Άλεξ/ Αλέξανδρος: Ο Πάνος Βλάχος σε μια μικρή ιστορία για τη βία

Ένα αγόρι εξαφανίζεται από μια μικρή επαρχιακή πόλη, η υπόθεσή του συγκλονίζει ολόκληρη τη χώρα και οι έρευνες στρέφονται, μήνες αργότερα, προς μια ομάδα ανήλικων παιδιών. Μολονότι η ιστορία ενδέχεται να θυμίσει στο κοινό την υπόθεση εξαφάνισης του Άλεξ, οι δημιουργοί διευκρινίζουν ότι το έργο αποτελεί προϊόν καλλιτεχνικής μυθοπλασίας και ότι οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα ή γεγονότα είναι συμπτωματική.

Το έργο «Άλεξ/ Αλέξανδρος – Μια Μικρή Ιστορία για τη Βία», σε κείμενο της Λητώς Τριανταφυλλίδου και του Πάνου Βλάχου και σκηνοθεσία της Λητώς Τριανταφυλλίδου, κάνει πρεμιέρα στις 7 Νοεμβρίου 2026 στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.

Στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκεται ένα από τα παιδιά που συνδέθηκαν με την εξαφάνιση. Χρόνια αργότερα, έχοντας πλέον ενηλικιωθεί, επιστρέφει στα γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή του και επιχειρεί να ανασυνθέσει όσα συνέβησαν.

Μέσα από ανακρίσεις, αναπαραστάσεις και αποσπασματικές αναμνήσεις, αναζητά απαντήσεις για εκείνες τις ημέρες, προσπαθώντας ταυτόχρονα να κατανοήσει το βάρος που εξακολουθεί να κουβαλά. Η αφήγηση δεν περιορίζεται στο μυστήριο της εξαφάνισης, αλλά στρέφεται προς τους ανθρώπους, τις σιωπές και τις κοινωνικές συνθήκες που περιβάλλουν την υπόθεση.

Ο Πάνος Βλάχος υποδύεται διαδοχικά τους αντιήρωες της ιστορίας, δημιουργώντας το συλλογικό πορτρέτο μιας πόλης στην οποία κανείς δεν παραμένει πραγματικά αμέτοχος. Μαζί του εμφανίζονται πέντε ανήλικοι ερμηνευτές, οι οποίοι μεταμορφώνονται διαρκώς σε θύματα και θύτες, συνεργούς και μάρτυρες, παιδιά και ενήλικες.

Η παράσταση εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο τα αγόρια μαθαίνουν από μικρή ηλικία να ταυτίζουν τη δύναμη με την επιβολή και την ευαλωτότητα με την αδυναμία. Το bullying παρουσιάζεται ως η αφετηρία μιας ευρύτερης κουλτούρας βίας, η οποία διαμορφώνεται μέσα στην οικογένεια, στο σχολείο και στην κοινωνία.

Παράλληλα, το έργο θέτει ερωτήματα γύρω από την ευθύνη, την ενοχή, τον φόβο και τη σιωπή: Πώς αντιλαμβάνονται τα παιδιά τις συνέπειες των πράξεών τους; Πώς μπορεί να αναπαρασταθεί η βία στη σκηνή χωρίς να αναπαραχθεί; Και πώς μπορεί μια σκληρή ιστορία να ειπωθεί στα παιδιά, αλλά και να ακουστεί μέσα από τη δική τους φωνή;

Η Λητώ Τριανταφυλλίδου προσεγγίζει το έργο ως μια σκηνική άσκηση μνήμης. Η αφήγηση, το παιχνίδι και η ανάκριση συνυπάρχουν, ενώ η οπτική του θεατή μετατοπίζεται διαρκώς. Στόχος δεν είναι μόνο η αναμέτρηση με μια ακραία εκδήλωση παιδικής βίας, αλλά και η διερεύνηση των συνθηκών που τη γέννησαν.

Έτσι, η ιστορία της εξαφάνισης ενός παιδιού μετατρέπεται σταδιακά στην ιστορία μιας ολόκληρης πόλης που, όπως σημειώνουν οι δημιουργοί, «έχει ήδη χάσει τα παιδιά της».