Interruption
Ο Γιώργος Ζώης, βραβευμένος στη Βενετία μικρομηκάς, πραγματοποιεί το ντεμπούτο του στη μεγάλου μήκους ταινία, με ένα φιλόδοξο σχέδιο, που αντλεί την προβληματική του τόσο από το μύθο (Ορέστεια) όσο κι από την πραγματικότητα (το αιματοκύλισμα της Μόσχας) .
Οι τελευταίοι θεατές παίρνουν τις θέσεις τους. Η παράσταση της «Ορέστειας» ξεκινάει. Ξαφνικά, τα φώτα σβήνουν και η σκηνή βυθίζεται στο σκοτάδι. Μια ομάδα αγοριών και κοριτσιών, με όπλα στα χέρια, ανεβαίνουν στη σκηνή. Ζητάνε συγνώμη για τη διακοπή και προσκαλούν όσους θεατές επιθυμούν να ανέβουν στη σκηνή μαζί τους. Η παράσταση συνεχίζεται κανονικά με μια μόνο διαφορά: η ζωή μιμείται την τέχνη και όχι το αντίστροφο.
Τον Οκτώβρη του 2002 μια ομάδα οπλισμένων τσετσένων εισέβαλεσε θεάτρο της Μόσχας και ορισμένοι θεατές ενθουσιάστηκαν με την πρωτοποριακή «ιδέα», καθώς θεώρησαν την εισβολή αυτή μέρος της θεατρικής παράστασης. Η σφαγή που ακολούθησε πάγωσε όλο τον πλανήτη. Από αυτό το τραγικό γεγονός ξεκινάει η κεντρική ιδέα του “Interruption”. Μιας ταινίας για την ομηρεία του θεάματος, τη σχέση ζωής και τέχνης (με ένα ευρηματικό τέχνασμα γύρω από το τρίπτυχο «θέατρο- κινηματογράφος- ζωή», το βλέμμα, το διαχωρισμό ανάμεσα στο ψέμα και την αλήθεια και κυρίως τους συνεχώς εναλλασσόμενους ρόλους μεταξύ θύτη και θύματος. Το «Interruption» έχει πολλές και μεγάλες φιλοδοξίες.
Δεν τα βγάζει πέρα με όλες. Κάποιοι θα το θεωρήσουν υπερφίαλο ή και άκρως εγκεφαλικό. Ίσως και να είναι έτσι. Σε καμιά περίπτωση όμως δεν είναι αποτυχημένο. Η τολμηρή γλώσσα και ο πειραματικός αφηγηματικός ιστός του θα ξενίσει – αν όχι απωθήσει- το μέσο θεατή. Στόχος του Ζώη πάντως δεν δείχνει να είναι αυτός αλλά ούτε και η συνδιαλλαγή με ένα εκλεκτικό ή πιο ψαγμένο κοινό. Πρόθεση του είναι η διαμόρφωση μιας πρωτοποριακής αισθητικής.
Η διατύπωση μιας άλλης αφηγηματικής γλώσσας που ανιχνεύει όχι μόνο τα όρια του κινηματογράφου αλλά τολμάει να αμφισβητήσει παραδοσιάκους κανόνες της τέχνης εν γένει και της σχέσης της με το κοινό. Προκλητικό ακούγεται, έτσι δεν είναι; Ο Ζώης ρισκάρει, βουτάει σε άβατες περιοχές, αυθαδιάζει. Όμως δεν κάνει πίσω κι οδηγεί το φιλμ στα άκρα. Υπάρχουν στιγμές που η εικόνα παγώνει και το σκηνικό της Ορέστειας γίνεται ο καθρέφτης της πραγματικής ζωής. Η παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας έγινε στο 72ο Φεστιβάλ Βενετίας, στο Διαγωνιστικό Τμήμα «Ορίζοντες».
