Anon

Στο κοντινό μέλλον όλες οι προσωπικές στιγμές καταγράφονται και το έγκλημα φθίνει. Όμως μια σειρά από αινιγματικούς φόνους προκαλεί τριγμούς στο σύστημα. Ένας αστυνομικός ντετέκτιβ εντοπίζει μια νεαρή γυναίκα που δεν έχει κανένα ψηφιακό αποτύπωμα και θεωρείται η βασική ύποπτος των δολοφονιών.

Η πρόληψη του εγκλήματος μέσω της κατάργησης της ιδιωτικότητας. Μέσω της αδυναμίας της ανωνυμίας. Όλοι είναι καταχωρημένοι και όλα τα βλέμματα των πολιτών συγκεντρώνονται σε μια κεντρική βάση όπου κάθε παραβατικότητα χτυπάει κόκκινο για το κεντρικό σύστημα. Το σινεμά επιστημονικής φαντασίας πάντα είχε το προβάδισμα του εντυπωσιασμού.

Η διαφορά όμως του Νίκολ με τους υπόλοιπους θιασώτες του φανταστικού είναι πως ο νεοζηλανδός αφηγείται ιστορίες από το μέλλον με ρεαλιστικό κριτήριο. Με εικόνες απίστευτης εικαστικής ομορφιάς – τα περισσότερα από τα πλάνα που βλέπουμε ανήκουν στο Τορόντο- βγαλμένες όχι τόσο από το μέλλον αλλά από τα παλιά με μια φρεσκάδα όμως που δεν αφήνει αμφιβολίες για το που τοποθετείται χρονικά η πλοκή, το «Anon» μας μιλά για μια νουάρ ιστορία που έχει (όπως και το «Gattaca») ανεξιχνίαστο έγκλημα, ερωτική ιστορία κι ένα περιθωριακό ήρωα που πάει κόντρα στο σύστημα.

Η αλληγορική διάσταση του σεναρίου για τις διαπροσωπικές σχέσεις (η ατάκα της ηρωίδας «δεν σε αφήνω να δεις αυτό που δεν θέλω εγώ» είναι το κέντρο βάρος της ιστορίας και μαζί ένα σχόλιο για κάθε ερωτική σχέση) οδηγεί την πλοκή σε δύσκολα ερωτήματα. Δεν βρίσκουν όλα τις απαντήσεις τους αλλά κάτι μας λέει πως ο Νίκολ σκόπιμα αφήνει το αίνιγμα της ανωνυμίας ανοιχτό σε αναγνώσεις και εξηγήσεις…

Κωνσταντίνος Καϊμάκης