Victoria

Η Βικτώρια, μια νεαρή κοπέλα από τη Μαδρίτη, έχει μόλις 3 μήνες που ζει στο Βερολίνο. Μια βραδιά συναντά τέσσερις άντρες έξω από ένα κλαμπ. Ο Σόνε και οι φίλοι του, της υπόσχονται να της δείξουν το αληθινό πρόσωπο της πόλης. Η Βικτώρια φλερτάρει με το Σόνε κι εκείνος την προσκαλεί να έρθει μαζί. Όσο η νύχτα προχωρεί τα πράγματα φεύγουν από κάθε έλεγχο.

Χωρίς εφέ, περιττές λεπτομέρειες ή σεναριακές απαιτήσεις, η «Victoria» είναι ένα επίτευγμα που οφείλει τη δύναμη της στην απίθανη χρήση του μονοπλάνου που γύρισε ο νορβηγός διευθυντής φωτογραφίας Sturla Brandth Grøvlen (πρόσφατα είχαμε απολαύσει άλλη μια σπουδαία δουλειά του στο «Δεσμοί αίματος»). Μάλιστα για την τεχνική του στο μονοπλάνο αυτό, ο Grøvlen τιμήθηκε με την Αργυρή Άρκτο Καλλιτεχνικού Επιτεύγματος στο φεστιβάλ Βερολίνου το 2015. Το θέμα της ταινίας αφορά στην απόπειρα να επικοινωνήσουν δύο άνθρωποι, ο Σόνε και η Βικτώρια, αλλά όχι με τις συνήθεις νόρμες του αισθηματικού φιλμ.

Μέσα από το ζεστό βλέμμα και τις αμήχανες χειρονομίες τους αναδύεται μια ποιητική ατμόσφαιρα μυστηρίου, που μεταμορφώνει τη βραδιά αυτή σε υπαρξιακή εμπειρία. Θα αφήσουμε στην άκρη την όχι και τόσο πειστική αρχή του φιλμ (όπου η μοναχική κοπέλα, δέχεται με αφέλεια να ακολουθήσει 4 άγνωστους άντρες στα σκοτάδια της γερμανικής μεγαλούπολης) ή τις σεναριακές αφέλειες, για να παρακολουθήσουμε μια νυχτερινή περιπλάνηση, δραματική και αγωνιώδης μαζί, που θα οδηγήσει την ηρωίδα στα άκρα.

Με εμφανή τη λαχτάρα του σκηνοθέτη-ηθοποιού Sebastian Schipper να χωρέσει η ιστορία των διαρκών ανατροπών στον πιεσμένο χρόνο, η κάμερα του Grøvlen δεν παίρνει ανάσα. Τρέχει, πετάει, χορεύει, ερωτεύεται, συνθλίβεται. Όπως ακριβώς γίνεται και με τα πρόσωπα που παρακολουθεί. Η «Victoria» πέρα της σινεφιλικής της αξίας (το heist που παρακολουθούμε είναι ένα ύμνος στο γαλλικό φιλμ νουάρ) είναι μια βουτιά στην καρδιά του έρεβους. Και μαζί μια αγωνιώδης, συγκινητική παρακλητική κραυγή για ζωή.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης