Ο ήχος της Αθήνας καταλαμβάνει το ισόγειο του Onassis Ready – Πώς η Pink.wav έστησε το «αθηναϊκό» stage του Borderline

Την Παρασκευή 9 Οκτωβρίου, το Borderline Festival – το μακροβιότερο μουσικό φεστιβάλ της Στέγης – καταλαμβάνει για μία μόνο νύχτα το Onassis Ready. Από τις 21:00 έως τις 04:00, ήχοι από όλο τον κόσμο – από το Βερολίνο και τη Νέα Υόρκη μέχρι και την Αθήνα – θα πλημμυρίσουν τα τρία stages, με το line-up να περιλαμβάνει ονόματα όπως ο Ricardo Villalobos, οι Nightmares on Wax, η Yasmine Hamdan, αλλά και καλλιτέχνες “δικούς μας”, που αποτελούν μέρος της πολύχρωμης, ποικιλόμορφης εγχώριας σκηνής.

Στο Ground Floor Stage του Borderline Festival, η αθηναϊκή σκηνή θα πρωταγωνιστεί. Την επιμέλεια του Ισογείου έχει αναλάβει η pink.wav, στο πλαίσιο του προγράμματος Curators του TMLAB. Η DJ και καλλιτέχνιδα, που ζει και εργάζεται στην Αθήνα, έχει στήσει ένα πολύ ενδιαφέρον line up με καλλιτέχνες που εκφράζουν εξ ολοκλήρου τη σκηνή: Άλλοι μετακόμισαν πρόσφατα στην Αθήνα από άλλες πόλεις (ή και ηπείρους), άλλοι μεγάλωσαν εδώ, αλλά ζουν στο εξωτερικό. Όλοι και όλες, όμως, μεταφέρουν τις πιο συναρπαστικές πλευρές του ήχου της Αθήνας: Από το ιδανικό ambient και downtempo opening της Everlyn μέχρι το full club mode που θα μας βάλει η DJ-HOTLINE 333, περνάμε από live electronics, σε οπτικοακουστικές τελετουργίες και performances – και όλα αυτά σε έναν μόνο από τους τρεις ορόφους του φεστιβάλ.

Η pink.wav θυμάται πως παρακολουθούσε το Borderline ως φοιτήτρια στη Θεσσαλονίκη, πριν γυρίσει στην Αθήνα. Σήμερα επιμελείται ένα ολόκληρο stage – κάτι που νιώθει ως «full circle» στιγμή. Μιλήσαμε μαζί της για το τι σημαίνει «τοπικό» σήμερα, για τις αντιφάσεις και τις δυνατότητες της αθηναϊκής σκηνής και για τις «καταστάσεις» που θέλει να βιώσει το κοινό του Borderline Festival στον «δικό της» όροφο, μέχρι το πρωί.

Όταν πρωτοξεκίνησα να παίζω μουσική, ήμουν ακόμη φοιτήτρια στη Θεσσαλονίκη και θυμάμαι τον εαυτό μου να παρακολουθεί από μακριά τα events και τα καλλιτεχνικά δρώμενα της Αθήνας. Είχα εντυπωσιαστεί από τα ονόματα, τα φεστιβάλ και τις συναυλίες που έβλεπα να συμβαίνουν. Είχε ανοίξει ένας καινούργιος κόσμος για μένα γύρω από την ηλεκτρονική και πειραματική μουσική. Το Borderline ήταν ένα από αυτά τα φεστιβάλ—και μάλιστα από τα πρώτα που παρακολούθησα από κοντά, πολύ πριν πάρω την απόφαση να μετακομίσω πίσω στην Αθήνα. Μου είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον η επιμέλεια, η επιλογή των τοποθεσιών, η σχέση της μουσικής με την πόλη, ακόμη και η προσβασιμότητα. Επομένως, το ότι έχω σήμερα την ευκαιρία να συμμετέχω με αυτόν τον τρόπο αποτελεί μια «full circle» στιγμή για μένα.

Τα πιο βασικά χαρακτηριστικά του Borderline για ‘μένα είναι ο συνδυασμός των καλλιτεχνών, η ποικιλία στον ήχο και η έλλειψη φόβου ως προς το «παράξενο». Οι επιλογές δεν είναι ακριβώς προφανείς και με την πρώτη ματιά δεν ταιριάζουν πάντα όλα μεταξύ τους, αλλά με κάποιον τρόπο λειτουργούν, συνυπάρχουν και προσφέρουν μια συνολική εμπειρία. Προσπάθησα να κινηθώ με την ίδια λογική στο Ground Floor Stage και να προτείνω κάτι που θα συνομιλεί με τον χαρακτήρα του φεστιβάλ.

Τα πιο βασικά χαρακτηριστικά του Borderline για ‘μένα είναι ο συνδυασμός των καλλιτεχνών, η ποικιλία στον ήχο και η έλλειψη φόβου ως προς το «παράξενο»

Βασική αφετηρία για τη διαμόρφωση του Ground Floor Stage ήταν το ίδιο το ερώτημα για το τι σημαίνει «τοπικό» ή «εγχώριο» σήμερα. Η Αθήνα χαρακτηρίζεται από κινητικότητα και είναι λογικό, καθώς αποτελεί ένα μεγάλο ευρωπαϊκό και μεσογειακό σταυροδρόμι. Συνήθως καλλιτέχνες από την Ελλάδα προσπαθούν να βρουν καλύτερες συνθήκες στο εξωτερικό, ενώ καλλιτέχνες του εξωτερικού γοητεύονται από τη ζωή και την ενέργεια στην Αθήνα. Αυτή η αντίθεση είναι καθοριστική θεωρώ, και πλέον παρατηρείται και εγχώρια μια τάση προς την πρωτεύουσα. Για οποιοδήποτε άτομο ασχολείται με κάτι δημιουργικό, φαίνεται πως η Αθήνα είναι μονόδρομος (έστω και για μικρό χρονικό διάστημα). Σε αυτό το πλαίσιο ήθελα να καλέσω καλλιτέχνες που εκτιμώ και έχουν άμεση αλλά και πιο έμμεση σχέση με την πόλη, και να τους δοθεί χώρος να αναδειχθούν και να εδραιωθεί λίγο περισσότερο η σχέση τους με αυτήν. Πέρα από την εννοιολογική αφετηρία, το βασικό μου κριτήριο ήταν ηχητικό και επιτελεστικό. Ήθελα ένα πρόγραμμα με πραγματικό εύρος, όπου τα είδη και τα μέσα διασταυρώνονται: από DJ sets (digital & vinyl) μέχρι live electronics, performances και μυσταγωγικά ανοίγματα, εξερευνώντας διαφορετικές, απρόβλεπτες γωνιές της ηλεκτρονικής μουσικής.

Για οποιοδήποτε άτομο ασχολείται με κάτι δημιουργικό, φαίνεται πως η Αθήνα είναι μονόδρομος

Έχω μια σχέση αγάπης και μίσους με την Αθήνα γενικότερα ως πόλη. Ωστόσο, η ποικιλομορφία της σκηνής και η απροβλεψιμότητα των καταστάσεων είναι στοιχεία που εκτιμώ βαθιά. Ακόμα κι όταν τα πράγματα κάνουν τον κύκλο τους, πάντα γεννιέται κάτι καινούριο· εκεί ακριβώς που νιώθεις ότι φτάνεις σε ένα τέλμα, εμφανίζεται μια νέα συνθήκη που ανοίγει χώρο και νέες προοπτικές. Αυτό φυσικά συνδέεται άμεσα με τον έντονο DIY χαρακτήρα της πόλης. Αν κάτι μου λείπει, είναι σίγουρα οι διαθέσιμοι χώροι—ένα διαχρονικό πρόβλημα που δεν το διαπιστώνω μόνο εγώ—αλλά και μια πιο ουσιαστική διασταύρωση ανάμεσα στις διαφορετικές αθηναϊκές σκηνές. Θα ήθελα να βλέπω περισσότερο αυτό το μπλέξιμο, τη συνύπαρξη και την αλληλεπίδραση μεταξύ τους.

Anna vs June και Jan Van Angelopoulos συμπράττουν στο Borderline Festival, photo: Pinelopi Gerasimou

Το «κάθε αρχή και δύσκολη» δεν βγήκε τυχαία. Όπου και να βρεθείς, το να ξεκινάς από το μηδέν σε μια νέα πόλη έχει τις προκλήσεις του. Αυτό περιλαμβάνει το να δικτυωθείς, να βρεις την κοινότητά σου, χώρους, πόρους και το κατάλληλο πλαίσιο για τη δουλειά σου. Θεωρώ όμως πως πέρα από όλα αυτά, η Αθήνα αφήνει χώρο για νέα πρόσωπα και projects. Ίσα-ίσα η πόλη διψάει για κάτι φρέσκο και νέα ερεθίσματα. Ένα μεγάλο πλεονέκτημα είναι πως αν κάτι δεν υπάρχει, συνήθως υπάρχει ο χώρος, ο τρόπος και το κοινό να το δημιουργήσεις εσύ. Φεστιβάλ όπως το Borderline είναι σημαντικά αρχικά γιατί λειτουργούν σαν σημεία συνάντησης στον κόσμο της ηλεκτρονικής και πειραματικής μουσικής. Επίσης, ο προγραμματισμός τους πάντα συνδυάζει ονόματα του εξωτερικού και πιο «μεγάλους» καλλιτέχνες μαζί με εγχώριους, το οποίο το θεωρώ πολύ σημαντικό για τη συνολική εμπειρία, την εξωστρέφεια και τη σύνδεση με την τοπική σκηνή. Αυτό πάει ένα βήμα παραπέρα με τη συμπερίληψη καλλιτεχνών και στο κομμάτι της επιμέλειας, όπως έγινε τώρα στη δική μου περίπτωση, και θεσμοί όπως το Transnational Music Lab είναι σημαντικοί για αυτόν ακριβώς τον λόγο.

Φεστιβάλ όπως το Borderline είναι σημαντικά γιατί λειτουργούν σαν σημεία συνάντησης στον κόσμο της ηλεκτρονικής και πειραματικής μουσικής

Η βραδιά θα ξεκινήσει με ένα downtempo & ambient DJ set από την Everlyn. Στο μυαλό μου η Everlyn είναι μια ήρεμη δύναμη που θα μας βάλει μυσταγωγικά στο mood της βραδιάς και θα δώσει χώρο σε αυτό που πρόκειται να ακολουθήσει. Έπειτα, η Anna Vs June και ο Jan Van Angelopoulos θα παρουσιάσουν το κοινό τους project «Mutable Grounds», συνδυάζοντας live electronics, φωνητικά και πειραματικά κρουστά. Η συνέργεια μεταξύ τους είναι μαγνητική και υπόσχεται να μας κάνει να ξεχάσουμε, έστω για λίγο, πού βρισκόμαστε. Θα ακολουθήσει ένα ακόμη duo, οι MIRA新伝統, που ξεκίνησαν από το Τόκιο το 2018 συνδυάζοντας live electronics, visuals & performance σε ένα είδος οπτικοακουστικής τελετουργίας. Το πολυαισθητηριακό τους σύμπαν περιέχει θεωρητική μυθοπλασία, εξερευνά την ετερότητα και κοιτά προς ένα μετα-ανθρωποκεντρικό μέλλον. Με τον baggymilziade περνάμε στο δεύτερο σκέλος της βραδιάς, μπαίνοντας σε πιο club-oriented μουσικά μονοπάτια, κρατώντας όμως ζωντανό τον συναισθηματισμό και τον πειραματισμό με selections που δεν μπαίνουν σε κουτάκια. Τέλος, η εκρηκτική DJ-HOTLINE333 θα μας βάλει σε full club mode με ένα all-vinyl DJ set με fun electro & ghetto grooves και όχι μόνο. Η συλλογή της εμπεριέχει και κάποια «rare finds» από Ευρώπη και Αμερική, καθώς και από το label της, «ULTRALOW».

Ιδανικό φινάλε στο Ground Stage θα δώσει η DJ HOTLINE 333

Εμείς οι άνθρωποι είμαστε περίπλοκα όντα και έχουμε την τάση να βιώνουμε πολλά συναισθήματα ταυτόχρονα ή να μετακινούμαστε διαρκώς από το ένα στο άλλο. Αυτό για μένα αποτελεί βασική αφετηρία για πολλά πράγματα, πόσο μάλλον για το Ground Floor Stage. Περισσότερο από μεμονωμένα συναισθήματα, θα ήθελα το κοινό να βιώσει και διαφορετικές «καταστάσεις». Αυτό μπορεί να είναι μια αίσθηση ηρεμίας και ασφάλειας, μια ένταση, συγκίνηση, ακόμα και μια δημιουργική σύγχυση. Πάνω απ’ όλα όμως, κλείνοντας τη βραδιά, θα ήθελα να μείνει σε όλους μια γλυκιά, απελευθερωτική και πραγματικά fun αίσθηση.