Η τέλεια ομορφιά
Επιτυχημένος δημοσιογράφος και συγγραφέας ενός και μόνου μυθιστορήματος, ο Jep Gambardella, ζει την κάθε στιγμή. Κινείται με την ίδια άνεση και χάρη ανάμεσα στο αριστοκρατικό και το ευτελές. Είναι 65 χρονών και αισθάνεται την ανάγκη για ενδοσκόπηση. Γύρω του, απλώνεται η Ρώμη, αγέρωχη, σαγηνευτική και αβάσταχτα ελαφριά.
Το έργο ξεκινάει με μια φράση από το κορυφαίο έργο του Σελίν «Ταξίδι στην άκρη της νύχτας». Ίσως το ταξίδι του πρωταγωνιστή, ο οποίος βρίσκεται πια προς τη δύση της δικής τους ζωής, να κατευθύνεται προς τη νύχτα. Ωστόσο, το έργο του ιταλού σκηνοθέτη… δεν είναι τόσο πεισιθανάτιο και σκοτεινό, όσο το αριστούργημα του Σελίν. Ούτε και τόσο δυνατό, θα πρόσθετα.
Το έργο προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους. Τον κόσμο της νεότητας του κεντρικού χαρακτήρα με τον κόσμο του σήμερα. Η ταινία, αν και φαίνεται να αναπολεί το παρελθόν, δείχνει περισσότερο εικόνες του σήμερα. Βέβαια, αυτό σε μια Ρώμη γεμάτη με μνημεία, είναι σχετικό. Πάντως, η πολιτιστική ατζέντα της ταινίας κατακλύζεται από εικόνες μοντέρνου θεάτρου, μόδας, χώρων πλαστικής χειρουργικής, ξέφρενα πάρτι, αλλά και τα διάσημη μνημεία της πόλης.
Η γερασμένη μορφή του ήρωα αγκομαχά να παρακολουθήσει μια πόλη που ποτέ δεν κοιμάται. Αν κι ένας φανατικός μποέμ, μοιάζει πλέον εγκλωβισμένος. Η φθορά του χρόνου, του σώματος, αλλά και της ψυχής, που άλλα ποθεί και άλλα βρίσκει στην πορεία, είναι θέματα πανταχού παρόντα στο έργο. Τελικά, η τέλεια ομορφιά απλά δεν υπάρχει. Σε αυτό το έργο κυριαρχεί η γοητεία της ατέλειας. Συγκινητικός είναι κι ο ρόλος της Σαμπρίνα Φερίλι, η οποία συνδυάζει το προκλητικό και το σέξι μιας γυναίκας που αδιαφορεί για τις κοινωνικές συμβάσεις, αλλά και το εύθραυστο ενός ανθρώπου που κουβαλάει τη φθορά, όπως όλοι.
Η τέλεια ομορφιά με τα μυστικά της, τις συνεχείς χρονικές αναδρομές και την αλήθεια που κουβαλάει συγκινεί, αλλά δεν συναρπάζει. Έχει φινέτσα και γοητεία, αλλά όχι το κάτι παραπάνω, που θα το ενέτασσε στα κινηματογραφικά αριστουργήματα. Κάποτε γίνεται προβλέψιμο και κάπως φλύαρο, ενώ έχεις την αίσθηση ότι κάποιες στιγμές η αφήγηση απλά προχωράει, χωρίς ξεκάθαρο στόχο. Στα θετικά του, πάντως, είναι και ο πάντα διακριτικός, αλλά αιχμηρά σαρκαστικός τόνος, που τρυπάει σαν μαχαίρι τις διαθέσεις ρομαντισμού, που μπορεί να γεννήσει η τόσο τουριστική προβολή της κουλτούρας και του τρόπου ζωής των Ρωμαίων.
Γενικά, η Τέλεια Ομορφιά είναι ένα βέρο ιταλικό έργο με στυλ, γοητεία, αναπόληση του παρελθόντος. Έχει τόνους σαρκασμού, μελόδραμα και αξιόλογες ερμηνείες. Δεν έχει όμως πάντα ξεκάθαρο στόχο και γίνεται λίγο φλύαρο. Όσοι γοητεύονται από την Ιταλία, να το προτιμήσουν.
Γιώργος Σμυρνής
