Ο Κύριος και το Όπλο

Ο Φόρεστ Τάκερ πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη φυλακή, εκτός από τις φορές που απέδρασε από αυτήν. Μια από αυτές ήταν και στην ηλικία των 70 ετών, όταν καταφέρνει να αποδράσει από τη φυλακή του Σαν Κουεντίν για να συνεχίσει να «εργάζεται» ως ληστής τραπεζών.

Η αληθινή ιστορία του Τάκερ ταιριάζει γάντι με την κινηματογραφική προσωπικότητα του Ρόμπερτ Ρέντφορντ. Ο αμερικανός σταρ που αποφάσισε ότι αυτή θα είναι η τελευταία του παράσταση, για έξι δεκαετίες κατάφερε να γίνει βασικό γρανάζι στην μηχανή του κινηματογράφου, υποδυόμενος αξεπέραστους χαρακτήρες.

Όχι μόνο του Χόλιγουντ αλλά και του ανεξάρτητου σινεμά, παίζοντας σε φιλμ όπου η γοητεία και το απαράμιλλο στυλ του ενίοτε επισκίαζαν την ίδια την ταινία. Όπως συμβαίνει κι εδώ, στην ταινία του Λόουρι, όπου στα 82 του ο Ρέντφορντ υποδύεται έναν ακούραστο κομπιναδόρο και αθεράπευτο ρομαντικό.

Γλυκιά, μάλλον γλυκόπικρη ταινία που μιλάει για έναν αποχωρισμό αλλά χωρίς να καταντάει μελό. Ο αποχωρισμός αυτός δεν αφορά στον κεντρικό χαρακτήρα του έργου (που παρά το προχωρημένο της ηλικίας του δεν λέει να το βάλει κάτω) αλλά και στο τέλος μιας εποχής, που χαρακτηρίζεται από μια νοσταλγική διάθεση και ένα ρετρό ύφος που όμως δεν ενοχλεί.

Το αντίθετο. Όποτε βλέπουμε τον ήρωα να το σκάει από τη φυλακή, να ληστεύει άλλη μια τράπεζα ή να φλερτάρει (ίσως η πιο σημαντική πλευρά του σεναρίου να είναι η σχέση του με την Σίσι Σπέισεκ, τον τελευταίο μεγάλο έρωτα στη ζωή του), συνειδητοποιούμε ότι δεν βλέπουμε έναν κακοποιό, έναν παράνομο που απειλεί αθώους πολίτες αλλά ένα μικρομέγαλο σκανδαλιάρικο αγόρι που αναπνέει για το ρίσκο και έχει ακόμη λαχτάρα για την ίδια τη ζωή.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης