Ροκ και τζαζ made in Greece: 4 άλμπουμ που έχετε λόγους να τσεκάρετε

Συμβαίνουν ωραία πράγματα στη τζαζ – πάντα συνέβαιναν, απλά νοιώθω πως μια νέα γενιά έχει βουτήξει για τα καλά, αφομοιώνει συνεχώς και έχει ήδη την μικρή της όμορφη ιστορία να αφηγηθεί. Παγκόσμια, αλλά και στα μέρη μας και σε μια ροή εντυπωσιακή.

Είχα ξεχωρίσει τους Next Step Quintet για το δόσιμό τους στη μουσική, για την ‘τρέλα’ τους επίσης, για τις μουσικές δεξιότητες του κάθε ‘παίκτη’ και να’ τος  ο Billy Pod (Βασίλης Ποδαράς), ντράμερ των Next Step, μεταξύ άλλων σχημάτων με τα οποία έχει συνεργαστεί, κυκλοφορεί το πρώτο άλμπουμ του Drums To Heal Society.

Τα ντραμς συντονίζονται με τον ρυθμό, με τους ρυθμούς που εναλλάσσονται _και ναι, θεραπεύουν κιόλας. Ένα τρυφερό και περιπετειώδες άλμπουμ. Με την τζαζ αφοσίωση που θαυμάζω στους μουσικούς που «ακολουθούν» όμορφα την μούσα τους. Η τζαζ έχει αυτό το προνόμιο από την πρώτη νότα της/ απ΄τον ορισμό της/ να αποκαλύπτει την πολυπλοκότητα, με την απλή και  δυνατή συγκίνηση της μουσικής. Μελωδικός και τολμηρός στις συνθέσεις και στο παίξιμό του, ο Billy Pod βάζει μια σημείωση  κάπου στο περιθώριο της παραγωγής – «για μένα (λέει) τα τύμπανα συνδέονται με τα πάντα. Είναι ο ρυθμός με τον οποίο ζούμε τις ζωές μας, με τον οποίο ερωτευόμαστε, πολεμούμε, διεκδικούμε ή απελπιζόμαστε».

Απ ό,τι φαίνεται συμφωνούν και όσοι συμμετέχουν στο healing,  μόνιμοι στο σχήμα Μιχάλης Τσιφτσής (κιθάρα), Κίμωνας Καρούτζος (κοντραμπάσο) και  guests  Γιώργος Κοντραφούρης (πιάνο / σύνθεση του οποίου είναι το κομμάτι Billy Pod), Γιάννης Παπαδόπουλος (next step- πιανο) Γιαννης Αναστασάκης (electronics), Στέφανος Χυτήρης τύμπανα και Κατερίνα Ντούσκα που ερμηνεύει το Limit Your Love (Feist/Chilly Gonzales). Αξίζει ν’ ακουστεί και δυνατά, σε ωραία ηχεία *γιατί κρύβει και πολλές όμορφες λεπτομέρειες.

Τους φαντάζομαι  να μπαίνουν  δυναμικά και με φόρα στο  Underground Garage του Little Steven (http://undergroundgarage.com) και να σαρώνουν τις εντυπώσεις. Έτσι και χωρίς πολλά λόγια, κατευθείαν στο ψητό. Οι Bazooka με το καινούργιο τους Zero Hits. Άψογα συντονισμένοι, με ήχο δεμένο, δοκιμασμένο και  κυρίως αυτό: με τραγούδια και όχι φασαριόζικες πόζες. Στίχοι που λένε πράγματα και… δεν βρέθηκαν απλώς εκεί, ροκ με ένταση και  χιούμορ και ένα διαολεμένο drive που τους οδηγεί  από το καλό στο καλύτερο.

Τους συνδέω αυθόρμητα με τις ροκενρόλ (πανκ συνείδησης) μπάντες των late 70s-early 80ς Undertones, Stiff Little Fingers αλλά και τους καινούργιους τους Βρετανούς The Shame που έσκασαν μύτη με έξοχο υλικό και ζωηρές Clash-ικές νύξεις. Οι Bazooka  μπήκαν ορεξάτοι στο βαγόνι του ροκ πριν όλα γίνουν grunge και ολίγον τι μελό και με το Zero Hits αγχολυτικό στήριγμα δοκιμάζουν, πειραματίζονται, ρισκάρουν και κατακτούν. Εννοείται παιδιά ότι ακούγεται δυνατά.

Όπου και αν προσγειωθούν αυτά τα τραγούδια, ως και στην άκρη του κόσμου να τα στείλουν τα streaming και η καλή νεράιδα των μουσικών, θα κάνουν κεφάλια να γυρίσουν και όσοι ακούν θα θέλουν  να μάθουν-  λοιπόν:  Είναι οι Post Lovers το πρότζεκτ της Ελένης Καραγεώργου από την Αθήνα, που το 1997 αγόρασε την πρώτη της κιθάρα.

Όλα τα άλλα ακούγονται μέσα στα δεκατρία κομμάτια του άλμπουμ και μαρτυρούν απλά και ξάστερα συναρπαστικά ταξίδια στη μουσική, πλατιά ακούσματα, δίψα και τόλμη στη δημιουργία και ένα μεγάλο ταλέντο στην τραγουδοποιία.

Συνολικά, ένα άλμπουμ με συνθέσεις και μελωδίες, μεστό ανανεωμένο ροκ, με αφομοιωμένες όμορφα τις  επιρροές του (κάπου και  από εκείνες τις ωραίες ημέρες της νεοϋορκέζικης 70ς έξαψης με ένα indie/folk  ρεύμα) και  την φίνα υφή των τραγουδιών που προσπερνάνε  τάσεις και μόδες.  Όλα αυτά με την ξεχωριστή φωνή της Ελένης και σε παραγωγή του Coti K. Τέτοια  ωραία πράγματα συμβαίνουν με τους Post Lovers.

Εκείνα τα θρυλικά τα Μωρά, μπορεί να μεγάλωσαν – δηλαδή το ξέρεις, τριάντα χρόνια από την πρώτη τους κυκλοφορία, αλλά η φωνή τους, το ροκ τους  ακούγεται δυνατά και συγκινεί τους συνοδοιπόρους του. Ο Στέλιος Σαλβαδόρ σταθερά και στιβαρά στο τιμόνι.  Το Χρυσό Κλειδί είναι ο έβδομος δίσκος τους, με το ύφος της μουσικής του Στέλιου χαρακτηριστικό και έντονο, με δυο μελοποιημένα επίσης ποιήματα του Οδυσσέα  Ελύτη, το ένα απ αυτά δίνει και τον τίτλο στο άλμπουμ.

Από τα Μωρά ξεκίνησε ο Παύλος Παυλίδης, τα Μωρά βρέθηκαν (όχι  μόνο στη Φωτιά) αλλά και σε εκείνο το μεγάλο κύμα της ελληνικής ροκ σκηνής των 80’s/90’s που έκανε θόρυβο παντού και συνεχίζουν με πάθος και επιμονή και τον Στέλιο Σαλβαδόρ να οργανώνει με ευφάνταστες συνθέσεις / ενορχηστρώσεις (κιθάρες/πνευστά/ ροκ κλασικό, ηλεκτρικό και νέο/κυματικών επιρροών) εκστρατείες διαδίδοντας ροκ αιώνιες αλήθειες.