Ψεύτης Ήλιος 2: Η Μεγάλη Έξοδος

1941. Πέντε χρόνια έχουν περάσει από τότε που το πεπρωμένο του στρατηγού Κότοφ και της οικογένειάς του άλλαξε οριστικά. Στο ξεκίνημα του πολέμου, ο Κότοφ κατορθώνει ως εκ θαύματος να διαφύγει από το στρατόπεδο συγκέντρωσης όπου έχει καταδικαστεί. Καθώς ο Στάλιν επιστρατεύει πρώην κατάδικους προκειμένου να αντιμετωπίσει τη λαίλαπα της γερμανικής εισβολής, ο Κότοφ βρίσκεται να πολεμά στην πρώτη γραμμή του μετώπου. Έπειτα από έναν σοβαρό τραυματισμό, κερδίζει το δικαίωμα να μεταφερθεί σε μια κανονική στρατιωτική μονάδα, αλλά πιστεύοντας ότι η γυναίκα του, Μαρούσια, και η κόρη του, Νάντια, έχουν πεθάνει σε στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας, αποφασίζει να παραμείνει με τους συμπολεμιστές του.

Το 1994, ο «Ψεύτης Ήλιος» απέσπασε το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας και το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στο φεστιβάλ των Καννών, χάνοντας το Χρυσό Φοίνικα από το «Pulp fiction» του Tarantino.

Στο σίκουελ του Nikita Mikhalkov η συνταγή έχει διαφοροποιηθεί σημαντικά, με την εικόνα να παίρνει τη μερίδα του λέοντος έναντι της δραματουργίας. Πομπώδης και υπερφίαλος ο νέος «Ψεύτης ήλιος», είναι μια χορταστική υπερπαραγωγή, καλογυρισμένη και με δυνατές επιδόσεις από το Ρώσο σκηνοθέτη αλλά χωρίς την πολιτικο-ιδεολογική παρακαταθήκη της πρώτης ταινίας.

Ο Nikita Mikhalkov επιστρέφει μεν στο σύμπαν και στους χαρακτήρες της αριστουργηματικής ταινίας που δημιούργησε πριν από 2 σχεδόν δεκαετίες, αλλά από το ένα νέο, επικών διαστάσεων δίπτυχο («Η Έξοδος», «Το Οχυρό») εγχείρημα του, απουσιάζει η πολιτική οξυδέρκεια και το κριτικό βλέμμα πάνω στο σκοτεινό παρελθόν του κομμουνισμού. Υπάρχει βέβαια το ελαφρυντικό της ταραγμένης περιόδου του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όπου ο Mikhalkov υπογραμμίζει το διπλό κίνδυνο που απειλεί το ρωσικό έθνος. Η επέλαση των ναζί είναι ο κυριότερος αλλά ποιος μπορεί να μείνει ασυγκίνητος μπροστά στην ολοκληρωτική μανία και τις καταπιεστικές πρακτικές του Στάλιν, αναρωτιέται. Η απόφαση του να φτιάξει έναν Στάλιν καρικατούρα που μοιάζει με μπαμπούλα που τρομοκρατεί τους κοντινούς συνεργάτες του, είναι αστεία και το έργο θυμίζουμε πως δεν είναι κωμωδία. Η μεγάλη διάρκεια του φιλμ θα δυσκολέψει ακόμη περισσότερο την παρακολούθηση του, αλλά παρηγορηθείτε με τη σκέψη πως η αρχική εκδοχή του είναι άνω των 3 ωρών ενώ εδώ θα αρκεστούμε στις 2,5 σχεδόν ώρες.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης