάλουμε τέλος σε κάθε “Λεβέντη ” που σηκώνει χέρι στην γυναίκα του, σε κάθε γωνιό που σπάει στο ξύλο το παιδί του επειδή είναι μέλος της λοατκι+ κοινότητας. Είμαστε εδώ να περπατήσουμε και να φωνάξουμε περηφανα για όλα τα άτομα που δεν είναι πλέον μαζί μας αλλά και για αυτά που πρόκειται να φύγουν από τα χέρια της βίας τους. Δεν ντρεπόμαστε πια!!! Εσείς θα έπρεπε να ντρέπεστε για την βία σας. #rethymnopride #pride #dragshow
Η ελευθερία του λόγου, γενικότερα, είναι ένα πολύ σημαντικό δικαίωμα, που σε αυτή τη χώρα το εξασκούμε – καθώς έχουμε και δημοκρατία (!). Για κάποιο λόγο που δεν κατανοώ, η κατηγοριοποίηση των ανθρώπων, οι ρητορικές μίσους, οι ανασφάλειες, οι προσωπικές προτιμήσεις και η ψευδαίσθηση μερικών, που έτυχε να γεννηθούν λευκοί και στρέιτ, ότι ο κόσμος είναι ισορροπημένος απλά επειδή εκείνοι είναι προνομιούχοι σε αυτή τη χώρα, θεωρούνται συνώνυμα με την ελευθερία του λόγου.
Μία κοπέλα νεαρής ηλικίας θέλησε να ανεβάσει ένα βίντεο στα social media, όπου κράζει το Pride, τη σημαντικότητα μιας τέτοιας ενέργειας, τους ανθρώπους που είναι μέρος της – με τη δικαιολογία πως «μόνοι σας περιθωριοποιείτε τους εαυτούς σας». Όλο αυτό το παραλήρημα, γιατί για παραλήρημα πρόκειται, ενός τρομερά προβληματικού ανθρώπου, ξεκίνησε επειδή καλέστηκε σε ένα pre-Pride πάρτι και επειδή έτυχε μία μέρα να πέσει πάνω, στους δρόμους του Ρεθύμνου, σε μία συγκέντρωση και να αργήσει να πάει σπίτι της – δεν ξέρω αν το ξέρετε, αλλά και το Ρέθυμνο είναι τρομερά μεγάλη πόλη.
Είναι πραγματικά παράλογο να συζητάμε κάθε χρόνο τα ίδια, αλλά εμφανέστατα είναι αναγκαίο. Όχι για το βίντεο αυτής της κοπέλας, αλλά για τα χιλιάδες σχόλια που συμφωνούν μαζί της, για τους γνωστούς creators που εκμεταλλεύονται την LGBTQI+ κοινότητα, ενώ είναι βαθιά ομοφοβικοί.
Κάτι που, μέσα σε όλο αυτό το χάος, είναι ελπιδοφόρο είναι πως χιλιάδες άνθρωποι, με επιρροή ή μη, βγήκαν και κατέκριναν πλήρως τη συμπεριφορά της, τα λόγια της – ουσιαστικά μίλησαν ξανά για το πόσο προβληματικές και ανησυχητικές είναι τέτοιες απόψεις και πως μία σημαντική πλειοψηφία αναγνωρίζει ότι αυτό είναι λάθος και το λέει. Ταυτόχρονα, η Επιτροπή Ισότητας Φύλων και Καταπολέμησης Διακρίσεων του Πανεπιστημίου Κρήτης ενημερώθηκε για το περιστατικό, έβγαλε ανακοίνωση που το καταδικάζει και προβλέπεται να προγραμματιστεί ψήφισμα. Όσο τα πράγματα δεν αλλάζουν και τα αυτονόητα είναι πολυτέλεια για έστω και έναν από εμάς, κανείς δεν πρόκειται να πάψει να μιλάει.
Αν διαβάζετε Stop Scrolling, ξέρετε πως την προηγούμενη εβδομάδα η Μαρία Καρυστιανού ανακοίνωσε το νέο της κόμμα από τον κινηματογράφο Ολύμπιον, στη Θεσσαλονίκη, με την «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» — και τα social είχαν πολλά να πουν. Αυτή την εβδομάδα, ήταν η στιγμή του Αλέξη Τσίπρα.
Μετά από μήνες σεναρίων και πολιτικών ψιθύρων, ο Αλέξης Τσίπρας επέστρεψε επισήμως στην κεντρική πολιτική σκηνή, παρουσιάζοντας το νέο του κόμμα, την «Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη» ή ΕΛ.Α.Σ. — ένα ακρωνύμιο που, όπως ήταν αναμενόμενο, δεν πέρασε απαρατήρητο. Η παρουσίαση έγινε την Τρίτη 26 Μαΐου, στην πλατεία Θησείου, με τον πρώην πρωθυπουργό να μιλά για την ανάγκη μιας νέας «εθνικής πυξίδας» και μιας ευρύτερης προοδευτικής συμπαράταξης.
Η ιδρυτική διακήρυξη του νέου φορέα έχει τίτλο «Συμπαράταξη για την Ελλάδα, το Δίκιο, τη Δημοκρατία – Για μια ζωή με αξιοπρέπεια» και βάζει στο επίκεντρο ζητήματα όπως η ακρίβεια, η εργασία, οι μισθοί, η στέγη, η δημόσια υγεία και παιδεία, η διαφάνεια και η λογοδοσία. Την Πέμπτη 28 Μαΐου, ο Τσίπρας κατέθεσε την ιδρυτική διακήρυξη στον Άρειο Πάγο, μαζί με τις απαραίτητες υπογραφές, ενώ ενεργοποιήθηκε και πλατφόρμα για όσους θέλουν να υπογράψουν και να δηλώσουν συμμετοχή ως ιδρυτικά μέλη.
Το ερώτημα, βέβαια, είναι τι ακριβώς σημαίνει αυτή η επιστροφή για τον ήδη κουρασμένο και πολυδιασπασμένο χώρο της Κεντροαριστεράς. Η ΕΛ.Α.Σ. (διπλής) εμφανίζεται ως προσπάθεια να ξαναμαζευτεί ένα κομμάτι του προοδευτικού ακροατηρίου που τα τελευταία χρόνια έχει σκορπίσει ανάμεσα σε απογοήτευση, αποχή, ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά, ΠΑΣΟΚ και γενικό πολιτικό «δεν αντέχω άλλο». Το αν πρόκειται για πραγματικό νέο ξεκίνημα ή για γνώριμη πολιτική επιστροφή με νέο όνομα και νέο λογότυπο μένει να φανεί. Προς το παρόν, ένα είναι σίγουρο: θα πνιγούμε στα νέα κόμματα — κυριολεκτικά.
Συναγερμός σήμανε στο νοσοκομείο «Αττικόν», μετά την έξαρση γαστρεντερίτιδας από νοροϊό. Μέχρι τις 26 Μαΐου είχαν καταγραφεί 53 ύποπτα περιστατικά σε προσωπικό και ασθενείς, από τα οποία 9 επιβεβαιώθηκαν εργαστηριακά. Το νοσοκομείο λειτουργεί κανονικά, ενώ εφαρμόζονται μέτρα όπως απομόνωση ασθενών, άδειες σε εργαζόμενους με συμπτώματα, απολυμάνσεις και συνεχής αξιολόγηση της κατάστασης από την επιτροπή λοιμώξεων.
Το Σωματείο Εργαζομένων του «Αττικόν» μιλά για κρούσματα σε τουλάχιστον 25 υγειονομικούς και σε δεκάδες ασθενείς και συνοδούς, συνδέοντας τη διασπορά με τη μόνιμη υπερπληρότητα, την υποστελέχωση και τα ράντζα στους διαδρόμους. Όπως σημειώνουν οι εργαζόμενοι, ένα νοσοκομείο που λειτουργεί για χρόνια πάνω από τα όριά του, με ασθενείς στοιβαγμένους και προσωπικό που τρέχει να καλύψει πολλαπλά πόστα, δύσκολα μπορεί να εξασφαλίσει τους στοιχειώδεις όρους ασφαλούς νοσηλείας.
Ο νοροϊός, λοιπόν, μπορεί να ήταν η αφορμή, αλλά η εικόνα στο «Αττικόν» μοιάζει με σύμπτωμα ενός πολύ μεγαλύτερου προβλήματος. Γιατί όταν σε ένα δημόσιο νοσοκομείο υπάρχουν ράντζα, ασθενείς χωρίς τις απαραίτητες υποδομές, ελλείψεις προσωπικού και μόνιμη πίεση στις εφημερίες, τότε η «έκτακτη ανάγκη» παύει να είναι έκτακτη. Γίνεται καθημερινότητα. Οι εργαζόμενοι ζητούν άμεσα μέτρα για τον περιορισμό της διασποράς, επαρκή μέσα προστασίας και απολύμανσης, κατάργηση των ράντζων, μόνιμες προσλήψεις και αποδέσμευση του νοσοκομείου από την επόμενη γενική εφημερία, προειδοποιώντας ότι νέες εισαγωγές και νέα ράντζα θα επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο την κατάσταση.
Μία – ακόμα – σοβαρή επίθεση με ρατσιστικά και τρανσφοβικά χαρακτηριστικά σημειώθηκε στην Καλλιθέα, με θύμα μία τρανς γυναίκα. Σύμφωνα με την Αστυνομία, το περιστατικό ξεκίνησε το βράδυ της Πέμπτης 21 Μαΐου, όταν τέσσερις νεαροί, ηλικίας 19 και 20 ετών, οι οποίοι επέβαιναν σε όχημα, την προσέγγισαν και άρχισαν να την εξυβρίζουν με εκφράσεις που στόχευαν την ταυτότητα φύλου της, ενώ παράλληλα της πέταξαν αυγά και άλλα αντικείμενα.
Λίγες ώρες αργότερα, τα ξημερώματα της Παρασκευής 22 Μαΐου, οι ίδιοι φέρονται να επέστρεψαν στο σημείο και να συνέχισαν την επίθεση. Όταν η γυναίκα αποχώρησε για να επιστρέψει στο σπίτι της, οι κατηγορούμενοι φέρονται να την παρέσυραν με το όχημά τους, τραυματίζοντάς την. Ενώ το θύμα βρισκόταν πεσμένο στο έδαφος, ένας από τους δράστες φέρεται να την περιέλουσε με εύφλεκτο υγρό.
Και κάπου εδώ βλέπουμε άλλο ένα περιστατικό όπου η ίδια η πόλη συνεχίζει να μην είναι το ίδιο ασφαλής για όλους. Γιατί αυτή η επίθεση δεν είναι απλώς «άλλο ένα βίαιο περιστατικό». Είναι μία υπενθύμιση πως για τα τρανς άτομα, ο δημόσιος χώρος μπορεί ακόμη να σημαίνει βλέμματα, σχόλια, φόβο και, στη χειρότερη περίπτωση, πραγματική σωματική απειλή.
Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι ότι κάποιοι άνθρωποι «προκαλούν» επειδή υπάρχουν όπως είναι. Το πρόβλημα είναι ότι κάποιοι άλλοι έχουν μάθει να θεωρούν την ύπαρξή αυτή, πρόκληση. Και αυτό δεν ξεκινάει ξαφνικά με ένα αυτοκίνητο σε έναν δρόμο της Καλλιθέας. Ξεκινάει πολύ νωρίτερα: από τα «αστειάκια», τα σχόλια, τις τηλεοπτικές ατάκες, το «έλα μωρέ, υπερβάλλετε» και όλη αυτή τη μικρή, καθημερινή ανοχή που κάνει τη βία να μοιάζει με κάτι που απλώς… συμβαίνει. Spoiler Alert: δεν συμβαίνει απλώς. Κάποιοι την καλλιεργούν, κάποιοι την ανέχονται και κάποιοι τη ζουν στο σώμα τους.
