Nymphomaniac Μέρος 2ο

Στο δεύτερο μέρος οι ερωτικές περιπέτειες της Jo, όπως τις αφηγείται η ίδια στον ενίοτε δύσπιστο Seligman, συνεχίζονται. Τώρα πια βλέπουμε πιο λίγο την σέξι Stacy Martin και περισσότερο την ώριμη Charlotte Gainsbourg σε ακραίες ερωτικές περιπέτειες, στον μαζοχισμό, στην απομόνωση από τους γύρω της και στο έγκλημα. Επίσης, υπάρχει και η αποτυχημένη διαδρομή της προς τη μητρότητα- η οποία είναι καταστροφική σε δύο σημεία του έργου.

Η δεύτερη ταινία (ή το β’ μέρος της ταινίας, αν προτιμάτε) είναι λιγότερο σέξι και πιο σκοτεινή και σκληρή από την πρώτη. Και ένα από τα συμπεράσματα της είναι πως ο κάθε άνθρωπος, όσο απαθής σεξουαλικά κι αν είναι, κάποια στιγμή θα ενδώσει στα ερωτικά του πάθη. Η καταστροφή δεν απουσιάζει και το δίπτυχο έρωτας- θάνατος ή ερωτικό- φονικό ένστικτο, εμφανίζονται αναπόσπαστα σε μια ταινία που αντλεί πολλά στοιχεία της από την φροϋδική ψυχανάλυση. Άλλωστε, κάτι τέτοιο μοιάζει αναπόφευκτο από το ίδιο το θέμα, το οποίο μιλάει για μια γυναίκα με ακόρεστη libido και μπόλικες ενοχές.

Το δεύτερο έργο χειρίζεται έξυπνα το συμβολικό στοιχείο, με διάφορες επαναλήψεις θεμάτων (όχι απαραίτητα εμφανείς, όπως το όπλο και η μητρότητα). Έχει άψογη κινηματογράφηση. Ξανά οι αναφορές στην κλασική μουσική- αυτή τη φορά στον Beethoven και τη σχέση του με τη φούγκα. Λιγότερη αριθμολογία και περισσότερες θρησκευτικές αναφορές και προσπάθεια διαφοροποίησης του Ανατολικού και του Δυτικού Χριστιανισμού με βάση την ενοχή και τη χαρά. (O Trier φαίνεται ότι προτιμά την Ορθοδοξία από τον Καθολικισμό). Υπάρχουν σατιρικές, φανταστικές και ακραίες στιγμές, δημιουργημένες από έναν «μάστορα» της σκηνοθεσίας.

Σε γενικές γραμμές, το δεύτερο μέρος του Nymphomaniac είναι ένα πέρασμα στην πιο σκληρή πλευρά της σεξουαλικότητας, με αναφορές στο μαζοχισμό, τον πόνο, την καταπίεση των παθών. Τα ερωτικά πάθη, όμως, όσο και να τα καταπιέσεις, θα σπάσουν κάποια στιγμή τα φράγματα και θα ορμήσουν ανεξέλεγκτα και καταστροφικά.

Κριτική για το Nymphomaniac Part 1