Αποχαιρετισμός στη Γλώσσα

Μια παντρεμένη γυναίκα γνωρίζει έναν ανύπαντρο άνδρα. Ερωτεύονται, μαλώνουν, τα χέρια πληγώνουν τη σάρκα. Ένα αδέσποτο σκυλί διασχίζει τη χώρα. Οι εποχές περνούν. Μια δεύτερη ταινία ξεκινά, ίδια με την πρώτη, κι όμως όχι. Οι άνθρωποι μιλούν για την πτώση του δολαρίου, την αλήθεια που κρύβεται στα μαθηματικά και το θάνατο ενός κοκκινολαίμη.

Πειραματισμοί, αφαίρεση και καλλιτεχνικές αναζητήσεις των δυνατοτήτων του κινηματογραφικού μέσου από τον Godard. Φυσικά, δεν περίμενε κανείς τίποτα λιγότερο από τον σκηνοθέτη, έστω και στα 85 του. Θα μας εξέπληττε μάλλον αν δεν πειραματιζόταν και δεν ήταν αφαιρετικός- αν και στην περίπτωση του ίσως αυτό να ήταν το μεγαλύτερο πείραμα. 

Το έργο χαρακτηρίζεται από έντονη αποδόμηση. Το έργο δείχνει κυρίως την ερωτική σχέση ενός άντρα και μίας γυναίκας (εμφανίζονται συχνά γυμνοί, αλλά για τη σχέση τους και το ποιοί είναι δε μαθαίνουμε σχεδόν τίποτα) κι έναν σκύλο σε διάφορα πλάνα. Δεν υπάρχει πλοκή, ούτε ιδιαίτερη ανάλυση χαρακτήρων, ενώ οι διάλογοι είναι περιορισμένοι και κυρίως φιλοσοφικοί. Λογοπαίγνια, ιδέες και εικόνες σε θραύσματα, φράσεις φιλοσοφικού στοχασμού, εικόνες και δράσεις χωρίς ιδιαίτερη συνοχή είναι αυτά που κυριαρχούν για μια ώρα περίπου, σε μια ταινία που λέει “Αντίο στη γλώσσα”, αλλά όχι στον λόγο. 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ: Ένα περίεργο έργο, με έντονη πειραματική διάθεση. Δεν είναι ούτε το καλύτερο έργο του Godard, ούτε προσωπικά δεν την βρήκα απολαυστική σε ποιητικό ή εικαστικό επίπεδο. Ούτε είναι πως κάνει πράγματα που δεν τα έχει ξανακάνει ήδη από τη δεκαετία του 60 ο δημιουργός.  Οι φανατικοί γκονταρικοί κι όσοι θέλουν να δουν κάτι πολύ διαφορετικό από τις συνηθισμένες ταινίες της εποχής, ας του δώσουν μια ευκαιρία. 

Γιώργος Σμυρνής