Βασιλιάς Αρθούρος: Ο Θρύλος του Σπαθιού

Ο ατίθασος Αρθούρος ζει από μικροκομπίνες με τη συμμορία του στο Λονδίνιουμ ώσπου ανακαλύπτει τον πραγματικό προορισμό στη ζωή του μόλις παίρνει στα χέρια του το Εξκάλιμπερ. Συντασσόμενος με την Αντίσταση και με μια μυστηριώδη «μάγισσα», μαθαίνει να τιθασεύει τη δύναμη του ξίφους και αντιμετωπίζει τους δαίμονές του, με τελικό σκοπό να εκδικηθεί το Βόρτιγκερν που δολοφόνησε τους γονείς του και έκλεψε το στέμμα του βασιλιά.

Φανταζόμασταν ότι ο Γκάι Ρίτσι θα έφτιαχνε ένα είδος πανηγυριού με τον μύθο του Αρθούρου αλλά δεν περιμέναμε και τέτοιο πράγμα! Απίστευτος αχταρμάς, μια τρικυμία εν κρανίω από πλευράς βρετανού, που δεν έχει πρόβλημα από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό να βάλει στο ίδιο μπλέντερ το μεσαιωνικό μύθο, τις πολεμικές τέχνες, το μεταφυσικό θρίλερ και την βιντεοκλιπίστικη αισθητική που λατρεύει όσο τίποτε άλλο. Σε επίπεδο βασικής σεναριακής δομής, ο Ρίτσι επιχειρεί να μείνει στον ίσιο δρόμο όσον αφορά τα βασικά πρόσωπα και τα γεγονότα που εμπλουτίζουν το μύθο του Αρθούρου – οδηγώντας το νεαρό ήρωα του στην εκπλήρωση του πεπρωμένου του και στις απαρχές του μύθου των Ιπποτών της Στρογγυλής Τραπέζης- όμως όλα τα υπόλοιπα είναι δοσμένα σαν κακόγουστο ανέκδοτο. Το ιστορικό ντεκόρ μοιάζει με διαφήμιση παιδότοπου, οι περισσότεροι πρωταγωνιστές θυμίζουν καρικατούρες που το έσκασαν από επεισόδιο των Μόντι Πάιθονς (μόνο ο Τζουντ Λο δείχνει σαν να ήρθε κατευθείαν από το σκηνικό του «Νεαρού πάπα» κι αυτό φυσικά δεν το λέμε για καλό) ενώ στα ειδικά ψηφιακά εφέ γίνεται ο κακός χαμός. Όλα αυτά φυσικά προκαλούν εκτός από φοβερό σαματά και αφόρητη δυσφορία. Τελικά όλα τα συνεχή εμπόδια και οι περίεργες φήμες με τις αναβολές και τις αλλαγές ονομάτων σε βασικά πόστα της παραγωγής του φιλμ, έδειχναν πως το πράγμα είχε πάρει στραβό δρόμο από την αρχή. Αλλά κανείς δεν είχε τα κότσια για να πει το «στοπ» με αποτέλεσμα αυτός ο «Βασιλιάς Αρθούρος» να κάνει τον αντίστοιχο του Φουκουά από το μακρινό 2004 με τον Κλάιβ Όουεν στον πρωταγωνιστικό ρόλο να φαντάζει αριστούργημα σε σχέση με την καρτουνίστικη άποψη του Ρίτσι!

Κωνσταντίνος Καϊμάκης