Θεατής: Μάριος Φραγκούλης και Γιώργος Περρής στο Ηρώδειο

Θα ξεκινήσουμε με το δια ταύτα λέγοντας ότι ήταν μια ωραιότατη μελωδική βραδιά κάτω από τον ιερό βράχο, με προδιαγεγραμμένη επιτυχία αν αναλογιστεί κανείς το όνομα του Μάριου Φραγκούλη. Πορεία αληθινά διεθνής και καριέρα αξιοζήλευτη.

Έτσι και στη χθεσινή συναυλία στάθηκε άρχοντας επί σκηνής με την αισθαντική φωνή του, άψογα τοποθετημένη στον χρόνο αλλά και τον χώρο του κατάκλειστου από κόσμο θεάτρου. Ταξίδι με αφετηρία τη Μεσόγειο στον κόσμο όλο με μια εκτενή γκάμα τραγουδιών που έφταναν μέχρι τους δρόμους και τα κακόφημα μπαρ της Αργεντινής. Παρουσία που με μόνο όπλο τη φωνή έδωσε ψυχή στα τραγούδια, χωρίς σκηνικά και άλλα λογής τερτίπια, επιβεβαιώνοντας για μια ακόμα φορά ότι αποτελεί ένα ουσιώδες πολιτιστικό εξαγώγιμο πρόσωπο.

Τη φετινή χρονιά είχε την ευτυχή συγκυρία να συμπράξει με τον Γιώργο Περρή, όνομα όχι πρωτοκλασάτο μέχρι στιγμής, με πορεία όμως, εγχώρια και διεθνή, σημαντική. Και αυτός ήταν η μεγάλη έκπληξη-αποκάλυψη της βραδιάς.

Αγχώδης στην αρχή, το δήλωσε επανειλημμένως και ο ίδιος, στάθηκε επάξια δίπλα στο αναγνωρισμένο μουσικό πρότυπο. Φωνή καθαρή, εντυπωσιακά και σωστά πολυγλωσσική, γρήγορα βρήκε τον προσανατολισμό της στον μεγάλο χώρο και απέδωσε εκφραστικότατες ερμηνείες, εσωτερικές, αποδεικνύοντας εν τέλει μια φρέσκια παρουσία, αυθόρμητα επικοινωνιακή, με σφρίγος και μέτρο ταυτόχρονα. Οι τζαζ ρυθμοί, οι πιο ξεσηκωτικές του μελωδίες (ενδεικτικά το ολοκαίνουργιο Chase the sun) και η αισθησιακή ερμηνεία του γαλλόφωνου Quand ona que l’ amour κέρδισαν και το μεγαλύτερο χειροκρότημα.

Στα ντουέτα επί σκηνής -θα τα θέλαμε περισσότερα- διέκρινε κανείς τον άψογο και σπουδαίο επαγγελματία, το αναμφισβήτητο ταλέντο πλάι στον ελπιδοφόρο νέο με τον έντονο ενθουσιασμό, συνδυασμός γοητευτικός σε μια σχέση ισότιμη επί σκηνής και διάκριτη από αμοιβαίο σεβασμό.

Από τις κορυφαίες στιγμές το κλείσιμο της συναυλίας με τη σύμπραξη της υπέροχης Tina Arena και στο πιάνο τον διάσημο Jorge Calandrelli στην απόδοση της χατζιδακικής ”Θάλασσας πλατιάς”.

Ως μοναδικές ενστάσεις της ωραίας αυτής βραδιάς θα μπορούσαν να θεωρηθούν οι αγγλόφωνες επεξηγήσεις στο κοινό από τους δύο πρωταγωνιστές, με την έντιμη εξ αρχής αλλά λίγο επιχειρησιακού τύπου δικαιολόγηση της μαγνητοσκόπησης της παράστασης από αμερικάνικο κανάλι καθώς και η επιλογή των ελάχιστων ελληνικών τραγουδιών. Το κοινό τα ήθελε ίσως περισσότερο από άλλα και το απέδειξε με τη συμμετοχή και το χειροκρότημα στα τρία ανκόρ τους που μάλλον δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαία η επιλογή των αποκλειστικά ελληνικών μελωδιών.