Ζήτω η Ελευθερία

Βλέπουμε την ιταλική εκδοχή της ιστορίας που τόσες φορές η μυθοπλασία του μυθιστορήματος και του σινεμά μας έχει αφηγηθεί. Ένας άνδρας με πολιτική εξουσία εξαφανίζεται από το προσκήνιο και τη θέση του παίρνει ο σωσίας του. Στην περίπτωση του «Viva la liberta» τη θέση του πιεσμένου αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που εξαφανίζεται για να βρει τον εαυτό του, παίρνει ο δίδυμος αδερφός του. Ο γνωστός ηθοποιός και από την βραβευμένη με όσκαρ ταινία “Η τέλεια ομορφιά” Τόνι Σερβίλο ανταποκρίνεται με αποτελεσματικότητα στις απαιτήσεις του διπλού αυτού ρόλου. 

ΕΝΑΣ ΤΡΕΛΟΣ ΘΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ

Το εύρημα είναι ότι ο δίδυμος αδερφός είναι καθηγητής φιλοσοφίας και ολίγον «για τα σίδερα». Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην Ιταλία, κουρασμένος από μια ζωή που δεν ήταν όπως την ονειρεύτηκε και από την πίεση μέσα στο ίδιο του το κόμμα, στην ουσία κρύβεται. Πάει και βρίσκει στη Γαλλία μια παλιά ερωμένη του, που έχει παντρευτεί έναν Ιάπωνα σκηνοθέτη. Και… τι βολικό. Είχε κι ο ίδιος, μικρός όνειρο να γίνει σκηνοθέτης, αλλά τον κέρδισε η πολιτική.

Έτσι, τη θέση του παίρνει ο δίδυμος αδερφός του, ένας άνθρωπος που μόλις βγήκε από το ψυχιατρείο. Κι ενώ το κόμμα δημοσκοπικά σερνόταν, αυτός δίνει συνεντεύξεις, εμπνέει τον κόσμο και απογειώνει το κόμμα του, ανοίγοντας του τον δρόμο για την εξουσία. Οι πάντες (ο πρόεδρος της Ιταλίας, η καγκελάριος) γοητεύονται από την «ποιητική» ασάφεια των λόγων του.

Φαίνεται ότι ο κόσμος έχει απογοητευθεί από τους πολιτικούς σε παγκόσμιο επίπεδο. Έτσι, η ιδέα ότι «ένας τρελός θα μας σώσει» έχει διεθνή απήχηση. Το πρόβλημα- με την ταινία- είναι ότι οι γλυκανάλατες και ποιητικίζουσες «τρέλες» του δίδυμου αδερφού, δεν έχουν τίποτα το συγκεκριμένο ως πολιτικό περιεχόμενο. Εκστομίζει διάφορες ποιητικές ασυναρτησίες, θυμίζοντας περισσότερο την Πυθία, παρά έναν πολιτικό οραματιστή, που θα δώσει λύση στα σύγχρονα προβλήματα της κοινωνίας. Μια ομαδική ψυχοθεραπεία, μια έκλυση στον καλό μας και δυναμικό εαυτό που κάπου κρύβεται, σε μια κοινωνία σε σήψη… Αυτά προτείνει η δήθεν τόσο εντυπωσιακή νέα πολιτική έκφραση. Και μάλιστα, καταλαβαίνουμε ότι πρόκειται για αρχηγό αριστερού κόμματος, μόνο προς το τέλος του έργου, όταν εκφωνεί ένα λόγο, ξεκινώντας από μια φράση του Μπρεχτ.

Κοντολογίς, πρόκειται για μια μάλλον μέτρια πολιτική ταινία. Στα πλην της είναι το κλισέ σενάριο και οι αναφορές της στην πολιτική, οι οποίες είναι αρκετά αφελείς και στείρες σε ιδέες. Στα συν της είναι ότι έχει καλή κινηματογράφηση και κάποιες αξιόλογες ερμηνείες με κάποιες δόσεις χιούμορ.

Γιώργος Σμυρνής