Χαρά

Δεν είναι ούτε η χαρά της ζωής, ούτε η χαρά του σινεμά. Ιδίως στο πρώτο μέρος η ταινία παρουσιάζει μεγάλα σεναριακά κενά, ενώ είναι κινηματογραφημένη με αρκετή προχειρότητα. Ξεκινάει λίγο σαν road movie, μια προσπάθεια φυγής της Χαράς από την καθημερινότητα, με ένα παιδί που δεν είναι δικό της, αλλά που η ίδια το θεωρεί σαν δικό της. Στην πορεία συμβαίνει ένα τραγικό γεγονός, μια σκληρή πράξη βίας, με τη γυναίκα να αμύνεται στην προσπάθεια κάποιου να επωφεληθεί της απαγωγής. Η σκηνή αυτή δε νομίζω ότι έχει γυριστεί πολύ πειστικά.

Στο δεύτερο μέρος, το έργο βελτιώνεται αρκετά. Μετατρέπεται σε δικαστικό δράμα. Ένας δικηγόρος, τον οποίο έχει ορίσει το δικαστήριο, αναλαμβάνει την υπόθεση της γυναίκας. Μολονότι δεν τον πληρώνει, για κάποιο λόγο διαισθάνεται ότι κάτι κρύβεται πίσω από τις πράξεις της γυναίκας, την οποία τα ΜΜΕ έχουν ήδη κρίνει ένοχη για βαρύτατα εγκλήματα. Μέσα στη διαδικασία της δίκης μαθαίνουμε στοιχεία για την προσωπικότητα της γυναίκας, ενώ δημιουργείται κι η πικρή αίσθηση της αδικίας από το σύστημα, σε ένα έργο που σε βάζει λίγο και στα παρασκήνια των ποινικών υποθέσεων. Το ασπρόμαυρο της ταινίας ταιριάζει με τον απαισιόδοξο χαρακτήρα της.

Από τις ερμηνείες, ξεχωρίζει η Λήδα Πρωτοψάλτη, μητέρα της Χαράς, στο μικρό της ρόλο, όπου παρουσιάζεται ως μάρτυρας υπεράσπισης και ο Γιώργος Συμεωνίδης στο ρόλο του έντιμου δικηγόρου. Η πρωταγωνίστρια Αμαλία Μουτούση είχε το κύριο βάρος του έργου και δίνει μια ικανοποιητική ερμηενία, παρά το γεγονός ότι οι ασάφειες του σεναρίου και η έλλειψη διαλόγων, δεν τη βοήθησαν να δείξει το μεγάλο υποκριτικό της ταλέντο σε όλη του την έκταση.

Σε γενικές γραμμές, παρά το πολύ καλό καστ, η ταινία είναι άνιση με αρκετά σημεία προχειρότητας, ιδίως στο πρώτο μέρος. Πατάει καλύτερα στα πόδια της από το δεύτερο μισό, όταν όλα πλέον εκτυλίσσονται στην αίθουσα του δικαστηρίου, χωρίς πάντως να εντυπωσιάζει.

Γιώργος Σμυρνής