Μια Αγκαλιά στην Άκρη του Κόσμου

Ο Αντουάν (Jean Dujardin) μοιάζει στους ήρωες των ταινιών, για τις οποίες γράφει μουσική: είναι γοητευτικός, πετυχημένος, έχει χιούμορ, όσο και με μια σχετική απάθεια για τα πράγματα που έρχονται και φεύγουν στη ζωή του. Όταν ταξιδεύει στην Ινδία για να δουλέψει με ένα διάσημο ινδό σκηνοθέτη σε μία ιδιαίτερα πρωτότυπη εκδοχή του «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», γνωρίζει την Άννα (Elsa Zylberstein), τη σύζυγο του γάλλου πρέσβη (Christopher Lambert), η οποία δεν του μοιάζει σε τίποτα, αλλά τον ελκύει περισσότερο από όλες τις άλλες γυναίκες που έχει γνωρίσει.

Έχοντας ξεμπερδέψει με το άγχος της διατήρησης της νεότητας καθώς με το βασανιστικό κυνήγι της επιτυχίας (μιας επιτυχίας που την έζησε από νωρίς στα 29 του χρόνια με την θριαμβευτική πορεία του «Ένας άντρας και μια γυναίκα» σε Κάνες, Όσκαρ, Χρυσές Σφαίρες κλπ) ο 79χρονος Claude Lelouch παραδίδει μερικά δωρεάν μαθήματα ζωής. Το «Μια αγκαλιά στην άκρη του κόσμου» είναι τόσο παιχνιδιάρικο κι απλό, όσο ο πρωτότυπος τίτλος του: «un + une»! Δύο άνθρωποι αταίριαστοι φαινομενικά αλλά με ένα κοινό στοιχείο.

Η Άννα, σαγηνευμένη από την πνευματικότητα και τον εξωτικό χαρακτήρα της Ινδίας μοιράζεται στο τραπέζι του δείπνου τις εμπειρίες της, ενώ εκείνος, κυνικός και πραγματιστής, δεν πιστεύει τίποτε από όλα αυτά αλλά την ακούει με προσοχή και χαμογελαστός. Αυτό που ενώνει τους δύο συνδαιτυμόνες είναι η κοινή λαχτάρα και το πάθος για την ίδια τη ζωή. Όπως ομολογεί κάποια στιγμή ο ήρωας στην Άννα «Είμαι ερωτευμένος με τον ίδιο τον έρωτα. Για αυτό και ερωτεύομαι τόσο συχνά».

Η απόλυτη ειλικρίνεια των 2 «ξένων» είναι εκείνο το στοιχείο που θα τους φέρει υποχρεωτικά κοντά χωρίς να το επιδιώκουν. Η ερωτική έλξη μπορεί να προϋπάρχει αλλά εκείνη τη στιγμή δεν είναι το ζητούμενο. Το κομβικό σημείο είναι πως κάτι συμβαίνει και στους δύο, που ακόμη και μέσω της διαφορετικής κοσμοθεωρίας τους (η οποία έχει τη λύση για όλους και για όλα) δεν μπορούν να κατανοήσουν τι είναι αυτό. Ο Leloych γνωρίζει όσο ελάχιστοι δημιουργοί τα μυστικά του κινηματογραφικού ερωτικού παιχνιδιού.

Σκηνοθετεί με ενθουσιασμό 20άρη τα δύο λαμπερά πρόσωπα του έργου (απόλυτη η χημεία μεταξύ των Jean Dujardin και Elsa Zylberstein) έχοντας όμως πάντα στη φαρέτρα του το πολύτιμο όπλο της εμπειρίας. Εμπειρίας που του επιτρέπει να αποφεύγει τις κακοτοπιές της ζωής και τις κοινοτυπίες του σινεμά. Συνδυάζοντας με σπάνια φινέτσα και αλάνθαστο ένστικτο αυτά τα δύο, φτιάχνει μια θαυμάσια ρομαντική ιστορία, που κυλάει ευχάριστα και αβίαστα.

Μέσω της ερωτικής ιστορίας του Αντουάν και της Αννας ο γάλλος δημιουργός υμνεί τον ίδιο τον έρωτα και την αδιαπραγμάτευτη ομορφιά του. Όπως πολύ εύστοχα ο ίδιος αναφέρει: «Τίποτα δεν είναι τόσο καλό όσο μια ιστορία αγάπης και ταυτόχρονα τίποτα δεν σε κάνει να νιώθεις χειρότερα! Πιστεύω ότι στο χάος της αγάπης υπάρχει φοβερή γονιμότητα. Στην αγάπη δεν υπάρχουν όρια, είναι ένας εθισμός που δεν μπορείς να νικήσεις. Είναι αυτό που απασχολεί πραγματικά την ανθρωπότητα».

Κωνσταντίνος Καϊμάκης