Ondine

Ο Σίρακιους (Κόλιν Φάρελ) είναι ένας Ιρλανδός ψαράς που προσπαθεί να ξεχάσει το παρατσούκλι ‘Τσίρκους’ που του έμεινε από χρόνια αλκοολισμού και την αποτυχημένη σχέση του με την πρώην γυναίκα του. Εκείνη συνεχίζει να πίνει παρέα με το νέο φίλο της, ενώ έχει κρατήσει την επιμέλεια της Άνι. Η αγαπημένη κόρη του Σίρακιους είναι καθηλωμένη σε αναπηρικό καροτσάκι από νεφρική ανεπάρκεια.

Μια συνηθισμένη μέρα, ο ψαράς θα πιάσει στα δίχτυα του, μισοπεθαμένη, μια όμορφη κοπέλα. Θα σώσει αυτό το μυστηριώδες πλάσμα που λέγεται ‘Οντίν’ και θέλει να αποφεύγει τα βλέμματα του κόσμου και η τύχη του θα αλλάξει. Μπερδεμένος αλλά και γοητευμένος, θα αφηγηθεί την ιστορία στην Άνι σαν να είναι παραμύθι, και η μικρή θα πιστέψει ότι πρόκειται για μία ‘Σέλκι’ , γυναίκα-φώκια της σκοτσέζικης μυθολογίας. Πλάσμα του μύθου ή της πραγματικότητας, η Οντίν θα δώσει νέα πνοή στη ζωή του Σίρακιους που θα την ερωτευτεί. Όμως –και στο μύθο και στην πραγματικότητα- κάποιος την ψάχνει για την πάρει μακριά…

Ο Νηλ Τζόρνταν ήξερε πάντα να μπερδεύει τα όρια της πραγματικότητας με το παραμύθι, συχνά υπέροχα, όπως στην ‘Παρέα των Λύκων’, το ‘Butcher Boy’ ή ακόμα και το ‘Παιχνίδι των Λυγμών’. Το ‘Ondin’ μπορεί να μην είναι τόσο ολοκληρωμένο όσο αυτές οι ταινίες, αλλά πετυχαίνει μια αρκετά ελκυστική πρόσμειξη του ρεαλιστικού δράματος με το φανταστικά μυστηριακό, φτιάχνοντας ένα είδος ‘ιρλανδικού μαγικού ρεαλισμού’. Βοηθάει η υπέροχη φωτογραφία του Κρίστοφερ Ντόιλ, η υποβλητική μουσική του Κιάρταν Σβέινσον των Sigur Ros και το αρκετά πετυχημένο κάστινγκ. Όμως οι αποχρώσεις θρίλερ και η λογική προσγείωση του τελευταίου μέρους αφαιρούν λίγη από τη μαγεία…

Θοδωρής Τσιάτσικας