Stop Scrolling: Μια πραγματικότητα που δεν χρειάζεται CGI

Νομίζω πως πλέον, αφού έχουμε βιώσει τον πρώτο καύσωνα στην σε αυτή τη πόλη, είναι καιρός να φεύγουμε σιγά σιγά για κάποιο νησί. Βέβαια θα πρότεινα να μην πάρετε πλοίο γιατί είναι πολύ πιθανό να τρακάρετε. Ας μην πάρετε και αεροπλάνο, γιατί θα τις χάσετε τις πτήσεις σας, καθώς στο Ελευθέριος Βενιζέλος υπολειτουργούν τα μηχανήματα ελέγχων. Για τρένα δεν θα το συζητήσω καν. Και τέλος το αμάξι είναι λίγο επίφοβο, γιατί μπορεί να βρεθείτε δίπλα σε καμία πυρκαγιά. Τώρα που το σκέφτομαι λίγο καλύτερα: μήπως είναι προτιμότερο να κάτσουμε σπίτι μας;

Δεν νομίζω πως έχει υπάρξει άλλη ταινία τα τελευταία χρόνια που να έχει προκαλέσει τέτοια συζήτηση, τόσα αμφιλεγόμενα σχόλια, αλλά κυρίως τέτοια εισπρακτική επιτυχία στη χώρα μας από την πρώτη κιόλας εβδομάδα κυκλοφορίας της, όσο η «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν. Δεν υπάρχει πραγματικά κάτι που να μην έχει ειπωθεί για αυτή την ταινία. Την προηγούμενη εβδομάδα τα είπαμε και από αυτή τη στήλη. Μία εβδομάδα και πάνω από 150.000 εισιτήρια μετά, ωστόσο, και μέσα σε σχετικές αλλά και άσχετες απόψεις που κυκλοφορούν στα social media, υπάρχουν ακόμη πράγματα που αξίζει να συζητήσουμε.

Tο πιο ενδιαφέρον ίσως, από όσα έχουν ειπωθεί, είναι το πόσο μη προσβάσιμη είναι μία ταινία που έχει καταφέρει να γίνει τόσο δημοφιλής. Δεν υπάρχει άνθρωπος εκεί έξω που να μην γνωρίζει για την κυκλοφορία της και, παρ’ όλα αυτά, μόλις 41 κινηματογραφικές αίθουσες σε ολόκληρο τον κόσμο μπορούν να προβάλλουν την ταινία στην πλήρη έκταση και το μεγαλείο της, όπως ακριβώς γυρίστηκε: σε φιλμ 70mm IMAX.

Πρόκειται για μία εξαιρετική συνθήκη από τεχνικής άποψης. Εκτός των άλλων, μιλάμε για μία παραγωγή στην οποία δεν χρησιμοποιήθηκε πουθενά CGI. Αυτό που βλέπουμε στην οθόνη μας συνέβη στην πραγματικότητα. Οι ηθοποιοί και οι συντελεστές της ταινίας μιλούν για την εμπειρία σαν να ήταν κάτι σχεδόν υπνωτιστικό: για ιδιοφυείς ανθρώπους που κατάφεραν να βρουν πρωτότυπες λύσεις και για έναν Νόλαν που για ακόμη μία φορά εξυμνείται ως «genius».

Ταυτόχρονα, όμως, ελάχιστοι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο θα καταφέρουν να βιώσουν την ολοκληρωτική εμπειρία της ταινίας. Όσοι είναι αρκετά τυχεροί ώστε να έχουν μία αίθουσα IMAX κοντά τους και όσοι είναι αρκετά προνομιούχοι ώστε να μπορούν να πληρώσουν το αντίστοιχο εισιτήριο. Παρατηρώντας όλα αυτά, αντιλαμβάνεται κανείς πως αυτή η ταινία δεν δημιουργήθηκε απλώς για τα μάτια των θεατών. Δημιουργήθηκε για την εμπειρία κυρίως των συντελεστών της.

Την ώρα που το ελληνικό καλοκαίρι μετρά αφίξεις και πληρότητες, το μποτιλιάρισμα δεν περιορίστηκε στους δρόμους την εβδομάδα που μάς πέρασε, αλλά εξαπλώθηκε και στα λιμάνια. Μια εικόνα από τη Σούδα ήρθε να υπενθυμίσει πόσο λεπτή είναι η γραμμή ανάμεσα στην ομαλή λειτουργία και την καταστροφή. Δύο πλοία συγκρούστηκαν μετωπικά μέσα στο λιμάνι της Σούδας στα Χανιά και, για μια ακόμη φορά, η ελληνική επικαιρότητα κρέμεται από μια λέξη: «ευτυχώς». Ευτυχώς δεν υπήρξαν τραυματισμοί, ευτυχώς δεν σημειώθηκε θαλάσσια ρύπανση, ευτυχώς οι ζημιές περιορίστηκαν στα πλοία.

Το περιστατικό σημειώθηκε κατά τη διάρκεια ελιγμών, όταν το επιβατηγό-οχηματαγωγό «ΕΛΥΡΟΣ», που εκτελούσε το δρομολόγιο Σούδα–Πειραιάς, συγκρούστηκε με το φορτηγό οχηματαγωγό «ΙΩΣΗΦ Κ.». Το Λιμενικό έχει ξεκινήσει έρευνα για τις συνθήκες του ατυχήματος, ενώ τα δύο πλοία υποβλήθηκαν σε τεχνικούς ελέγχους πριν συνεχίσουν τα δρομολόγιά τους.

Θα έλεγε κάποιος πως κάτι τέτοιο είναι απίθανο να συμβεί: δύο πλοία να συγκρουστούν μετωπικά – και όχι σε ανοιχτή θάλασσα, αλλά μπροστά στα μάτια δεκάδων περαστικών, σε ένα λιμάνι. Βέβαια, θα μου πείτε πως ούτε δύο τρένα θεωρούσαμε πως μπορούν να συγκρουστούν…

Νεκρός μέσα στο γραφείο του, στο κέντρο της Αθήνας, βρέθηκε ο γνωστός ποινικολόγος Σταύρος Γεωργίου, με την υπόθεση να παίρνει γρήγορα διαστάσεις και τις αρχές να προχωρούν στη σύλληψη ενός 28χρονου ως βασικού υπόπτου.

Ο 73χρονος δικηγόρος εντοπίστηκε το βράδυ της Τρίτης στην περιοχή της 3ης Σεπτεμβρίου, ενώ σύμφωνα με την ΕΛ.ΑΣ. ο θάνατός του προήλθε από δολοφονική επίθεση. Ο 28χρονος που συνελήφθη φέρεται να έχει ομολογήσει την πράξη, ενώ σε βάρος του σχηματίστηκε δικογραφία για ανθρωποκτονία με δόλο και ληστεία. Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά από την έρευνα, ο κατηγορούμενος φέρεται να είχε συνάντηση με τον ποινικολόγο στο γραφείο του, όπου ακολούθησε ένταση που κατέληξε στη δολοφονία του. Οι αρχές εξετάζουν όλα τα στοιχεία της υπόθεσης, ενώ το κίνητρο παραμένει στο επίκεντρο της έρευνας.

Όπως και οι ανατριχιαστικές πληροφορίες για τη ζωή και το παρασκήνιο των εμπλεκομένων στην υπόθεση – σε βαθμό μάλιστα που πλέον ίσως ξεπερνά τα όρια της ειδησεογραφίας. Με τόσες τραγωδίες και θανάτους το τελευταίο καιρό, μοιάζει σαν πλέον η ενημέρωση να έχει καταλήξει σε μία προσπάθεια για ματιές μέσα από την κλειδαρότρυπα, όπως αναφέρθηκε και στο FYI News. Το αποτρόπαιο έγκλημα εις βάρος ενός ανθρώπου, οποιουδήποτε ανθρώπου, δεν δικαιολογεί την παραβίαση της ιδιωτικότητας της ζωής του. Ή και αν με κάποιον τρόπο δικαιολογείται, μήπως με αυτή την τακτική, χάνουμε την ίδια την είδηση;

Δεκαέξι χρόνια μετά την τραγωδία της Marfin – την έκρηξη σε τραπεζικό κατάστημα το 2010 που στέρησε την ζωή σε τρεις ανθρώπους – η υπόθεση επιστρέφει στο επίκεντρο όχι μόνο για τις συλλήψεις που έγιναν, αλλά και για τη νέα μεγάλη συζήτηση που έχει ανοίξει γύρω από αυτές.

Οι αρχές ανακοίνωσαν ότι έφτασαν στην εξιχνίαση της φονικής εμπρηστικής επίθεσης του 2010, προχωρώντας στη σύλληψη δύο ανδρών, ενώ έχει ταυτοποιηθεί ακόμη μία γυναίκα που βρίσκεται στο εξωτερικό. Σύμφωνα με την ΕΛ.ΑΣ., η έρευνα βασίστηκε σε νέο υλικό και στοιχεία που αξιοποιήθηκαν τα τελευταία χρόνια.

Την ίδια στιγμή, οι κατηγορούμενοι αρνούνται κάθε εμπλοκή, ενώ οι δικηγόροι τους υποστηρίζουν ότι η δικογραφία παρουσιάζει κενά και ότι δεν υπάρχει ασφαλής ταυτοποίηση των προσώπων που εμφανίζονται στο υλικό της επίθεσης.

Και κάπου εδώ ξεκινά η δεύτερη, παράλληλη υπόθεση: αυτή της δημόσιας συζήτησης. Για κάποιους, οι εξελίξεις έρχονται ύποπτα σε μια περίοδο έντονης πολιτικής πίεσης για την κυβέρνηση και αποτελούν προσπάθεια αλλαγής της ατζέντας. Για άλλους, αυτή η ανάγνωση υποτιμά μια υπόθεση που παρέμενε ανοιχτή για 16 χρόνια και την ανάγκη να αποδοθεί δικαιοσύνη για τους τρεις ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους.

Το μόνο βέβαιο είναι πως η Marfin δεν ήταν ποτέ απλώς μια παλιά υπόθεση. Ήταν μια πληγή που έμεινε ανοιχτή — και τώρα, μαζί με τα ερωτήματα για τους δράστες, επιστρέφουν και τα ερωτήματα για τον τρόπο με τον οποίο η κοινωνία και η πολιτική εργαλειοποιούν τέτοιες τραγωδίες.