Ημερολόγια Αμνησίας
‘Ενα προσωπικό φιλμικό ημερολόγιο που άλλοτε βρίσκει σύνδεση με το θεατή και άλλοτε όχι…
Η Στέλλα Θεοδωράκη ανακαλύπτει κάποιες ξεχασμένες ταινίες super 8 που αναφέρονται στις χρονιές 1985-86, από την Ελλάδα, την Αυστραλία και το Παρίσι, όταν ήταν φοιτήτρια. Βρισκόμαστε στο 2010, σε μια περίοδο προσωπικών απωλειών αγαπημένων προσώπων για την σκηνοθέτρια σε μια εποχή που συμπίπτει με τη δραματική όξυνση της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα και την Ευρώπη.
Βλέποντας αυτά τα ξεχασμένα ημερολόγια οξειδωμένα από το χρόνο προβάλει η ανάγκη να κινηματογραφήσει στιγμές από δύο καινούργιες χρονιές της ζωής της το 2010 και το 2011, προσωπικές μεν, αλλά σε ένα περιβάλλον κοινωνικών αναταραχών. Χρησιμοποιώντας πια ένα άλλο μέσο, ψηφιακό, καταγράφει εικόνες της παραπαίουσας Αθήνας μέχρι το Φεβρουάριο του 2012 και την ολοσχερή καταστροφή των κινηματογράφων Αττικόν και Απόλλων. Το άδειασμα των προσωπικών χώρων των αγαπημένων ανθρώπων που «έφυγαν», συμπίπτει με το «άδειασμα» των χώρων μέσα στην πόλη, αλλά και το «άδειασμα» των κατοίκων της. «Στέλνει» αυτά τα ξεχασμένα ημερολόγια στο φίλο της Πίτερ στην Αυστραλία…
Ακολουθώντας τις επιλογές ενός ‘δοκιμιακού’ σινεμά, η Στέλλα Θεοδωράκη συναρμολογεί ψήγματα μνήμης, προβληματισμούς για το ‘τότε’ και το ‘τώρα’ της γενιάς της και μια ντοκιμαντερίστικη ματιά στην σημερινή κοινωνική κατάσταση. Πάνω απ’ όλα πρόκειται για ένα προσωπικό ημερολόγιο, και σαν τέτοιο φέρει την αξία της άμεσης εξομολόγησης αλλά και ένα πεπερασμένο εύρος, . Το ξαναδιάβασμα των εικόνων του παρελθόντος έχει κάποια γοητεία, και η ηλεκτρονική μουσική του Χρήστου Δεληγιάννη έχει ενδιαφέρον.
