«Η Αυλή», μια κωμική, πολιτική θεώρηση του σήμερα και του αύριο, είναι το τέταρτο κατά σειρά έργο του Spiro Scimone. Το 2004 βραβεύτηκε με το βραβείο «Ubu», καλύτερου ιταλικού νέου έργου. Πρόκειται για ένα κείμενο μεγάλης αλήθειας και ταυτόχρονα απόλυτου σουρεαλισμού. Η υπόκωφη μουσικότητα των διαλόγων του Ιταλού συγγραφέα από τη Μεσσήνη έχει ξεκάθαρη αναφορά στην παρούσα πολιτική κατάσταση. Απογυμνώνει ολοκληρωτικά τα θύματά της, επιτρέποντάς τους μόνο την ελπίδα στην αντίσταση. Γελάει κανείς μα δεν παύει να σκέφτεται.
Έξω από την Αυλή, έξω απ’ αυτόν τον περιχαρακωμένο τόπο εγκλεισμού, μακριά ακόμα κι από τα περίχωρά της, στο απώτατο σημείο της που κι η ίδια η πόλη δεν θέλει να ξέρει, στα σκουπίδια της, βιώνουν την ελευθερία τους ο Πέπε και ο Θάνος, τα δύο από τα τρία πρόσωπα του έργου. Ζουν με τα απαραίτητα, έχουν περιορίσει τις ανάγκες τους στο ελάχιστο, τρώνε ό,τι βρούνε, μετρούν και ξαναμετρούν τις ημέρες ειρήνης και σχολιάζουν περιπαικτικά τις κάθε είδους απαγορεύσεις που τους έχει επιβάλλει, ακόμα και εδώ, εκτός Αυλής, η κρατική εξουσία.
Μέχρι που εμφανίζεται το τρίτο πρόσωπο του έργου, ξεθάβεται κάτω απ’ τα βουνά των σκουπιδιών, αυτός που δεν έχει όνομα, αυτός που τον φωνάζουν, ο Ένας. Εκδιωχθείς βίαια από την Αυλή ως μη αναγκαίος και παραγωγικός, προσπαθεί με κάθε τρόπο να προκαλέσει τον οίκτο. Παγιδευμένος στην αυτολύπηση, αλλά και χρησιμοποιώντας την με τρόπους πονηρούς, φαινομενικά κερδίζει, ουσιαστικά τού χαρίζεται γενναιόδωρα, ένα κομμάτι ψωμί κάθε φορά…
Για τις ανάγκες της παράστασης, έχουν προστεθεί κείμενα του Κοραή Δαμάτη.
Μετάφραση: Πέτρος Νάκος
Σκηνικά – Κοστούμια: Κοραής Δαμάτης
Επιμέλεια κίνησης: Μαρίζα Τσίγκα
