Μήπως είσαι ο τύπος μου; και άλλες αναζητήσεις περί έρωτος
Τα ετερώνυμα ως γνωστόν έλκονται (το χει παραδεχτεί κι ο μέγιστος Γούντι!). Ακόμη κι όταν εκείνος είναι καθηγητής φιλοσοφίας κι εκείνη είναι κομμώτρια. Είναι όμως πράγματι έτσι;
Ο νεαρός παριζιάνος Κλεμέν (Loïc Corbery), καθηγητής γερμανικής φιλοσοφίας και συγγραφέας, μετατίθεται για έναν χρόνο στην επαρχιακή πόλη Αράς. Εκεί, σε μια πόλη που δεν συμβαίνει σχεδόν τίποτα, γνωρίζει τη γοητευτική κομμώτρια Τζένιφερ (Émilie Dequenne) που είναι χωρισμένη μητέρα ενός αγοριού και λατρεύει τα καραόκε. Η σχέση τους ξεκινάει από ένα μικρό και ανώδυνο φλερτάκι πριν οδηγηθεί στα έντονα μονοπάτια ενός θυελλώδη έρωτα.
Ο εσωστρεφής Κλεμέν διαβάζει Καντ και Προυστ στον ελεύθερο χρόνο του, είναι μονίμως ντυμένος στα μαύρα και «φοράει» πάντα στο πρόσωπο του ένα μελαγχολικό χαμόγελο που προσθέτει πόντους στη γοητεία του. Η Τζένιφερ είναι ακριβώς το αντίθετο. Χαρούμενη, έξω καρδιά, διαβάζει κουτσομπολίστικα περιοδικά, τραγουδάει με τις φίλες της καραόκε στο μπαρ της πόλης, βλέπει τις ταινίες της Τζένιφερ Άνιστον και είναι μονίμως ντυμένη σε έντονα χρώματα.
Δύο τόσο διαφορετικοί άνθρωποι που όμως ο έρωτας θα καταφέρει να τους ενώσει και θα γεφυρώσει το χάσμα των διαφορών τους. Η ταινία του Lucas Belvaux (μην χάσετε στο dvd την προηγούμενη ταινία του, τους θεσπέσιους «38 μάρτυρες») αποτελεί διασκευή ενός μυθιστορήματος του Philippe Vilain και δεν είναι μια συνηθισμένη κομεντί.
Η διασκευή του μυθιστορήματος του Philippe Vilain και δεν είναι μια συνηθισμένη κομεντί.
Μια μόνιμη ανησυχία κυριαρχεί ακόμη και στα πλάνα όπου ο ερωτικός δεσμός του Κλεμέν και της Τζένιφερ δείχνει πιο ισχυρός από ποτέ. Το σενάριο ξεφεύγει γρήγορα από τα περιορισμένα κλισέ του ανώδυνου ρομάντζου και προσλαμβάνει στοιχεία αυθεντικότητας και απρόβλεπτου δράματος. Με κρυφές (η συσχέτιση κλασικής φιλοσοφίας και φιλοσοφίας ζωής όπως την διατυπώνουν ο Καντ και η… Τζένιφερ) και λιγότερο κρυφές λεπτομέρειες (η σκηνή στο μπαρ που για πρώτη φορά ο Κλεμάν χορεύει υπό τους ήχους του «Live is life» των Opus) η ταινία παρουσιάζει τα πολλά πρόσωπα του έρωτα.
Το σενάριο ξεφεύγει γρήγορα από τα περιορισμένα κλισέ του ανώδυνου ρομάντζου
Για το τι σημαίνει να είναι κάποιος συναισθηματικά δυσλειτουργικός (ο Κλεμάν), για τη γενναιοδωρία στον έρωτα (η Τζένιφερ), για την αντιπαράθεση δύο κόσμων που βρίσκονται διαρκώς σε διαμάχη. Η υπέροχη Émilie Dequenne, η «Ροζέτα» των αδελφών Νταρντέν, κέρδισε το βραβείο καλύτερης ηθοποιού στα περσινά Magritte (τα βελγικά Όσκαρ δηλαδή) όπως και το διασκευασμένο σενάριο του Lucas Belvaux.
Κωνσταντίνος Καϊμάκης
