Ζητούνται παιδιά από την Ελλάδα ή o κερδισμένος τα παίρνει όλα, της Νάντιας Δαλκυριάδου στο Θέατρο Nous

Από πού είστε; Για τους περισσότερους, είναι μια απλή ερώτηση. Για περίπου τέσσερις χιλιάδες ανθρώπους που υιοθετήθηκαν από την Ελλάδα στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και σε πολύ μικρότερο αριθμό, στην Ολλανδία, τις δεκαετίες του ’50 και του ’60, η ίδια ερώτηση μπορεί να τους ακολουθεί μια ολόκληρη ζωή. Παιδιά που καταγράφηκαν ως ορφανά, έκθετα, εγκαταλελειμμένα ή διαθέσιμα προς υιοθεσία. Που πέρασαν από βρεφοκομεία, ιδρύματα, οργανώσεις, δικηγόρους, πρωτοδικεία και μεσάζοντες. Που άλλαξαν χώρα, γλώσσα, οικογένεια και όνομα. Και πίσω τους, μητέρες και οικογένειες που πολλές φορές έμειναν με κενά, σιωπή και χαμένους φακέλους.

Η παράσταση «Ζητούνται παιδιά από την Ελλάδα ή ο κερδισμένος τα παίρνει όλα» βασίζεται σε πραγματικές μαρτυρίες, επιστολές, ντοκουμέντα, αρχειακό υλικό και ιστορική έρευνα και ακολουθεί τις διαδρομές αυτών των παιδιών: από την Ελλάδα του Εμφυλίου και της μετεμφυλιακής φτώχειας, στην Αμερική του Ψυχρού Πολέμου, της φιλάνθρωπης εικόνας και της υπόσχεσης μιας «καλύτερης ζωής».

Η παράσταση αντλεί υλικό από το βιβλίο της Gonda Van Steen, «Ζητούνται παιδιά από την Ελλάδα» και από το βιβλίο της Μαρίας Καρδαρά, «Φωνές των χαμένων παιδιών της Ελλάδας».

Η αφήγηση έχει αφετηρία στο παρόν. Μια παρέλαση πρόκειται να ξεκινήσει κι οι πολίτες της χώρας συγκεντρώνονται για να την παρακολουθήσουν.

Όμως, ανάμεσα στην αναμονή για τον εορτασμό του ιστορικού γεγονότος, αρχεία, κρυμμένοι φάκελοι, ονόματα και ξεχασμένες ιστορίες αρχίζουν να εισβάλλουν στο χώρο. Έρχονται επιτακτικά και απαιτητικά. Έρχονται για να ακουστούν. Μαζί τους επιστρέφουν οι φωνές εκείνων που έφυγαν, εκείνων που έμειναν και εκείνων που ακόμη αναζητούν.

Σήμερα, δεκαετίες αργότερα, πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους εξακολουθούν να αναζητούν το πρώτο τους όνομα, τον τόπο γέννησής τους, έναν φάκελο, έναν συγγενή, μια απάντηση.

Η ιστορία αυτή δεν έχει κλείσει. Η παράσταση επιστρέφει σε όσα χάθηκαν ανάμεσα σε κρατικές υπηρεσίες, ιδρύματα, οικογένειες και διεθνείς μηχανισμούς υιοθεσίας.

Ποιος αποφάσιζε ποιο παιδί θα φύγει;
Ποιος γνώριζε και ποιος σώπαινε;
Και τελικά, ποιος ήταν ο κερδισμένος;

Μια παράσταση για τα παιδιά που έφυγαν, για τις μητέρες που έμειναν πίσω, για τις οικογένειες που έσπασαν στα δύο, για τους ανθρώπους που ακόμη ψάχνουν τις ρίζες τους και για μια χώρα που έμαθε για χρόνια να σιωπά.

Και για μια ερώτηση που δεν σταματά να επιστρέφει: Από πού είστε;

Για περίπου τέσσερις χιλιάδες ανθρώπους, η απάντηση δεν ήταν ποτέ αυτονόητη…

Τα παιδιά σήμερα είναι το πεδίο όπου εμφανίζεται και αναπτύσσεται μια τεράστια αντίφαση και υποκρισία. Ενώ παρουσιάζονται ως το μέλλον του κόσμου, η επένδυση για το μέλλον, η προτεραιότητα όλων, ωστόσο εξακολουθούν να μετακινούνται, να χάνονται σε πολέμους, να χωρίζονται από τις οικογένειές τους, να περνούν σύνορα, να γίνονται αριθμοί και φάκελοι. Άλλοι αποφασίζουν για τη ζωή τους. Άλλοι αφηγούνται την ιστορία τους.

Και σχεδόν πάντα, τα παιδιά που χάνονται, που μετακινούνται, που μένουν ορφανά, που καταστρέφονται, είναι τα παιδιά του αδύναμου, εκείνου που δεν έχει πρόσβαση, δύναμη και φωνή.

Η παράσταση δεν επιδιώκει απλώς να φέρει στη σκηνή ένα ιστορικό γεγονός, αλλά να σταθεί απέναντι σε αυτή την ανισότητα δύναμης.

Αυτό που με απασχόλησε περισσότερο μέσα από την ιστορία των υιοθεσιών παιδιών από την Ελλάδα τις δεκαετίες του ’50 και του ’60 είναι όχι μόνο τι συνέβη τότε, αλλά το ίδιο ερώτημα που υπάρχει μέχρι και σήμερα.

Ποιος έχει το δικαίωμα να αποφασίσει τι θα γίνει ένα παιδί;

Και τελικά, ποιος έχει το δικαίωμα να αφηγηθεί την ιστορία μας;

Προπώληση: Early Bird ως 5 Νοεμβρίου: 10€