100 lymphatic jumps κάθε πρωί: Μπορούν να αλλάξουν το σώμα και τη διάθεσή μας;

Λίγος ελεύθερος χώρος και καθόλου εξοπλισμός: οι μικρές αναπηδήσεις επί τόπου έχουν κερδίσει μια θέση στις πρωινές συνήθειες που διαδίδονται μέσα από τα social media. Θα τις συναντήσουμε ως «lymphatic jumping», «λεμφικές αναπηδήσεις» ή ως την πρόκληση των 50 ή 100 αλμάτων την ημέρα. Η ιδέα είναι απλή. Στεκόμαστε όρθιοι και κάνουμε διαδοχικές, χαμηλές αναπηδήσεις, με χαλαρά χέρια και ελαφρώς λυγισμένα γόνατα. Σε ορισμένες παραλλαγές, τα πέλματα μόλις που απομακρύνονται από το έδαφος. Οι υποσχέσεις που συνοδεύουν τα βίντεο είναι περισσότερες: ενέργεια, καλύτερη διάθεση, γερά οστά και «ενεργοποίηση» της λέμφου. Αξίζει, λοιπόν, να δούμε τι μπορούμε πραγματικά να περιμένουμε από αυτή τη μικρή προσθήκη στην καθημερινότητά μας.

Μια σύντομη κίνηση που μας βοηθά να ξυπνήσουμε

Με τις αναπηδήσεις δουλεύουν οι μύες των ποδιών και, ανάλογα με τον ρυθμό και την ένταση, ανεβαίνουν οι παλμοί και αυξάνεται η κυκλοφορία του αίματος. Έτσι μπορεί να αισθανθούμε πιο ξύπνιοι και δραστήριοι, ιδιαίτερα αν προηγουμένως ήμασταν ακίνητοι.

Αυτή η αίσθηση ενεργοποίησης είναι ένας εύλογος λόγος να μας αρέσει η συνήθεια. Αντίστοιχη τόνωση μπορεί να προσφέρει και μια άλλη σύντομη δραστηριότητα, όπως το ζωηρό περπάτημα επί τόπου. Ο αριθμός 100 λειτουργεί κυρίως ως εύκολος στόχος, ενώ για άλλους ο ιδανικός χρόνος είναι 1 λεπτό.

Ενεργοποιούν τα lymphatic jumps τη λέμφο;

Το λεμφικό σύστημα συμβάλλει στην ισορροπία των υγρών και στην άμυνα του οργανισμού. Οι συσπάσεις των μυών βοηθούν τη μετακίνηση της λέμφου, γι’ αυτό η κίνηση έχει σημασία για τη λειτουργία του. Ο βρετανικός φορέας υγείας NHS περιλαμβάνει, άλλωστε, αντίστοιχες ασκήσεις στα προγράμματα αντιμετώπισης του λεμφοιδήματος.

Από αυτό, όμως, μέχρι την υπόσχεση ότι 100 αναπηδήσεις «ξεμπλοκάρουν» τη λέμφο ή αποτοξινώνουν το σώμα υπάρχει μεγάλη απόσταση. Παρότι έχει γίνει trend, δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία ότι η συγκεκριμένη συνήθεια προσφέρει ξεχωριστό όφελος στη λεμφική κυκλοφορία υγιών ανθρώπων, σε σύγκριση με άλλες μορφές κίνησης. Ο χαρακτηρισμός «λεμφικές» περιγράφει, επομένως, την ονομασία του τρεντ.

Σε κάθε περίπτωση, το επίμονο πρήξιμο χρειάζεται ιατρική αξιολόγηση, ενώ το διαγνωσμένο λεμφοίδημα απαιτεί εξατομικευμένη αντιμετώπιση και μόνο ο γιατρός που μας παρακολουθεί μπορεί να κάνει τις ανάλογες συστάσεις.

Για τα οστά, σημασία έχει και ο τρόπος που προσγειωνόμαστε

Τα άλματα σχετίζονται με την καλή υγεία των οστών, επειδή η προσγείωση ασκεί μηχανική φόρτιση στον σκελετό. Όταν αυτή είναι κατάλληλη και επαναλαμβάνεται συστηματικά, μπορεί να συμβάλει στη διατήρηση ή τη βελτίωση της οστικής πυκνότητας.

Συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση, με δεδομένα οστικής πυκνότητας από 18 δοκιμές και 666 ενήλικες, διαπίστωσε όφελος από την προπόνηση με άλματα κυρίως στον αυχένα του μηριαίου, μια περιοχή κοντά στο ισχίο. Τα αποτελέσματα διέφεραν ανάλογα με την ηλικία και το σημείο του σκελετού.

Χρειάζεται, ωστόσο, μια ουσιαστική διευκρίνιση: τα οργανωμένα προγράμματα με άλματα που μελετήθηκαν διαφέρουν από τις πολύ απαλές αναπηδήσεις των βίντεο, οπότε δεν μπορούμε να τους αποδώσουμε αυτομάτως το ίδιο αποτέλεσμα.

Εάν ο στόχος μας είναι η ενδυνάμωση των οστών και η ανάπτυξη οστικής μάζας, η βρετανική Royal Osteoporosis Society συστήνει σταδιακή ένταξη κατάλληλων ασκήσεων πρόσκρουσης και συνδυασμό τους με μυϊκή ενδυνάμωση, με την επιλογή τους να εξαρτάται από τη φυσική κατάσταση, την ισορροπία και το ιστορικό καταγμάτων κάθε ατόμου.

Η ικανοποίηση ότι κάναμε κάτι για τον εαυτό μας

Μέρος της δημοφιλίας αυτής της συνήθειας είναι ότι ο στόχος φαίνεται προσιτός. Μέσα σε μια απαιτητική ημέρα, μια σύντομη δραστηριότητα μπορεί να μας δώσει την ικανοποίηση ότι διαθέσαμε λίγο χρόνο στο σώμα μας. Κι ακόμη και αν το αποτέλεσμα των 100 αναπηδήσεων τη μέρα είναι μικρό, ειδικοί από την Mayo Clinic στις ΗΠΑ επισημαίνουν ότι η επίτευξη ακόμη και μικρών στόχων άσκησης μπορεί να ενισχύσει την αυτοπεποίθησή μας, ενώ η σωματική δραστηριότητα μπορεί επίσης να αποσπάσει την προσοχή μας από αγχωτικές σκέψεις και να βελτιώσει τη διάθεση.

Εφόσον η άσκηση είναι κατάλληλη για εμάς, ξεκινάμε με προθέρμανση, όπως περπάτημα επί τόπου και ήπιες κινήσεις των αρθρώσεων. Επιλέγουμε σταθερή, αντιολισθητική επιφάνεια και αρκετό ελεύθερο χώρο.

Κρατάμε τις αναπηδήσεις χαμηλές και την προσγείωση ελεγχόμενη, με τα γόνατα ελαφρώς λυγισμένα. Αρχίζουμε με λίγες επαναλήψεις και αυξάνουμε σταδιακά, ανάλογα με την άνεση και την αντοχή μας. Μπορούμε να κάνουμε μικρά σετ με διαλείμματα, χωρίς να πιεζόμαστε να φτάσουμε τις 100.

Αν οι αναπηδήσεις μάς δυσκολεύουν, το περπάτημα επί τόπου είναι μια απλούστερη επιλογή για να κινηθούμε, με διαφορετική φόρτιση για τα οστά.

Ιστορικό σπονδυλικών ή επανειλημμένων καταγμάτων χαμηλής βίας, πρόσφατος τραυματισμός, πόνος στις αρθρώσεις ή προβλήματα ισορροπίας χρειάζονται συζήτηση με γιατρό ή φυσικοθεραπευτή πριν ξεκινήσουμε. Καθοδήγηση χρειάζεται επίσης στην εγκυμοσύνη, μετά τον τοκετό ή όταν έχουμε κάποιο νόσημα που επηρεάζει την άσκηση.

Αν εμφανίζονται διαρροές ούρων ή αίσθημα βάρους στο πυελικό έδαφος, ζητάμε αξιολόγηση αντί να επιμένουμε στα άλματα. Διακόπτουμε αν νιώσουμε πόνο, ζάλη ή αδιαθεσία.