Μη φέρνεις λουλούδια

Όταν ο Τζίνο (τον φωνάζουν Τζίτζι) συναντά τη Μπενεντίκτ (την φωνάζουν Μπίμπι) την ερωτεύεται με την πρώτη ματιά. Εκείνη εργάζεται στην οικογενειακή επιχείρηση και είναι οδηγός σε αγώνες ταχύτητας αυτοκινήτων, ενώ εκείνος παρότι δείχνει σε όλα φυσιολογικός, κρύβει ένα σκοτεινό μυστικό: είναι ληστής τραπεζών. Αυτό το μυστικό θα θέσει τη ζωή τους σε κίνδυνο και οι ίδιοι θα πρέπει να αγωνιστούν ενάντια στη μοίρα για να σώσουν την αγάπη τους.

Ένα ερωτικό δράμα νουάρ αποχρώσεων είναι το «Fidèle», που διαθέτει μια στυλιζαρισμένη, ατμοσφαιρική σκηνοθεσία κι ένα λαμπρό πρωταγωνιστικό ζευγάρι που έχει αξιοζήλευτη χημεία, ειδικά στις ερωτικές σκηνές. Η ταινία ξεκινά με τα χίλια (στην αρχική σεκάνς παρακολουθούμε μια αγωνιστική κούρσα της Μπίμπι) και ο Ρόσκαμ τοποθετεί σωστά τα κομμάτια της ιστορίας – η πρώτη συνάντηση μετά από την εν λόγω κούρσα, το πρώτο ραντεβού στη Μονμάρτη που θυμίζει το σινεμά του Ντεμί, η ρεαλιστική καταγραφή των σχέσεων μεταξύ των μελών της συμμορίας, η αγωνία του Τζίτζι να μείνει ανεπηρέαστη η προσωπική του ζωή από την παρανομία. Δεν το κρύβουμε ότι το πρώτο μέρος μας δημιούργησε την αίσθηση ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με μια σπουδαία ταινία, ποτισμένη με αδρεναλίνη και ερωτικό πάθος. Και παρότι ο σκηνοθέτης την θεωρεί ως δεύτερο μέρος της τριλογίας του για την εγκληματική πραγματικότητα στις Βρυξέλλες, η ταινία ξεχώριζε λόγω του ακατέργαστου ρομαντισμού και της αποτελεσματικής σκιαγράφησης των χαρακτήρων, ενώ είναι ολοφάνερο ότι στις σκηνές δράσης έχει επηρεαστεί από τον ΜάικΛ Μαν και την αριστουργηματική «Ενταση» του. Όμως στη συνέχεια το πράγμα χαλάει. Και χαλάει χοντρά, από τη στιγμή που εισχωρεί στην υπόθεση ένας αδικαιολόγητος και αχρείαστος μελοδραματισμός, μια φθαρμένη ματιά στην πλοκή κι ένα παροξυσμικό όργιο της κάμερας που το μόνο που πετυχαίνει είναι τελικά να τρακάρει σε τοίχο. Επίσημη συμμετοχή στο φεστιβάλ Βενετίας 2017.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης