Ένα απόγευμα τρυπώσαμε στο Θέατρο Χορν ή, πιο συγκεκριμένα, στα γραφεία ενός γκλαμουράτου περιοδικού, όπου η φιλοδοξία, τα πισώπλατα μαχαιρώματα και τα παιχνίδια εξουσίας συνθέτουν μια εργασιακή κόλαση που μοιάζει επικίνδυνα οικεία.
Στο θέατρο Ήβη, η ζωή του Νίκου Ξυλούρη παίρνει για πρώτη φορά θεατρική μορφή. Με ζωντανή μουσική, σπάνιο αρχειακό υλικό και μια αφήγηση που φωτίζει τον «Αρχάγγελο της Κρήτης», η παράσταση - με τη σκηνοθετική υπογραφή του Νικορέστη Χανιωτάκη - μάς προσκαλεί σε μια ξεχωριστή βιωματική εμπειρία που συγκινεί.
Στο Θέατρο Βεάκη, ο Γιώργος Νανούρης σκηνοθετεί τη Μαρία Κίτσου και μαζί ζωντανεύουν τη ζωή της Σοφίας ντε Μαρμπουά - της γνωστής στην ιστορία ως Δούκισσα της Πλακεντίας - σε έναν μονόλογο που ισορροπεί ανάμεσα στον μύθο και την αλήθεια.
Στο Bios, η Εύα Σταυρογιάννη μάς οδηγεί σε ένα χοροθεατρικό ταξίδι στα όρια της Μνήμης και της Λήθης, εκεί όπου ο λόγος, η μουσική και η κίνηση συναντιούνται για να διεκδικήσουν τη λύτρωση.
Μπήκαμε στο Θέατρο Arroyo, εκεί όπου «Το καταραμένο παιδί» του Honoré de Balzac ζωντανεύει για πρώτη φορά επί σκηνής στην Ελλάδα, σε διασκευή και σκηνοθεσία των Λάζαρου Βαρτάνη και Στέφανου Παπατρέχα. Και πήραμε μια γεύση από ένα έργο-ύμνο και κατάρα μαζί, γεμάτο σκοτάδι, ενοχή αλλά και ποίηση.
Μπήκαμε στο Θέατρο Art63 όπου η παράσταση "Καιρός να την Πουλεύουμε" ξετυλίγει όλα τα συναισθήματα, όμορφα ή άσχημα, της ανθρώπινης υπόστασης μέσα από μία ιστορία απώλειας, μνήμης και φιλίας.
Μπήκαμε στο Bios, εκεί όπου οι «Ερωτευμένοι» του Σαμ Σέπαρντ ξετυλίγουν μια ιστορία πάθους, ορίων και επιθυμίας στην πιο ωμή της μορφή.
