Στην πρόβα – Ένα «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» για μικρά και μεγάλα παιδιά (video)

@monopoligr Το #monopoligr και το #behindthecurtain τρύπωσε στην πρόβα την παράστασης «Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας» που ανεβαίνει στο Θέατρο Μαβιλη από 3 Οκτωβρίου και εκτός από τους συντελεστές,συναντήσαμε μια ιστορία δοσμένη για μικρούς και μεγάλους ✨🎭⭐️ Ανακαλύψτε λεπτομέρειες στο link του bio 🔗 #θεατρο #αθηνα #theatre @Lazaros Vartanis ♬ a punk – 3 minute audios

Στην πλατεία Μαβίλη, μία από τις πιο πολυσύχναστες περιοχές της Αθήνας, το Θέατρο Μαβίλη έχει εγκατασταθεί εδώ και σχεδόν έναν χρόνο, χαρίζοντας στην περιοχή έναν νέο θεατρικό προορισμό. Και αυτή τη σεζόν, ανάμεσα στις παραστάσεις του για ενήλικες και παιδιά, υποδέχεται ένα από τα πιο αγαπημένα έργα του Shakespeare, σε μια εκδοχή που θέλει να ξαναφέρει τη μαγεία του κοντά στους μικρούς θεατές – χωρίς να ξεχνά όσους μεγάλωσαν, αλλά δεν έπαψαν ποτέ να ονειρεύονται.

Στη σκηνή του θεάτρου, τη στιγμή που φτάνουμε, όλα μοιάζουν να βρίσκονται ακόμη σε διαδικασία μεταμόρφωσης. Λουλούδια και πράσινα κλαδιά κρέμονται από την οροφή, ενώ η σκηνή έχει αρχίσει να μετατρέπεται σε ένα καταπράσινο, μαγεμένο δάσος. Οι ηθοποιοί Βασίλης Ζώης, Μαρία Βασιλική Λεούση, Βασίλης Μπεσίρης και Μαρίνα Σαμάρκου πηγαινοέρχονται ανάμεσα στα σκηνικά, παίρνοντας σιγά, σιγά τις θέσεις τους. Σε λίγο, αυτός ο χώρος θα γίνει το δάσος όπου όλοι θα χαθούν και όπου τίποτα δεν θα είναι ακριβώς όπως φαίνεται…

Τέσσερις ηθοποιοί αναλαμβάνουν όλους τους ρόλους της ιστορίας και, μέσα από μουσική, τραγούδι, χιούμορ και διαδραστικό παιχνίδι, δημιουργούν επί σκηνής έναν ολόκληρο κόσμο.

Το «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» των Λάζαρου Βαρτάνη και Στέφανου Παπατρέχα κρατά τον βασικό πυρήνα του έργου του Shakespeare, προσαρμόζοντάς τον σε ένα κοινό ηλικίας 5 έως 12 ετών. Δεν πρόκειται για μια καινούργια ιστορία που απλώς δανείζεται το όνομα και τη μαγεία του «Ονείρου». Η πλοκή, οι χαρακτήρες και η ουσία του έργου παραμένουν εδώ, μεταφέρονται όμως σε μια σύγχρονη θεατρική γλώσσα που μπορεί να συναντήσει τα παιδιά χωρίς να υποτιμά την αντίληψή τους.

Και κάπως έτσι, η πρόβα αρχίζει.

Οι τέσσερις ηθοποιοί αναλαμβάνουν όλους τους ρόλους της ιστορίας και, μέσα από μουσική, τραγούδι, χιούμορ και διαδραστικό παιχνίδι, δημιουργούν επί σκηνής έναν ολόκληρο κόσμο. Ανάμεσά τους, τέσσερις διαφορετικές εκδοχές του Πουκ, του σκανταλιάρικου ξωτικού που γίνεται ο οδηγός του κοινού σε αυτό το μαγεμένο δάσος.

Ο Πουκ είναι εκείνος που κινεί τα νήματα της ιστορίας, αλλά και αυτός που φέρνει τους θεατές πιο κοντά στη δράση. Απευθύνεται στα παιδιά, ζητά τη βοήθειά τους και τα καλεί να παίξουν μαζί του, μετατρέποντας σταδιακά την παρακολούθηση σε συμμετοχή.

Η ιστορία είναι γνωστή. Αρχή καλοκαιριού και το μαγεμένο δάσος της Αθήνας υποδέχεται την Ερμία, τον Λύσανδρο, την Ελένη και τον Δημήτρη, τον βασιλιά των ξωτικών Όμπερον, τη βασίλισσά του Τιτάνια, αλλά και τέσσερις μάστορες που ετοιμάζουν τη δική τους θεατρική παράσταση. Όλοι τους μπλέκονται σε ένα ξεκαρδιστικό γαϊτανάκι παρεξηγήσεων, μεταμορφώσεων και μπερδεμένων ερώτων, με τον Πουκ να κάνει τα πράγματα ακόμη πιο περίπλοκα.

Μια νύχτα αρκεί για να μπερδευτούν όλα. Έρωτες, φιλίες, ζήλιες και παρεξηγήσεις μπλέκονται μεταξύ τους, ενώ πίσω από το χιούμορ και το παιχνίδι παραμένουν εκείνα τα στοιχεία που κάνουν το έργο του Shakespeare διαχρονικό: η φιλία, η αποδοχή, η ενσυναίσθηση, η διαφορετικότητα και η αληθινή αγάπη.

Όλοι τους μπλέκονται σε ένα ξεκαρδιστικό γαϊτανάκι παρεξηγήσεων, μεταμορφώσεων και μπερδεμένων ερώτων, με τον Πουκ να κάνει τα πράγματα ακόμη πιο περίπλοκα.

Και εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ενδιαφέρον κομμάτι αυτής της διασκευής. Το «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» δεν αντιμετωπίζεται ως ένα έργο που χρειάζεται να «μικρύνει» για να μιλήσει ειδικά σε παιδικό κοινό. Η μαγεία, το χιούμορ, οι μεταμορφώσεις και η τρέλα του πρωτότυπου έργου παραμένουν στον πυρήνα της παράστασης, ενώ όσα χρειάζεται προσαρμόζονται ώστε να μπορούν να συναντήσουν τα παιδιά, χωρίς διδακτισμό.

Γιατί το παιδικό κοινό δεν είναι και το πιο εύκολο κοινό να κερδίσεις. Τα παιδιά μπορεί να έρχονται στο θέατρο επειδή κάποιος ενήλικας το επέλεξε για εκείνα, όμως από τη στιγμή που θα καθίσουν στην πλατεία πρέπει η ίδια η παράσταση να τα κάνει να θέλουν να μείνουν μέσα στην ιστορία. Κι εδώ η διάδραση το πετυχαίνει: τα παιδιά δεν παρακολουθούν απλώς όσα συμβαίνουν, αλλά έχουν λόγο σε μια συγκεκριμένη στιγμή της δράσης και βοηθούν τους ήρωες να προχωρήσουν την ιστορία. Ποια είναι αυτή; Μένει να το ανακαλύψετε μόνοι σας…

Και αυτό σημαίνει πως κάθε παράσταση μπορεί να είναι διαφορετική από την προηγούμενη. Γιατί κάθε φορά απέναντι στους τέσσερις ηθοποιούς θα βρίσκεται ένα διαφορετικό κοινό, με διαφορετικές αντιδράσεις, διαφορετικές απαντήσεις και – κυρίως – διαφορετική διάθεση να παίξει.

Τα παιδιά δεν παρακολουθούν απλώς όσα συμβαίνουν, αλλά έχουν λόγο σε μια συγκεκριμένη στιγμή της δράσης και βοηθούν τους ήρωες να προχωρήσουν την ιστορία.

Παρακολουθώντας για λίγο την πρόβα, είναι δύσκολο να μη θυμηθείς γιατί το παιδικό θέατρο μπορεί να είναι εξίσου γοητευτικό και για τους μεγάλους. Ίσως γιατί, μέσα από ένα δάσος, τέσσερις Πουκ και μερικά… καλά ξόρκια, σου θυμίζει κάτι που μεγαλώνοντας συχνά ξεχνάς: ότι για να μπεις σε έναν μαγικό κόσμο δεν χρειάζεται να είσαι παιδί. Χρειάζεται απλώς να θέλεις να παίξεις!