Stop Scrolling: Hot summer nights, mid July – Ελλάδα edition

Έχουμε φτάσει πλέον αισίως στην εποχή του χρόνου που χαρακτηρίζεται εξαιρετικά από τους στίχους του τραγουδιού της Lana Del Rey. “Hot summer nights, mid July”, but make it Αθήνα, καύσωνα και κατεδαφίσεις July. Παρ’ όλα αυτά, ας είμαστε αισιόδοξοι, γιατί βρισκόμαστε στο κατώφλι του Αυγούστου και, αντιστοίχως, στις – όποιες – καλοκαιρινές άδειες.

Η επικαιρότητα, ωστόσο, σε αντίθεση με την πλειοψηφία των εργασιών μας, δεν ξέρει από slow down και άδειες. Μάλιστα, την περίοδο που αποζητάμε απεγνωσμένα ένα διάλειμμα και όλα λειτουργούν λίγο πιο βραδυκίνητα λόγω ζέστης, οι ειδήσεις, τα απρόοπτα, τα σκάνδαλα και οι γκάφες αυξάνονται, καθώς συνήθως δεν είναι κανείς αρκετά «εδώ» για να τους δώσει σημασία. Εμείς, για άλλη μία φορά, όμως είμαστε εδώ, σταματάμε το scrollάρισμα για λίγο και δίνουμε περισσότερη βάση σε όσα έγιναν την εβδομάδα που μας πέρασε. Πάντα όσο ζούμε “hot summer nights” σε “mid July”!

Πριν κάποιες μέρες, οι δηλώσεις του Αλέξη Γεωργούλη σχετικά με τα πολιτικά του φρονήματα και τις πιθανές μελλοντικές του επιλογές μάς ταρακούνησαν λίγο – έως πολύ – όσους, τουλάχιστον, από εμάς τις πήραμε χαμπάρι. Σε συνέντευξη που έδωσε στο Action24 και στην Αθηναΐδα Νέγκα, ο ηθοποιός και πρώην ευρωβουλευτής δήλωσε πως δεν θεωρούσε ποτέ τον εαυτό του «ούτε δεξιό, ούτε αριστερό, ούτε κεντρώο» και η Αθηναΐς τού επισήμανε ότι κάποια στιγμή, δεν μπορεί, θα συμφωνούσε με την κομματική γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ – του κόμματος με το οποίο ήταν ευρωβουλευτής. Δεν θα μπορούσε να είναι υποψήφιος με τη Χρυσή Αυγή, για παράδειγμα, δήλωσε η παρουσιάστρια. Και σε αυτό ο Αλέξης, ή και Σωτήρης για τους γνώστες, απάντησε πως: «Όχι, δεν νομίζω. Ποτέ μη λες ποτέ, βέβαια». Και αν δεν ξέρατε τι σημαίνει «ο ναζισμός της διπλανής πόρτας» και κανονικοποίηση του φασισμού, συγχαρητήρια, μόλις γίνατε αυτόπτες μάρτυρες.

@alexis.georgoulis

@theatroalsos •

♬ πρωτότυπος ήχος – Alexis Georgoulis

Μία φαινομενικά αστεία δήλωση από πλευράς του Αλέξη Γεωργούλη είναι πολλά περισσότερα από μία απλή δήλωση. Είναι η κανονικοποίηση μίας εγκληματικής οργάνωσης, η επαναφορά του φασισμού ως κανονικότητας και αστείου μέσω ενός προσώπου που είναι ευρέως αποδεκτό. Μία μέρα αργότερα, βέβαια, ο ίδιος έκανε ένα βίντεο στο προφίλ του στο TikTok, όπου προσπάθησε ουσιαστικά να καλύψει τη δήλωσή του, αλλά και πάλι μετρήθηκε λίγος. Καθώς δεν καταδίκασε τις όποιες υπόνοιες άφησε να δημιουργηθούν για το ότι θα στήριζε μία εγκληματική οργάνωση. Απλώς ανέφερε πως δεν τον αφορά να κομματικοποιηθεί και να πολιτικοποιηθεί ξανά. Κάλυψε θεωρητικά μόνο τον εαυτό του, αλλά στην πραγματικότητα δημιούργησε νέες αμφιλεγόμενες απόψεις γύρω από τα πιστεύω του και το ποιον του.

Κάποιες ειδήσεις έχουν ένα παράξενο τρόπο να επιστρέφουν πριν προλάβουμε καν να τις αφήσουμε πίσω. Την περασμένη εβδομάδα στο Stop Scrolling μιλούσαμε ξανά για τα όρια της αστυνομικής βίας, για το πόσο εύκολα μια καταδίωξη μπορεί να μετατραπεί σε τραγωδία και για τα ερωτήματα που μένουν κάθε φορά αναπάντητα. Και λίγες ημέρες μετά, η ίδια συζήτηση επιστρέφει, αυτή τη φορά με τον θάνατο του 20χρονου στο Άργος.

Ο νεαρός, που τραυματίστηκε σοβαρά από πυρά αστυνομικών της ΟΠΚΕ κατά τη διάρκεια καταδίωξης, κατέληξε μετά από τέσσερις ημέρες νοσηλείας στο ΚΑΤ. Σύμφωνα με την οικογένειά του, ο 20χρονος βρισκόταν στο φάσμα του αυτισμού και είχε υψηλό ποσοστό αναπηρίας, ενώ υποστηρίζουν πως ήταν άοπλος τη στιγμή που δέχθηκε τους πυροβολισμούς. Από την πλευρά της αστυνομίας αναφέρεται πως στο όχημα βρέθηκε αεροβόλο όπλο και πως οι αστυνομικοί προχώρησαν σε χρήση του όπλου τους κατά τη διάρκεια μιας επικίνδυνης καταδίωξης.

Οι δύο αστυνομικοί έχουν προφυλακιστεί και μετά τον θάνατο του 20χρονου η κατηγορία σε βάρος τους αναμένεται να μετατραπεί σε ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο. Ταυτόχρονα οργανώσεις και κόμματα της αντιπολίτευσης ζητούν πλήρη διερεύνηση, ενώ επανέρχεται η συζήτηση για την εκπαίδευση των αστυνομικών, τους κανόνες εμπλοκής και τη χρήση θανατηφόρας βίας. Και κάθε τέτοια υπόθεση μάς αφήνει μπροστά στο ίδιο ερώτημα: πόσες φορές θα χρειαστεί να ξαναμιλήσουμε για τα όρια της εξουσίας, πριν αυτά τα όρια γίνουν πραγματικά ξεκάθαρα;

Νομίζω πως πλέον έχει γίνει ξεκάθαρο πως το πιο τρομακτικό με τις ειδήσεις για την έμφυλη βία πλέον, δεν είναι μόνο η ίδια η πράξη, είναι η συνεχιζόμενη επανάληψη των ίδιων περιστατικών. Η στιγμή που συνειδητοποιείς ότι αλλάζουν τα πρόσωπα, οι πόλεις και οι λεπτομέρειες, αλλά η ιστορία μοιάζει επικίνδυνα ίδια. Γιατί πίσω από κάθε «μεμονωμένο περιστατικό», υπάρχει μια κοινωνία που για χρόνια έχει μάθει να ανέχεται μικρές και μεγάλες εκφράσεις πατριαρχίας. Την ιδέα ότι κάποιος μπορεί να ελέγχει, να αποφασίζει, να επιβάλλεται. Ότι η ζήλια μπορεί να βαφτιστεί αγάπη και η βία «μια κακή στιγμή».

Η υπόθεση της 17χρονης στη Ρόδο έρχεται να μας θυμίσει ξανά αυτή τη σκληρή πραγματικότητα. Η ανήλικη κατήγγειλε ότι δέχθηκε άγριο ξυλοδαρμό από τον 23χρονο σύντροφό της στον Αρχάγγελο Ρόδου. Σύμφωνα με την καταγγελία της, η επίθεση διήρκεσε ώρες, ενώ η ιατροδικαστική εξέταση κατέγραψε πολλαπλά τραύματα στο σώμα της. Παράλληλα, η ίδια ανέφερε ότι δέχθηκε και απειλές.

Η υπόθεση έχει προκαλέσει οργή, όχι μόνο για τη βιαιότητα της επίθεσης, αλλά και γιατί επαναφέρει στο προσκήνιο τη βία ως αποτέλεσμα θυμού, έντασης ή «μιας στιγμής». Ο δράστης φαίνεται να δήλωσε πως «Αν θέλει σφαλιάρα κανείς για να συνέλθει, ειναι οκ να του την ρίξεις». Και όχι αυτή δεν είναι μία είδηση που μας ήρθε από το 1960, αλλά πριν από μία εβδομάδα.