Στην πρόβα: “Γκλόρια” στο Θέατρο Χορν – Εργασιακός κανιβαλισμός με φόντο ένα glam περιοδικό (video)

@monopoligr 📣Το BEHIND THE CURTAIN του #monopoligr βρέθηκε στα παρασκήνια της παράστασης «ΓΚΛΟΡΙΑ» στο Θέατρο Χορν 🧡 και είχαμε καιρό να συναντήσουμε μια τόσο επίκαιρη μαύρη κωμωδία που να περιγράφει ακριβώς την εργασιακή φρενίτιδα που επικρατεί παντού💥| LINK IN BIO 🔗 #αθηνα #θεατρο #theatre #παράστασης ♬ Evening Aura – Mirellavieira

Σε λίγες ώρες από τώρα, σήμερα Δευτέρα 12 Οκτωβρίου, κάνει πρεμιέρα στο Θέατρο Χορν η πανέξυπνη σάτιρα του βραβευμένου Αμερικανού συγγραφέα Branden Jacobs-Jenkins, «Γκλόρια», που ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Τη σκηνοθεσία υπογράφει η Έμιλυ Λουίζου.

«Αυτό που με κέρδισε σε αυτό το έργο είναι όλος αυτός ο ανταγωνισμός και η βία που συσσωρεύεται σε ένα εργασιακό περιβάλλον και που κάπως εμείς σήμερα όλο αυτό έχουμε συνηθίσει να το αποδεχόμαστε και να το ενσωματώνουμε στην καθημερινότητά μας, χωρίς να πούμε “όπα, κάτσε, γιατί ζούμε έτσι; Γιατί υπάρχει τόση ένταση, ανάγκη για διαφωνία, για σύγκρουση;” Αυτό ακριβώς πραγματεύεται το έργο», μας λέει η Έμιλυ Λουίζου, εξηγώντας γιατί επέλεξε να ανεβάσει το «Γκλόρια» σήμερα.

Και κάπως έτσι, πριν καν μπούμε στα γραφεία του περιοδικού, έρχεται το πρώτο ερώτημα: πότε ακριβώς αρχίσαμε να θεωρούμε φυσιολογικό να περνάμε ένα τόσο μεγάλο κομμάτι της ζωής μας σε συνθήκες διαρκούς έντασης και σύγκρουσης;

Αποστόλης Τότσικας

Το «Γκλόρια» μάς μεταφέρει στα γραφεία ενός περιοδικού τέχνης και πολιτισμού, εκεί όπου δημοσιογράφοι, αρχισυντάκτες, βοηθοί και πρακτικάριοι προσπαθούν να βρουν τη θέση τους. Ή, πιο σωστά, να επιβιώσουν. Γιατί εδώ η φιλοδοξία δεν είναι απλώς κίνητρο για να προχωρήσεις, αλλά μπορεί να γίνει όπλο απέναντι στους συναδέλφους σου. Τα ματαιωμένα όνειρα, τα ψέματα, τα κουτσομπολιά, η υποκρισία και το αέναο κυνήγι της επιβολής συνθέτουν ένα παιχνίδι εξουσίας στο οποίο κανείς δεν είναι πραγματικά ασφαλής. Και αν κάποια στιγμή καταλάβεις ότι οι κανόνες δεν είναι αυτοί που περίμενες, είναι μάλλον αργά για να αποχωρήσεις. Βούτηξες; Τώρα «σκάσε και κολύμπα», που λέμε.

Τους πολιτιστικούς συντάκτες του περιοδικού ενσαρκώνουν επί σκηνής η Βασιλική Τρουφάκου, ο Αποστόλης Τότσικας, ο Μάξιμος Μουμούρης, η Μαρία Διακοπαναγιώτου, ο Στέργιος Μικρούτσικος και η Δανάη Βασιλοπούλου. Τα γραφεία του περιοδικού ζωντανεύουν μέσα από ένα σκηνικό με λευκό φόντο και πορτοκαλί λεπτομέρειες, έναν χώρο που θυμίζει κάτι ανάμεσα σε άσυλο και αμερικανικές φυλακές. Και δεν μοιάζει καθόλου τυχαία επιλογή. Στην πρώτη πράξη που παρακολουθήσαμε, η αίσθηση του εγκλεισμού λειτουργεί σαν μια πρώτη προειδοποίηση για όσα πρόκειται να εκτυλιχθούν: οι ήρωες μπορεί να βρίσκονται στα γραφεία ενός περιοδικού, αλλά δεν είναι καθόλου ελεύθεροι.

Άλλοι είναι πιο φιλόδοξοι, άλλοι πιο διεκδικητικοί, άλλοι ξεκινούν από θέση ισχύος και άλλοι καλούνται να αποδείξουν διαρκώς την αξία τους. Όλοι, όμως, είναι γρανάζια του ίδιου συστήματος, που ελάχιστα ενδιαφέρεται για το τίμημα της επιτυχίας. Κάπου ανάμεσα στις επαγγελματικές φιλοδοξίες και στην ανάγκη να ξεχωρίσεις, οι ηθικές αρχές παραμερίζονται, οι προσωπικές σχέσεις γίνονται αναλώσιμες και οι άνθρωποι μαθαίνουν να αντιμετωπίζουν ο ένας τον άλλον ως ανταγωνιστές. Μέχρι που η εξάντληση γίνεται καθημερινότητα και η επιθυμία να πάψεις να νιώθεις μοιάζει σχεδόν με λύτρωση. Να γίνεις, δηλαδή, μια μηχανή που απλώς εκτελεί, χωρίς να χρειάζεται να αναρωτιέται αν όσα κάνει έχουν νόημα ή τι αφήνουν πίσω τους.

Οι μέρες κυλούν, τα χρόνια περνούν και εσύ συνεχίζεις να πηγαίνεις στη δουλειά όλο και πιο εξαντλημένος. Μέχρι που το μότο «ο θάνατός σου η ζωή μου» γίνεται η σημαία σου, όχι απαραίτητα επειδή πιστεύεις σε αυτό, αλλά επειδή έχεις μάθει να λειτουργείς έτσι. Να διεκδικείς χώρο, να προλαβαίνεις τον άλλον, να προστατεύεις τη θέση σου. Και κάπως έτσι, αυτό που ξεκίνησε ως ένα εργασιακό περιβάλλον μετατρέπεται σε έναν μικρόκοσμο όπου η επιβίωση μοιάζει να απαιτεί να γίνεις μέρος του προβλήματος. Σου θυμίζει κάτι;

Βασιλική Τρουφάκου

Η «Γκλόρια» δεν μένει, άλλωστε, στα γραφεία ενός περιοδικού. Αυτό που εκτυλίσσεται στη σκηνή είναι ένας μικρόκοσμος της κοινωνίας, όπως μας επιβεβαίωσαν και οι ίδιοι οι ηθοποιοί, αλλά και όπως μπορέσαμε να νιώσουμε κι εμείς παρακολουθώντας την παράσταση. Η σάτιρα κάνει την όλη κατάσταση ακόμη πιο εύστοχη: γελάς με όσα συμβαίνουν, μέχρι που συνειδητοποιείς πόσο οικεία σού είναι. Και τότε το γέλιο κόβεται. Γιατί δεν χρειάζεται να εργάζεσαι σε περιοδικό για να αναγνωρίσεις τους μηχανισμούς του. Αρκεί να έχεις βρεθεί σε έναν οποιοδήποτε εργασιακό χώρο όπου η διαφωνία γίνεται προσωπική επίθεση, η συνεργασία υποχωρεί μπροστά στον ανταγωνισμό και το να μη συμμετέχεις στο παιχνίδι μοιάζει με επαγγελματικό μειονέκτημα.

Και τότε, ξαφνικά, μια μέρα, κάτι συμβαίνει. Ένα αναπάντεχο γεγονός έρχεται να ανατρέψει τα δεδομένα και να αλλάξει την πορεία της ιστορίας. Δεν θα αποκαλύψουμε περισσότερα για την πλοκή ούτε για τις εναλλαγές ρόλων που ακολουθούν. Θα πούμε μόνο ότι αξίζει να δεις την παράσταση «Γκλόρια» όχι απλώς για να αναγνωρίσεις γνώριμες συμπεριφορές, αλλά και για να αναρωτηθείς για τις δικές σου. Τι άνθρωπος είσαι όταν διεκδικείς κάτι; Μέχρι πού θα έφτανες για να πετύχεις αυτό που θέλεις; Και πόσο διαφορετικός είσαι τελικά από εκείνους που κατακρίνεις;

Υπάρχει, όμως, και κάτι ακόμη. Σε μια ιστορία που ξεκινά από τον ανταγωνισμό και τη βία στον χώρο εργασίας, η παράσταση ανοίγει τη συζήτηση και για τον τρόπο με τον οποίο σχετιζόμαστε με τους άλλους, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο καταναλώνουμε τις ειδήσεις σήμερα. Γιατί το ερώτημα δεν είναι μόνο πώς φτάνουμε να λειτουργούμε έτσι, αλλά και αν μπορούμε να σταματήσουμε για λίγο να τα αντιμετωπίζουμε όλα ως “content” και να δούμε τι πραγματικά συμβαίνει γύρω μας.

Μάξιμος Μουμούρης, Μαρία Διακοπαναγιώτου

Όπως μας είπε η Έμιλυ Λουίζου στο τέλος, αυτό που θα ήθελε να κρατήσει ο θεατής φεύγοντας από το θέατρο είναι τα λόγια ενός από τους χαρακτήρες προς το τέλος του έργου: «Μήπως να προσπαθήσουμε να είμαστε πιο παρόντες, να γνωρίζουμε λίγο καλύτερα τους ανθρώπους με τους οποίους περνάμε όλη την ημέρα μαζί, να συνδεόμαστε μαζί τους και να γίνει μια προσπάθεια – όταν υπάρχει ένταση – να παίρνουμε λίγο μια ανάσα; Σίγουρα θα βρούμε κι άλλους τρόπους να τη διαχειριστούμε».

Και φεύγουμε με την πιο δύσκολη σκέψη που αφήνει πίσω της η παράσταση: όχι, απλώς αν αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας σε αυτόν τον κόσμο, αλλά αν είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε κάτι διαφορετικό από το να παίξουμε κι εμείς με τους κανόνες του…