Παναγιώτης Καλαντζόπουλος: Ο Χατζιδάκις ήταν το πλησιέστερο που γνώρισα στην ζωή μου στην έννοια της αριστοκρατίας

Tί περιλαμβάνει η παράσταση που θα δούμε στο Μικρό Παλλάς;
Είναι μια παράσταση πλούσια σε ήχους σε πρόσωπα, μια παράσταση που αρνείται την λογική, την λογική του έργου με 2 πρόσωπα. Αποφάσισα αντί να μείνω άπρακτος όπως μας θέλουν, να τραβήξω και να με τραβήξουν 15 άλλοι ομότεχνοι μου μουσικοί. Να ζήσουμε ένα ποιητικό ρίσκο, το ρίσκο του να δουλεύεις και να θεραπεύεις με ήχους – να ψυχαγωγείς – με μόνη προοπτική να βγάλεις ίσα ίσα τις βενζίνες, πράγματα δηλαδή οριακά, ηρωικά. Εύχομαι όλο αυτό να διαβαστεί σωστά και να τρέξει ο κόσμος να δει αυτό το σπάνιο φαινόμενο, το φαινόμενο του “Εμείς” στην μουσική.

Έχετε γράψει μουσική για ταινίες, θεατρικές παραστάσεις, αλλά και για διαφημίσεις. Ποιο από τα τρία απολαμβάνετε ή σας εκφράζει περισσότερο και γιατί;
Τα τραγούδια. Είναι η υψηλότερη έκφανση της τέχνης που γνωρίζω, ίσως το θέατρο να είναι κάτι ανάλογο. Οι ταινίες μετά, για την ηδονή του ήχου της ορχήστρας. Οι διαφημίσεις είναι πορνογραφία – ντρέπομαι για αυτές – αν και μου χάρισαν το “Summertime in Prague” και 2-3 άλλα από τα καλύτερα μου τραγούδια. Μυστήριο…

Πόσο επηρέασε την οπτική σας για την μουσική η συνεργασία με τον Χατζιδάκι;
Ο Χατζιδάκις ήταν το πλησιέστερο που γνώρισα στην ζωή μου στην έννοια της αριστοκρατίας, ήξερε επίσης ότι το μάθημα, το σημαντικό μάθημα γίνεται στα διαλείμματα. Μου λείπει, είχε έναν τρόπο να καθαρίζει με λίγες λέξεις τον αέρα μέσα στο δωμάτιο.

Έχετε δηλώσει ότι ο συνθέτης και ο στιχουργός δεν προβάλλονται πλέον όσο τους αξίζει και μένουν στη σκιά του ερμηνευτή. Έχει σταματήσει να σας απασχολεί αυτό το θέμα; Το έχετε αποδεχτεί;
Aυτά όλα έχουν αλλάξει. τώρα δεν υπάρχουν πλέον οι μηχανισμοί της τηλεόρασης και των δισκογραφικών που επιβάλλανε ένα κοινό γούστο. Τα καλά της κρίσης. Τώρα μέσα στις τρομακτικές δυσκολίες όλοι βρίσκουν την θέση τους σε πολύ πιό σωστή και υγιή αναλογία. Πού είναι όλοι αυτοί οι ερμηνευτές σήμερα; Πού είναι τα βραβεία; και οι χρυσοί δίσκοι; Ο χρόνος Κρόνος έρχεται πάντα και αποκαθιστά την υπερβολή.

Το 2003 ιδρύσατε με τη σύζυγό σας, Eυανθία Ρεμπούτσικα την ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία Cantini. Δικαιώθηκαν οι προσδοκίες που είχατε τότε από αυτό το εγχείρημα;
Το 2003 μου φαίνεται από την οπτική του 2013 σαν να έχει περάσει ένας αιώνας. Απολογιστικά – λογιστικά ναι ίσως “είδεν ότι καλώς …” αλλά μέσα μου αναρωτιέμαι τί θα είχαν γίνει όλες αυτές οι ώρες αν δεν τις είχα σπαταλήσει σε τόσες περισπάσεις. Νομίζω ότι έχασα πολλές γέννες ταϊζοντας τον εγωισμό μου με επιτυχίες επιχειρηματικές. Προτιμάω το τώρα.

Πως επιδρά στην καθημερινότητα σας το να ζείτε με κάποιον που κάνει το ίδιο επάγγελμα με εσάς;
Είναι Παράδεισος και Κόλαση μία πόρτα μεσοτοιχία και για τους δυό μας. Έχουμε βοηθηθεί πολύ και εμπόδιο έχουμε υπάρξει ο ένας για τον άλλον, μερικές φορές. Πάντως το ότι φτάσαμε ως εδώ σημαίνει ότι είμασταν καλοί αθλητές.

Έχετε αναφέρει ότι ο Χατζιδάκης ήθελε να διαλέγει το κοινό του. Εσας σας απασχολεί η «ταυτότητα» του κοινού σας;
Mπορεί ο γιατρός να διαλέγει τους ασθενείς του; δεν Ξέρω…Όσο ψηλά κι αν τον έχω, αυτή η κουβέντα του μου φαίνεται σαν τον λεκέ πάνω στο νυφικό.

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;
Να γράψω κι άλλα τραγούδια που να μπορούν να σταθούν δίπλα στους παλιούς μαστόρους και να ζήσω με τους ανθρώπους που διαλέγω και με διαλέγουν, εξαίσιες στιγμές σε πρόβες και παραστάσεις από εκείνες που σε κάνουν να ξεχνάς το σκοτάδι, τραγούδια που όπως κάποιος είπε “κάνουνε οίστρο της ζωής τον φόβο του θανάτου”.