Bella Ciao#48: Μια νύχτα στην Επίδαυρο
Προσθήκη ως αγαπημένη πηγήΤο Bella Ciao βρέθηκε στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου την Παρασκευή 24 Ιουλίου για την πρεμιέρα της αριστοφανικής “Ειρήνης” που υπογράφει ο Νίκος Καραθάνος.
Είχα έρθει για να παρακολουθήσω την «Ειρήνη» του Καραθάνου. Μια παράσταση που περίμενα με μεγάλη ανυπομονησία: με τη μοναδική, ευρηματική και υψηλής αισθητικής σκηνοθετική του ματιά, τις μουσικές του Φοίβου Δεληβοριά και έναν υπέροχο θίασο με αγαπημένους ηθοποιούς. Ήξερα πως θα ήταν μια θεατρική εμπειρία που θα με συγκινούσε.
Από την πρώτη στιγμή, όμως, η Επίδαυρος ήταν διαφορετική.Δεν άκουγες τα τζιτζίκια. Το χώμα δεμύριζε όπως κάθε καλοκαίρι. Τα δέντρα έμοιαζαν σιωπηλά. Αντί για τη γνώριμη ζεστασιά, υπήρχε ένα βαρύ, σκοτεινό, σχεδόν χειμωνιάτικο τοπίο. Κι όμως, αυτή η ατμόσφαιρα έκανε τον χώρο ακόμη πιο μαγικό. Ένας αέρας κουβαλούσε τη βροχή καιχωρίς να το ξέρω τότε, κουβαλούσε και μια εμπειρία που θα θυμάμαι για πάντα.
Ανεβήκαμε στο θέατρο γεμάτοι προσμονή. Τα φώτα έσβησαν. Οι ηθοποιοί μπήκαν στη σκηνή με ένα υπέροχο χορευτικό. Από τα πρώτα λεπτά ήταν φανερό πως ο Καραθάνος είχε δημιουργήσει κάτι ξεχωριστό. Το αριστοφανικό χιούμορ συναντούσε το σήμερα και ταυτόχρονα ξυπνούσε τον πρωτόγονο άνθρωπο μέσα μας. Η τρυφερότητα συνυπήρχε με τον προβληματισμό και η συγκίνηση γεννιόταν αβίαστα μέσα από τον ρυθμό της παράστασης.
Οι αστραπές είχαν κυκλώσει το θέατρο. Στην αρχή έλεγες μέσα σου πως το σύννεφο θα προσπεράσει. Δεν γίνεται, σκεφτόσουν, να έρθει ακριβώς εδώ. Μα οι λάμψεις πλήθαιναν, ο αέρας δυνάμωνε και οι βροντές πλησίαζαν.
Την ίδια στιγμή, πάνω στη σκηνή, οι θεοί είχαν εγκαταλείψει τους ανθρώπους. Ο πόλεμος κυριαρχούσε. Η Ειρήνη δεν είχε ακόμη εμφανιστεί.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα στο θέατρο και την πραγματικότητα, στις αστραπές, στη βροχή που ερχόταν και στον πόλεμο που παιζόταν πάνω στη σκηνή, ένιωσα κάτι πολύ δυνατό. Ένιωσα πως αυτή είναι η πραγματικότητα που ζούμε σήμερα. Ένας κόσμος που εξακολουθεί να περιμένει την ειρήνη. Και ξαφνικά, θέατρο και πραγματικότητα έγιναν ένα.
Το σύννεφο στάθηκε πάνω από την Επίδαυρο και ξέσπασε μια καταρρακτώδης βροχή.Για περίπου πέντε λεπτά όλα συνέβαιναν ταυτόχρονα. Οι ηθοποιοί συνέχιζαν να παίζουν. Το κοινό χειροκροτούσε. Κανείς δεν ήθελε να φύγει. Το συναίσθημα είχε κορυφωθεί.
Ύστερα άναψαν τα φώτα. Όλοι γελούσαμε. Είχαμε γίνει ξανά παιδιά.
@marytigaraki @monopoligr #epidauros #ancienttheatre #rain
Κι όμως, δεν έφυγα με απογοήτευση. Έφυγα με ένα συναίσθημα ανολοκλήρωτο. Με εκείνη τη γλυκιά αίσθηση ότι ήθελα κι άλλο. Ακόμη κι αν έβλεπα ολόκληρη την παράσταση, πάλι θα ήθελα κι άλλο. Τώρα που δεν είδα το τέλος της, τη θέλω ακόμη περισσότερο.
Εκείνο το βράδυ, μέσα στη βροχή, σκέφτηκα πόσο επίκαιρος παραμένει ο Αριστοφάνης. Χιλιάδες χρόνια μετά, εξακολουθούμε να περιμένουμε την ειρήνη. Να ευχόμαστε κάποια στιγμή οι άνθρωποι να λογικευτούν.
Όπως η «Γκόλφω» και οι «Όρνιθες», έτσι και η «Ειρήνη» του Καραθάνου θα μείνει χαραγμένη μέσα μου. Όχι γιατί είδα το τέλος της. Αλλά γιατί δεν το είδα ποτέ.
Ίσως γιατί, όπως η ειρήνη δεν έρχεται ποτέ εύκολα, έτσι κι εγώ έφυγα από αυτή την παράσταση με την ίδια αίσθηση: κι ας την έβλεπα ολόκληρη, πάλι θα ήθελα κι άλλο. Τώρα που δεν είδα το τέλος της, θέλω ακόμη περισσότερο. Και ίσως αυτό να είναι το πιο δυνατό συναίσθημα που μου άφησε.
