Forget me not

Ο Άλεξ (Γιάννης Στάνκογλου), είναι ένας Έλληνας δύτης, που ζει εδώ και καιρό στη Νέα Ορλεάνη. Χωρίς πραγματική δουλειά- κάποια βράδια δουλεύει σε ένα μπαρ – ή συγκεκριμένο σκοπό στη ζωή του, δέχεται μια κλήση για δουλειά στον παγωμένο Βορρά και αποφασίζει να πει το ναι, χωρίς να είναι ξεκάθαρο τι θα αντιμετωπίσει στο ταξίδι αυτό. Στο μυαλό του όμως υπάρχει και η επιστροφή στην Ελλάδα όπου τον περιμένει η Δάφνη (Αλίκη Δανέζη- Knutsen), η αγαπημένη του, που του είναι μεν αφοσιωμένη, αλλά συγχρόνως τον προειδοποιεί ότι «δεν υπάρχουν Πηνελόπες πια».

Μια αντίστροφη Οδύσσεια, μια ταινία περιπλάνησης ή η αναζήτηση των τελευταίων συνόρων ως απόδειξη της ίδιας της ύπαρξης; Όπως κι αν διαβάσει κάποιος το «Forget me not» (ο τίτλος από ένα λουλούδι που ανθίζει στην Αλάσκα αντίστοιχο με το δικό μας «Μη με λησμόνει»), είναι βέβαιο ότι οι απαντήσεις που θα πάρει θα τον οδηγήσουν σε μια νέα σειρά ερωτημάτων, που με τη σειρά τους θα τον κατευθύνουν σε άλλες νοητικές και συναισθηματικές περιπέτειες. Η αργή, σχεδόν νωχελική (σημαντική συμβολή τόσο της φωτογραφίας του Παναγιώτη Σαλαπάτα όσο και της μουσικής του Άκη Καπράνου που προσδίδουν αίσθηση… Jim Jarmusch στα καρέ) κινηματογράφηση, «δένει» ιδανικά με την ανησυχητική ηρεμία της παγωμένης και επιβλητικής Αλάσκας.

Η μοναξιά, το κυρίαρχο (ακόμη και δραματουργικά) φυσικό τοπίο, η εσωτερική αγωνία του ήρωα, η ψυχοσύνθεση του έλληνα μετανάστη, η νοσταλγία της πατρίδας αλλά και του αληθινού έρωτα, το american dream και η αναζήτηση του τέλους του κόσμου, είναι στοιχεία μιας αθόρυβης αλλά ουσιαστικής ταινίας. Ενός θαλάσσιου…road movie! Ο Φάγκρας ρίσκαρε κι έκανε την ταινία με τους δικούς του όρους, πραγματοποιώντας ένα μικρό άθλο. Με την υπέρβαση αυτή πιθανότατα νίκησε και τους προσωπικούς δαίμονες του. Το παρασκήνιο του φιλμ, με τα δεκάδες εμπόδια, τις γραφειοκρατικές αγκυλώσεις και τις αναποδιές στα γυρίσματα σε Αλάσκα και Ν. Ορλεάνη, θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελέσει το υλικό μιας άλλης ταινίας.