Ένα λιτό αλλά συναρπαστικό στα βασικά στοιχεία του ψυχολογικό θρίλερ είναι ο «Ένοχος» του πρωτοεμφανιζόμενου σουηδού Γκούσταφ Μέλερ. Η ταινία που αποτελεί πρόταση της Δανίας για το φετινό ξενόγλωσσο Όσκαρ αφηγείται μια ιστορία που πέρα από τη στατική θεατρική δομή της απλώνεται στα συναρπαστικά κομμάτια της κινηματογραφικής σκανδιναβικής σχολής θρίλερ, με πρωταγωνιστή έναν αστυνομικό που βρίσκεται σε δυσμένεια κι από τη θέση του τηλεφωνητή προσπαθεί να προλάβει ένα φριχτό έγκλημα.
Από κοντά και το πολιτικό βιογραφικό «Vice: Ο δεύτερος στην ιεραρχία» που καταπιάνεται με τη ζωή και τη σκοτεινή δράση του Αντιπροέδρου των ΗΠΑ Ντικ Τσένεϊ, επί προεδρίας Τζορτζ Μπους Τζ. Έξι υποψηφιότητες για Χρυσές Σφαίρες στην αιχμηρή πολιτική σάτιρα του Άνταμ ΜακΚέι («Το Μεγάλο Σορτάρισμα») και προσέξτε ιδιαίτερα τις ερμηνείες των Κρίστιαν Μπέιλ και Σαμ Ρόκγουελ που ίσως τους οδηγήσουν στο δεύτερο όσκαρ της καριέρας τους.
Απογοητευτική η πρώτη απόπειρα του Ιρανού Ασγκάρ Φαραντί να μεταφέρει την προβληματική των ηθικών διλημμάτων στα μέτρα μιας διεθνούς ευρωπαϊκής συμπαραγωγής καθώς το φιλόδοξο «Το ξέρουν όλοι» που άνοιξε τις φετινές Κάνες δεν γίνεται ποτέ πειστικό ή έστω ρεαλιστικό κι ας βάζουν οι Πενέποπε Κρουζ και Χαβιέ Μαρδέμ τα δυνατά τους.
Τέλος, το «Happytime murders» δεν είναι ακριβώς η παιδική ταινία των Χριστουγέννων αφού τα μάπετς που παίζουν εδώ ξεπερνούν σε βίτσια και βωμολοχίες τους ανθρώπινους συμπρωταγωνιστές τους.
