Άλμπουμ#4: Nένα Μεντή

Το καλοκαίρι συμπληρώνει 50 χρόνια στο θέατρο. Εχει κάνει τα πάντα: Εχει παίξει σε μπουλούκια μέχρι την πρώτη σκηνή της χώρας. Θυμάται την δασκάλα της, Κατίνα Παξινού και χαίρεται κρυφά όταν της λένε ότι της μοιάζει. Θυμάται τα καλύτερα της πορείας της στο ζεστό σαλονάκι της με τις αναπαυτικές μαξιλάρες. Αυτό το χειμώνα, βρίσκεται και πάλι στα ασφαλή χέρια της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου. Είναι η Νένα Μεντή.

1966, Κόρη στα «Μαθήματα ηθικής»
Είχα μόλις αποφοιτήσει από τη δραματιή σχολή του Εθνικού και η κυρία Κατερίνα (Κατερίνα Ανδρεάδη) με επέλεξε να παίξω κοντά της. Εκείνη θα υποδυόταν τη μητέρα μου. Δεν θυμάμαι ούτε το όνομα του ρόλου, μόνο ότι κάναμε περιοδεία στη Γερμανία με την παράσταση. Δεν ήταν ένα σπουδαίο έργο, ένα απλό βουλεβάρτο ήταν, μα η κυρία Κατερίνα είχε τεράστια πείρα ιδιαιτέρως σε αυτό το είδος θεάτρου. Πήρα μεγάλα μαθήματα δίπλα της.

1967, Λουίζα στo «Θυμήσου τον Σεπτέμβρη»

Δεν πέρασε ένας χρόνος και να σου βρέθηκα να παίζω με την Ελλη Λαμπέτη. Είχε επιλέξει Νόελ Κάουαρντ, τις «Ιδιωτικές ζωές» την πιο γνωστή ερωτική κωμωδία του, μα εμείς το είχαμε μεταφράσει «Θυμήσου το Σεπτέμβρη». Δεν θυμάμαι πολλά για το τι έκανα εγώ με το ρόλο μου, μα ότι η Ελλη μου είχε αναθέσει σχεδόν έναν ισότιμο ρόλο με το δικό της, καταλαβαίνεις; Κι ήμουν 22 χρονών παιδί. Ήταν υπέροχο πλάσμα η Λαμπέτη, έφερνε κάτι σπάνιο, κάτι πολύ προσωπικό, δικό της. Την θαύμαζα απεριόριστα.

Ήταν υπέροχο πλάσμα η Λαμπέτη, έφερνε κάτι σπάνιο, κάτι πολύ προσωπικό, δικό της. Την θαύμαζα απεριόριστα.

1973, Γυναίκα στο «Κι εσύ χτενίζεσαι»

Η πρώτη μεγάλη επιτυχία του «Ελεύθερου Θεάτρου». Είχε γίνει χαμός στο Αλσος Παγκρατίου, Χούντα ακόμα – πολλοί από εμάς είχαν μάλιστα συλληφθεί από το καθεστώς. Τότε ήταν λοιπόν, που έφτασα να δίνω τον πρώτο μου μονόλογο. Η εμφάνιση μου κρατούσε είκοσι λεπτά, ήταν σάτιρα μεν αλλά και κανονικός ρόλος. Μου έδωσε τεράστια ώθηση εκείνη η εμπειρία, να στέκομαι μόνη μου στη σκηνή και να αφηγούμαι κάτι ζωντανό και άμεσο. Δεν θα το ξεχάσω.

1976, Χνούδι στο «Πανηγύρι»

Πηγαίνω στο Θεσσαλικό, μας σκηνοθετεί ο Διαγόρας Χρονόπουλος στο έργο του Δημήτρη Κεχαϊδη. Φαντάσου τώρα να παίζουμε στη Λάρισα ένα έργο ειδικά αφιερωμένο στους ανθρώπους του κάμπου που εγκαταλείφθηκαν στο πλαίσιο της… ανάπτυξης. Είχαμε τεράστια ανταπόκριση και μάλιστα από ένα κοινό που δεν είχε ξαναδεί ποτέ του θέατρο. Εγώ έπαιζα το «Χνούδι», ένα κορίτσι με προβληματική συμπεριφορά. Στην αρχή ένιωθα ότι δεν μπορούσα να την προσεγγίσω, στο τέλος όλοι μου έλεγαν ότι ήμουν υπέροχη. Πάντως ήταν ένας ρόλος καθοριστικός στο πως με αντιμετώπισε μετά ο χώρος, το πως με αποδέχθηκε.

2007 (-2015), Ευτυχία στην «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου»

Αρχίζουμε, μαζί με τον Πέτρο Ζούλια να ψάχνουμε το χώρο που θα φιλοξενήσει την παράσταση αλλά κανείς δεν μας δέχεται. Οι περισσότεροι στραβώνουν στο άκουσμα της λέξης «μονόλογος». Ξεκινούσαμε να το ανεβάσουμε για δύο μήνες και είχαμε πεισμώσει τόσο πολύ που λέγαμε ότι στην ανάγκη θα το παρουσιάσουμε και σε πλατεία. Τελικά, βρίσκουμε τη μικρή σκηνή στα Ιλίσια. Την αγαπώ ήδη την Ευτυχία, αισθάνομαι μια συγγένεια μαζί της• βλέπεις κι εγώ έχω ψύχωση με το τραγούδι – ο πατέρας μου ήταν συνθέτης – κι εγώ έπαιζα πόκα, η Ευτυχία ήταν ηθοποιός των μπουλουκιών όπως κι εγώ, θέλω να πω την αισθανόμουν δική μου. Παρόλα αυτά φοβόμουν, είχα το κράτημα του πρώτου μονολόγου. Όμως από την πρώτη παράσταση, ο κόσμος αρχίζει να αλαλάζει. Ελεγα «παιδιά, δεν είμαι κι ο Μικ Τζάγκερ»! Ηταν βράδια που δεν μπορούσα να περιγράψω τη συγκίνηση που ζούσα, ούτε τη συγκίνηση του κόσμου. Έδινα παραστάσεις που στην πλατεία δεν άκουγες κιχ, μόνο το αυτοκόλλητο από τα χαρτομάντιλα που άνοιγαν. Τι να πω για την Ευτυχία, η χάρη της με έφτασε μέχρι και το Αρχαίο Θέατρο των Φιλίππων – μέχρι κι εκεί ταίριαξε αυτή η παράσταση. Αυτός ο ρόλος ήταν και είναι για μένα σαν να έκανα μπάνιο στην ωραιότερη θάλασσα του κόσμου.

O ρόλος της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου ήταν και είναι για μένα σαν να έκανα μπάνιο στην ωραιότερη θάλασσα του κόσμου.

2009, Εκάβη στο «Τρίτο Στεφάνι»

Το 1973 μου δωρίζει το βιβλίο του Ταχτσή ο Σταμάτης Φασουλής• το είχα λατρέψει και φυσικά, είχα «τρελαθεί» με την Εκάβη. Όταν το 1995 με παίρνει τηλέφωνο ο Δαλιανίδης για να μου προτείνει το ρόλο της Νίνας στην τηλεοπτική σειρά που θα σκηνοθετούσε (ήμουν νέα για να παίξω την Εκάβη βλέπεις) έκλαιγα σαν παιδί. Επομένως καταλαβαίνεις τη χαρά μου όταν σχεδόν 20 χρόνια μετά τη σειρά, ήρθε η ώρα της Εκάβης. Μια λαϊκή τραγωδός, μια σκύλα και μια θεά μαζί, που παρότι μικροαστή άντεξε την προδοσία και την ταπείνωση, που έζησε και πέθανε χωρίς να χαρεί τίποτα από τη ζωή. Εκρηκτική, συγκλονιστική η ηρωίδα μα και ρόλος πρωταθλητισμού. Μην ξεχνάς πως η παράσταση του Φασουλή διαρκούσε 4.5 ώρες, τις τρεις από αυτές ήμουν πάνω στη σκηνή κι έπαιζα. Δυο βράδια λιποθύμησα από την κόπωση. Πολύ δύσκολη δουλειά.

Το Τρίτο Στεφάνι που σκηνοθέτησε ο Φασουλής διαρκούσε 4.5 ώρες, τις τρεις από αυτές ήμουν πάνω στη σκηνή κι έπαιζα. Δυο βράδια λιποθύμησα από την κόπωση. Πολύ δύσκολη δουλειά.

2011, Καλαβρία στους «Σκηνοβάτες»

Πάλι με το Σταμάτη (Φασουλή), αλλά αυτή την φορά στην Επίδαυρο. Είχε μια πολύ ωραία ιδέα να αναπαραστήσουμε τους ηθοποιούς των αρχαίων μπουλουκιών, στα χρόνια πτώσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Κάποια νούμερα μας βγήκαν, κάποια όχι. Εγώ έπαιζα την Καλαβρία, μια ξεπεσμένη πρωταγωνίστρια της τραγωδίας η οποία θα υποδυόταν το ρόλο της Εκάβης. Ομολογώ ότι είχα μεγάλη αγωνία. Οχι επειδή πήγαινα για πρώτη φορά στην Επίδαυρο – η Επίδαυρος δεν ήταν ποτέ το μαράζι μου – αλλά γιατί δεν ήξερα αν θα ανταποκρινόμουν στις απαιτήσεις του θεάτρου. Τελικά, πήρα μεγάλη χαρά.

2014, Σύλβα στη «Σύλβα και ο δράκος»

Για καιρό σχεδιάζαμε με το Θωμά Κοροβίνη να μεταφέρουμε στη σκηνή το «Γύρο του θανάτου». Ηρθε η κρίση, θέατρα με πολυμελείς θιάσους δεν ευδοκιμούσαν κι έτσι το πλάνο δεν ευοδώθηκε. Αποφάσισα όμως, να παίξω μια ηρωίδα του βιβλίου, την Σύλβα, μια λαϊκή τραγουδίστρια. Και τα κατάφερα, νομίζω προέκυψε ως ένα από τα καλύτερα πράγματα που έχω κάνει. Να ζωντανέψω μόνη μου, χωρίς σκηνοθέτη, χωρίς φώτα, μόνο με ένα ακορντεόν μια ολόκληρη εποχή στη Θεσσαλονίκη του ’50 και του ’60.