ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
09
ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ
Διακόσια χρόνια συμπληρώνονται το 2027 από τον θάνατο του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν και, τιμώντας το επετειακό έτος, το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών αφιερώνει ολόκληρη τη σεζόν στο έργο του μεγάλου μουσουργού, με έμφαση στα ύστερα κουαρτέτα για έγχορδα, με τα οποία ανανέωσε ριζικά το είδος.
Το επετειακό αυτό αφιέρωμα εγκαινιάστηκε με τον καλύτερο τρόπο από το φημισμένο Κουαρτέτο Μοντιλιάνι, ένα γαλλικό σύνολο διεθνούς εμβέλειας, που αποτελεί από την περσινή σεζόν artist-in-resident στο Radio France, στο Παρίσι, ένα μουσικό σύνολο που έχει αφοσιωθεί, από το 2024, στην ηχογράφηση και των δεκαέξι κουαρτέτων του Μπετόβεν.
Στη συναυλία του, την Τετάρτη 7 Οκτωβρίου, στην Αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος του Μεγάρου, το μουσικό σύνολο ερμήνευσε ένα από τα πρώτα κουαρτέτα του Μπετόβεν, το αρ. 6 σε σι ύφεση μείζονα, έργο 18, που είναι γνωστό με το προσωνύμιο «Η μελαγχολία» (από τον τίτλο του τέταρτου μέρους του, La malinconia), γραμμένο το 1800, και το τελευταίο, με αριθμό 16, σε φα μείζονα, έργο 135, που συνέθεσε το 1826, λίγο πριν τον θάνατό του. Το έργο είναι γνωστό ιδιαίτερα από τη δραματική αρχή του, όπου οι τρεις πρώτες νότες αντιστοιχούν στην ερώτηση «Muss es sein?» («Πρέπει;») για να ακολουθήσει η απάντηση, με τρεις άλλες νότες: «Es muss sein!» («Πρέπει!»)
Ο Amaury Coeytaux, πρώτο βιολί του σχήματος, και οι Loïc Rio, βιολί, Laurent Marfaing, βιόλα, και François Kieffer, βιολοντσέλο, ερμήνευσαν την ιδιοφυή μουσική του Μπετόβεν, αναδεικνύοντας τις διαφορετικές ποιότητες ανάμεσα στα δύο έργα, διατηρώντας τον απόλυτο έλεγχο των εκφραστικών τους μέσων.
Ανάμεσα στα δύο κουαρτέτα, το μουσικό σύνολο Μοντιλιάνι ερμήνευσε ένα ακόμη έργο, του τσέχου συνθέτη Kryštof Mařatka, γραμμένο ειδικά γι’ αυτούς το 2025, με τίτλο «Αμεντέα, πρόσωπο νεαρής κοπέλας», το οποίο, όπως προειδοποίησε το κοινό, ερμήνευσαν σε συναυλία μόλις για δεύτερη φορά.
Αυτό δεν εμπόδισε το κοινό να καταχειροκροτήσει τους τέσσερις μουσικούς και να τους καλέσει επανειλημμένα στη σκηνή, κάτι το οποίο οι ίδιοι ανταπέδωσαν ερμηνεύοντας ως «ανκόρ» το αργό μέρος από το Κουαρτέτο αρ. 1, ολοκληρώνοντας με τον τρόπο αυτό μια ευφρόσυνη βραδιά, που προοιωνίζεται ένα γόνιμο, συναυλιακά, αφιερωματικό έτος.
