Γιάννης Βακαρέλης: Ζω και ονειρεύομαι μέσα από το Φεστιβάλ Ναυπλίου

Το Φεστιβάλ Ναυπλίου γιορτάζει φέτος τα 25 του χρόνια. Τί σηματοδοτεί αυτή η επέτειος σε θεσμικό αλλά και σε προσωπικό επίπεδο;
Θεωρώ σημαντικό το ότι διατηρήθηκε ανελλιπώς όλα αυτά τα χρόνια ένα φεστιβάλ κλασσικής μουσικής, το ότι το κοινό του αυξάνεται χρόνο με τον χρόνο, το ότι Έλληνες και ξένοι καλλιτέχνες το θεωρούν τιμή τους να συμμετάσχουν σε αυτό, το ότι έχει γίνει ένα ετήσιο μουσικό ραντεβού πάρα πολύ κόσμου.

Κάνοντας έναν απολογισμό αυτής της διαδρομής, ποια θεωρείτε ως τη σημαντικότερη κατάκτηση του Φεστιβάλ;
Είναι το ότι κερδίσαμε την εμπιστοσύνη κοινού και καλλιτεχνών. Όπως σε μια προσωπική σχέση το να εμπιστεύεσαι τον άλλο σε χαλαρώνει και σου λύνει τα χέρια για να πορευτείς μαζί σε καινούργια μονοπάτια, έτσι και η σχέση διοργανωτή με το κοινό, όταν επιτευχθεί η εμπιστοσύνη, φτιάχνει το έδαφος για να χτίσεις αξιόλογες εμπειρίες.

Μέσα από το φεστιβάλ Ναυπλίου ήθελα να δώσω την δυνατότητα στο κοινό της πόλης να εξοικειωθεί με τον κόσμο της κλασσικής μουσικής (πολλές φορές ελιτίστικο) μέσα σε πολύ γνώριμους και οικείους τους χώρους.

Ποιο ήταν το καλλιτεχνικό όραμά σας όταν πρωτοαναλάβατε την καλλιτεχνική διεύθυνση του Φεστιβάλ Ναυπλίου; Αισθάνεστε ότι κερδίσατε το προσωπικό σας στοίχημα ή υπάρχουν ακόμα «εκκρεμότητες» για το μέλλον;
Ήθελα να δώσω στο κοινό αυτής της πόλης την δυνατότητα να γνωρίσει από κοντά και να ακούσει εξαιρετικούς ερμηνευτές, να εξοικειωθεί με τον κόσμο της κλασσικής μουσικής (πολλές φορές ελιτίστικο) μέσα σε πολύ γνώριμους και οικείους τους χώρους.

Κατά τη διάρκεια της θητείας σας, ποιες ήταν οι σημαντικότερες δυσκολίες που κληθήκατε να αντιμετωπίσετε; Υπήρξαν στιγμές που σκεφτήκατε να εγκαταλείψετε το τιμόνι του Φεστιβάλ;
Σε ό,τι κάνει κανείς στη ζωή του υπάρχουν δυσκολίες. Εξαρτάται από τον άνθρωπο για το πόσο εύκολα σηκώνει τα χέρια. Μου αρέσει να παλεύω τα πράγματα και από την στιγμή που το Φεστιβάλ αποτελεί μέρος της ζωής μου, το θεωρώ πολύ φυσιολογικό να προσπαθώ να βρίσκω λύσεις και να μην αφήνω στη μέση τα όνειρα μου.

Είναι γεγονός ότι το φεστιβάλ φέρει τη δική σας καλλιτεχνική σφραγίδα και τη στήριξη του Δήμου Ναυπλιέων. Σε περσινή σας συνέντευξη αναφέρατε ότι το Υπουργείο Πολιτισμού «κωφεύει στις εκκλήσεις σας» για ενίσχυση. Εξακολουθεί να ισχύει αυτό;
Εξακολουθεί να ισχύει και έχω βαρεθεί να χτυπώ στου κουφού την πόρτα.

Το τελευταίο διάστημα το Υπ. Πολιτισμού απομάκρυνε –πολλές φορές αιφνιδιαστικά και χωρίς προφανείς λόγους- επικεφαλής μεγάλων πολιτιστικών φορέων. Υπό αυτή την έννοια το γεγονός ότι δεν βρίσκεστε υπό την ομπρέλα του Υπουργείου, έχει και τα θετικά του σημεία. Συμφωνείτε;
Όπως ξέρουμε, η χειρότερη σχέση στη ζωή είναι η οικονομική εξάρτηση. Με αυτή την έννοια προτιμώ να μαυρίζω χωρίς ομπρέλα, χρησιμοποιώντας μόνο το αντηλιακό μου.

Πώς σχολιάζετε γενικότερα τη στάση της Πολιτείας απέναντι στον πολιτισμό;
Λόγω της οικονομικής κρίσης δεν είναι στις προτεραιότητες της. Πάντως κάνουν ό, τι μπορούν.

Κάθε φορά που ταξιδεύω ανά τον κόσμο για την προσωπική μου καριέρα και βλέπω κάτι το εντυπωσιακό, λέω, αυτό είναι για το Ναύπλιο, αυτό θα μπορούσε να γίνει στο Παλαμήδι, στο Μπούρτζι. 

H οικονομική κρίση που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια πόσο επηρέασε το Φεστιβάλ και τις καλλιτεχνικές επιλογές σας;
Με ανάγκασε να στύψω το μυαλό μου, να κατεβάσω περισσότερες πιο οικονομικές ιδέες, να απευθυνθώ σε πολλούς φίλους. Αλλά πάντα χωρίς έκπτωση στην ποιότητα.

Ποια είναι η φετινή καλλιτεχνική σας πρόταση; Προγραμματίζετε κάτι ιδιαίτερο με αφορμή την αργυρή σας επέτειο;
Για τα 25 χρόνια επεδίωξα ένα μπουκέτο μουσικών επιλογών από όλες τις χώρες που είχαμε τιμήσει μέχρι σήμερα: Την Νορβηγία, Αυστρία, Εσθονία, Τουρκία, Πολωνία, Τσεχία, Ισπανία, Γαλλία. Οι Πρεσβείες τους υποστήριξαν με περηφάνια και ενθουσιασμό την ιδέα αυτή και μας βοήθησαν στην πραγματοποίηση της. Και βέβαια τούς ευχαριστώ θερμότατα.

Τί ονειρεύεστε για το μέλλον του φεστιβάλ;
Κάθε φορά που ταξιδεύω ανά τον κόσμο για την προσωπική μου καριέρα και βλέπω κάτι το εντυπωσιακό, λέω, αυτό είναι για το Ναύπλιο, αυτό θα μπορούσε να γίνει στο Παλαμήδι, στο Μπούρτζι. Σημαίνει ότι η ιστορία αυτή είναι μέρος της ζωής μου. Ζω και ονειρεύομαι μέσα από το Φεστιβάλ Ναυπλίου. Και το χαίρομαι πολύ!