Το 5ο Κύμα

Τέσσερα φονικά κύματα έχουν αποδεκατίσει πλήρως τον πλανήτη Γη. Μέσα σε ένα καθεστώς τρόμου και δυσπιστίας ένα δεκαεξάχρονο κορίτσι, η Cassie (Chloë Grace Moretz), προσπαθεί απεγνωσμένα να σώσει τον μικρό αδερφό της. Καθώς όλοι περιμένουν μοιρολατρικά το 5ο και πιο καταστροφικό κύμα, η Cassie συνεργάζεται με έναν συνομήλικό της, που φαντάζει ως η τελευταία της ελπίδα. Μπορεί όμως να τον εμπιστευτεί απόλυτα;

Άλλο ένα φιλμ βιβλικής εσχατιάς («το τέλος έρχεται» που φωνάζουν και κάποιοι πεφωτισμένοι με θωλό βλέμμα) και νεανικού έρωτα χωρισμένου στα τρία, όπως μας κακόμαθαν τα μαζικής κατανάλωσης «Αγώνες πείνας», «Λυκόφως», «Maze runner». Η κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του Rick Yancey είναι αυτό ακριβώς που περιμένει να δει κάποιος: συνηθισμένη, απλοϊκή, ανερμάτιστη. Δεν ξέρουμε αν είναι χειρότερο το βιβλίο (δεν το έχουμε διαβάσει) ή η ταινία. Κρίνοντας όμως από την ταινία φανταζόμαστε πως δεν πρέπει να έχει και μεγάλη διαφορά το λογοτεχνικό αδελφάκι του. Η συγκινησιακή φόρτιση (ναι, επιχειρείται κάτι τέτοιο) είναι αστεία, το αίσθημα που χτίζεται μεταξύ των πρωταγωνιστών απλώς κακόγουστο, οι χαρακτήρες άνοστοι. Για ποιο λόγο λοιπόν να δει κανείς αυτή την ταινία; Ίσως μόνο για τη νεαρή Chloë Grace Moretz (τι άστοχη επιλογή για τη νεαρή πρωταγωνίστρια των ξεχωριστών «Hugo», «Kick- ass» και «Ασε με να μπω»…) που καταφέρνει να είναι πιο ανθρώπινη για παράδειγμα από τον Gerald Buttler του «Λονδίνου που έπεσε». Αυτό το στοιχείο από μόνο του όμως δεν είναι αρκετό για να προτείνεται στους σινεφίλ μια ταινία σαν αυτή. Εκτός κι αν είστε λάτρης των εσχατολογικών σεναρίων και των ψηφιακών εφέ του ολέθρου και της παγκόσμιας καταστροφής. Ε, τότε αυτή ίσως και να είναι η ταινία σας.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης