Το Δωμάτιο

Η ταινία ξεκινάει με ένα τυπικό πρωινό ξύπνημα. Μια μητέρα ξυπνάει το γιο της. Νυσταγμένοι ακόμη, σηκώνονται για να πάρουν το πρώτο γεύμα της ημέρας. Η κάμερα εστιάζει πότε στα αχτένιστα μαλλιά τους και πότε στον εσωτερικό διάκοσμο ή το πενιχρό γεύμα τους. Είναι ολοφάνερο ότι εδώ κάτι περίεργο συμβαίνει. Όσο κυλάει η μέρα και δεν εξελίσσεται η πλοκή (παρακολουθούμε μόνο το φτιάξιμο μιας αυτοσχέδιας «φτωχικής» τούρτας για τα 5α γενέθλια του μικρού Τζακ) γινόμαστε μάρτυρες μιας ασυνήθιστης οικογενειακής ιστορίας. Η Μητέρα (ποτέ δεν μαθαίνουμε το όνομα της) ζει εδώ και χρόνια με τον 5χρονο γιο της Τζακ, στο μόλις 10 τετραγωνικών δωμάτιο. Πριν από 7 χρόνια η νεαρή κοπέλα είχε πέσει θύμα απαγωγής ενός άντρα, που την κρατάει φυλακισμένη στο «Δωμάτιο». Όμως τώρα εκείνη σκέφτεται ότι ίσως έφτασε η ώρα της απόδρασης…

Πρόκειται για ένα αριστοτεχνικά σχεδιασμένο κλειστοφοβικό δράμα δωματίου (στην κυριολεξία) που μετουσιώνει τη θεματική του, σε ένα χείμαρρο ιδεών και συμβολισμών γύρω από την ευρύτερη έννοια της «οικογένειας» και ειδικότερα τη μητρότητα. Μέσα από τον καταναγκαστικό εγκλεισμό των δύο ηρώων αναδύεται ένας ολόκληρος κόσμος συναισθημάτων, σκέψεων και ενστίκτων που συγκινεί αλλά και συναρπάζει. Στο κέντρο του κόσμου αυτού δεσπόζει η δύναμη της μητρότητας.

Η Μητέρα μαζεύοντας όσο κουράγιο της έχει απομείνει προετοιμάζει το γιο της, ο οποίος δεν έχει δει ποτέ το φως του ήλιου, για τη θαρραλέα πράξη που ίσως τους χαρίσει την ελευθερία τους. Ολόκληρη η σεκάνς του ριψοκίνδυνου σχεδίου και της εκτέλεσης του, παρότι έχει κάποια σεναριακά ζητήματα που σηκώνουν συζήτηση, είναι από μόνη της ένα σκηνοθετικό επίτευγμα που κόβει την ανάσα.

Κι εκεί που περιμένεις να δεις ένα καταθλιπτικό, θαμμένο στη σκοτεινιά, μελόδραμα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Η ταινία του ιρλανδού Lenny Abrahamson ανοίγει φτερά προς την απολύτρωση και μετρά πόντους στα πολλά επίπεδα που παίζει. Η ιστορία επιβίωσης του μυθιστορήματος που έγραψε η Emma Donoghue, προέρχεται από την αληθινή ιστορία της αυστριακής Ελίζαμπεθ Φριτζλ που κρατούσε φυλακισμένη ο πατέρας της σε ένα μπουντρούμι για 24 χρόνια.

Τη σεναριακή διασκευή του βιβλίου έκανε η ίδια η συγγραφέας αποσπώντας τη μία από τις 4 υποψηφιότητες του φιλμ- οι άλλες τρεις στις κατηγορίες καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας και Α γυναικείου ρόλου. Ορμώμενοι από την τραγική ιστορία της Ελίζαμπεθ, οι Abrahamson και Donoghue, έφτιαξαν μια ταινία χωρισμένη ουσιαστικά σε 2 μέρη (άνισα πάντως μεταξύ τους με σαφώς πιο άρτιο το πρώτο) που μιλούν για πολλά περισσότερα από την ανθρώπινη θέληση και αποφασιστικότητα για επιβίωση.

Η γονεϊκή αγάπη είναι στο επίκεντρο όπως προείπαμε αλλά διόλου ασήμαντες δεν είναι οι υπόλοιπες θεματικές παράμετροι. Η επώδυνη ενηλικίωση και το τίμημα της (μόνιμο θέμα στα έργα της συγγραφέως), η επίκληση της γόνιμης φαντασίας όταν η ελευθερία αφαιρείται, η σημασία της εκπαίδευσης σε σχέση με την αντίληψη του περιβάλλοντος ακόμη κι όταν εκείνο μοιάζει ασφυκτικό (τέλεια η εικονοποίηση του χώρου από το σκηνοθέτη) ή επικίνδυνο κ.α

Ειδικά μνεία αξίζουν οι δύο πρωταγωνιστές. Η Larson δίνει ένα ρεσιτάλ συναισθηματικής έντασης που αποτελεί συνάμα ερμηνεία ζωής κι ο 9χρονος Tremblay απλώς μάς χαζεύει με την ωριμότητα και τη στόφα του παιδιού που μπαίνει ολοκληρωτικά στο πετσί του ρόλου του.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης