Δυο Ανάσες
Λίγο από Ζωή της Αντέλ, λίγο από bullying, λίγο από κοριτσίστικη υστερία στα όρια του τρόμου κι όλα αυτά με “Δυο ανάσες”. Η Melanie Laurent περνάει από το ρόλο του ηθοποιού στο “Άδωξοι Μπάσταρδη” (η ανορθογραφία είναι του τίτλου) σε αυτόν του σκηνοθέτη.
Η Τσάρλι και η Σάρα είναι δύο έφηβες που γίνονται στενές φίλες. Όμως η αρχική χαρά της νέας φιλίας – και μιας υπόγειας ερωτικής έλξης – θα μεταμορφωθεί σε δηλητηριασμένη κτητικότητα και ζήλια και ένα σκληρό ψυχολογικό παιχνίδι.
Δυο όμορφες μικρές γαλλίδες πρωταγωνίστριες, ένα ανομολόγητο εφηβικό πάθος, σκηνές από το σχολείο, σκηνές από τη γαλλική εξοχή, μια φλατ μίμηση της “Ζωής της Αντέλ” στην αρχή. Μετά, πολλή ζήλεια, υστερικές αντιδράσεις κι ένα σκληρό φινάλε. Το bullying, που έχει γίνει της μόδας, αυτή τη φορά από κορίτσια με παράξενες ψυχοσυνθέσεις.
Η ταινία σε καμία περίπτωση δεν έχει τον έντονο ρεαλισμό και τις ξεκάθαρες κοινωνιολογικές αναφορές άλλων έργων του σύγχρονου γαλλικού σινεμά. Αυτά τα στοιχεία υπάρχουν σε μικρό βαθμό και αρκετά επιφανειακά. Μπερδεμένο λίγο έργο, περισσότερο εστιάζει σε εύθραυστες μικρές ηρωίδες και σε ακραίες καταστάσεις, που διογκώνονται με επίκινδυνο τρόπο μέσα στην εφηβεία. Ωστόσο, δεν είδαμε και κανένα ψυχολογικό θρίλερ του Polanski, παρά μια μετριότατη γαλλική ταινία, που παρουσιάζει ακραίες, αλλά όχι πειστικές καταστάσεις στην κρίση της εφηβείας.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ: Αν εξαιρέσουμε κάποιες στιγμές αγωνίας ή συμπόνιας για αυτά που τραβάει η Τσάρλι από την “κακιά” της φίλη, το έργο πέρασε και δεν ακούμπησε.
Γιώργος Σμυρνής
