Οι “Όρνιθες” λίγο πριν την απογείωση

Ο Νίκος Καραθάνος και η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση αποχαιρετούν τα φετινά Επιδαύρια με μια αγαπημένη κωμωδία του Αριστοφάνη, που τάραξε πολλές φορές τα νερά, ίσως γιατί μας καλεί να πάμε «σ’ άλλες πολιτείες, ερωτικές…».

Ο Πεισθέταιρος και ο Ευελπίδης αφήνουν πίσω τους την Αθήνα και πετούν για μια νέα πολιτεία «μαλακιά και παχουλή σαν πουπουλένιο στρώμα ή σαν την κοιλίτσα του μωρού», δηλαδή σε μια πολιτεία που θα επικρατεί η αθωότητα, η τρυφερότητα, το χάδι, το όνειρο. Φτάνουν στη Νεφελοκοκκυγία, τη χώρα των πουλιών, των Ορνίθων, αυτών που ήδη έχουν πετάξει ψηλά.

Ο Νίκος Καραθάνος και οι συνεργάτες του (ο Γιάννης Αστερής στη μετάφραση και τη διασκευή, η Ελλη Παπαγεωργακοπούλου στα σκηνικά και τα κοστούμια, ο Αγγελος Τριανταφύλλου στη μουσική, η Αμαλία Μπένετ στην κίνηση, οι μουσικοί Μάριος Δαπέργολας, Σοφία Ευκλείδου, Δημήτρης Κλωνής, Βασίλης Παναγιωτόπουλος και Δημήτρης Τίγκας που θα παίξουν ζωντανά τις συνθέσεις του Αγγελου Τριανταφύλλου και οι ηθοποιοί Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Αλίκη Αλεξανδράκη, Μαρία Διακοπαναγιώτου, Βασιλική Δρίβα, Νίκος Καραθάνος, Εμιλυ Κολιανδρή, Γιάννης Κότσιφας, Εκτορας Λιάτσος, Χρήστος Λούλης, Φωτεινή Μπαξεβάνη, Κωνσταντίνος Μπιμπής, Νατάσσα Μποφίλιου, Αγγελος Παπαδημητρίου, Φοίβος Ριμένας, Μιχάλης Σαράντης, Γιάννης Σεβδικαλής, Αρης Σερβετάλης, Αγγελος Τριανταφύλλου, Γαλήνη Χατζηπασχάλη θα γίνουν πουλιά, θα μας μας πάρουν και θα μας σηκώσουν για άλλες πολιτείες, ονειρικές, μαγικές, ζητούμενες οπωσδήποτε.

Πενηντα επτά χρόνια πριν, το 1959 στο Ηρώδειο, ο Κάρολους Κουν είχε σηκώσει και ξεσηκώσει το αθηναϊκό κοινό με τους δικούς του «Ορνιθες», που δίχασαν, πυροδότησαν αντιδράσεις, ενέπνευσαν γελοιογραφίες. Γιατί οι «Ορνιθες», από τότε που τις έγραψε ο Αριστοφάνης, ταυτίζονται με το όνειρο, με το άπιαστο, με το απωθημένο, με το μακρινό που πάντα είναι καλύτερο από το εδώ. Και ασφαλώς σχολιάζουν όσα κακά αφήνει κανείς πίσω του πριν πετάξει για αλλού. Και ο Νίκος Καραθάνος αποδέχεται με ευαισθησία και αποδελτιώνει με την τέχνη του τα όνειρα, τις ευαισθησίες και τις διαψεύσεις της δικής του γενιάς.

Και σήμερα, σε μια εποχή που πολλοί φεύγουν από αυτή τη χώρα, ή μένουν προσπαθώντας να βρουν εδώ τη δική τους Νεφελοκοκκυγία, μας καλεί ν’ ανέβουμε στο φτερό της Αηδόνας, ή κάποιου άλλου πουλιού και να πετάξουμε. Με το νου, με την ψυχή, με την τέχνη. Γιατί το πέταγμα είναι πάντα απωθημένο. Και έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις… Ακομα κι όταν πατάς στη γη.

Περιμένοντας τους «Ορνιθες», περιμένοντας την πρόταση του Νίκου Καραθάνου για το άπιαστο, περιμένοντας ένα ακόμη πέταγμα του Αριστοφάνη, κατεβαίνουμε στην Επίδαυρο στις 19 και 20 Αυγούστου, σε δύο παραστάσεις που είναι ήδη sold out, και που εύχομαι και ελπίζω η Στέγη να σκέφτηκε και όσους θα ήθελαν και δεν μπορούν να τις δουν στην Επίδαυρο και να μεριμνήσει για περαιτέρω παραστάσεις, κάποιες μέρες του δροσερού Σεπτεμβρίου.

Στο χώρο της Στέγης ή αλλού… Σύμφωνα με τελευταίες, έγκυρες πληροφορίες, γίνονται προσπάθειες, να παρουσιαστεί η παράσταση και στην Αθήνα.