Μόμπι Ντικ: Η νέα παράσταση της πολυβραβευμένης Ομάδας GAFF στο Θέατρο Νέος Ακάδημος

Η Happy Productions εγκαινιάζει την πρώτη της συνεργασία με την καλλιτεχνική ομάδα GAFF, παρουσιάζοντας στο θέατρο Νέος Ακάδημος μια σύγχρονη θεατρική μεταφορά του εμβληματικού «Μόμπι Ντικ» του Herman Melville, σε σκηνοθεσία και διασκευή Σοφίας Καραγιάννη.

Τα τελευταία χρόνια, η ομάδα GAFF, με βασικούς δημιουργούς  τη Σοφία Καραγιάννη και τον Ιωσηφ Ιωσηφίδη —τον οποίο το κοινό απολαμβάνει παράλληλα στη μεγάλη επιτυχία «Τζόνι Μπλε»— έχει καθιερωθεί ως μία από τις σημαντικότερες και πιο πολυσυζητημένες καλλιτεχνικές δυνάμεις του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου, υπογράφοντας διαδοχικές επιτυχίες και πολυβραβευμένες παραστάσεις όπως «Η Πανούκλα», «Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς», «Νεκρές Ψυχές» κ.ά.

Παράλληλα, η Σοφία Καραγιάννη έχει ξεχωρίσει μέσα από τη σκηνοθετική της πορεία με παραστάσεις όπως ο «Άγριος Σπόρος» και το «Μπουμπουλίνας 18», δημιουργώντας ένα προσωπικό θεατρικό σύμπαν έντασης, σωματικότητας και σκοτεινής ποιητικότητας.

Το «Μόμπι Ντικ», ένα από τα σημαντικότερα έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, μεταφέρεται στη σκηνή ως ένα σύγχρονο θεατρικό ταξίδι πάνω στην ανθρώπινη εμμονή, τη ματαιοδοξία, την εξουσία, την πίστη, τη βία και την αυτοκαταστροφή.

Στο κέντρο της ιστορίας βρίσκεται ο μυθικός καπετάνιος Άχαμπ (Ιωσηφ Ιωσηφίδης), ένας άνθρωπος ολοκληρωτικά παραδομένος στην ανάγκη του να εκδικηθεί τη λευκή φάλαινα που τον σημάδεψε για πάντα. Καθώς το πλοίο βυθίζεται ολοένα περισσότερο σε ένα ατέρμονο κυνήγι, το ταξίδι μετατρέπεται σταδιακά σε μια σκοτεινή κατάβαση στα όρια της ανθρώπινης παράνοιας.

Το «Μόμπι Ντικ» δεν είναι μόνο μια ιστορία περιπέτειας. Είναι ένα βαθιά πολιτικό και υπαρξιακό έργο για τον άνθρωπο που επιμένει να συγκρουστεί με δυνάμεις μεγαλύτερες από τον ίδιο — ακόμη κι όταν γνωρίζει πως αυτή η σύγκρουση θα οδηγήσει αναπόφευκτα στην καταστροφή.

Η Σοφία Καραγιάννη δημιουργεί έναν σκηνικό κόσμο σκληρό, θαλασσινό, ποιητικό και εφιαλτικό. Με έντονη σωματικότητα, κινηματογραφική ατμόσφαιρα και έναν πυκνό ηχητικό κόσμο, η παράσταση μετατρέπει τη σκηνή σε ένα πλοίο που ταξιδεύει ασταμάτητα προς το άγνωστο.

Ένα σύγχρονο θεατρικό γεγονός υψηλής αισθητικής, όπου η λογοτεχνία, η εικόνα, η κίνηση και ο ήχος ενώνονται σε μια εμπειρία σκοτεινή, καθηλωτική και βαθιά ανθρώπινη.

Μια από τις πιο φιλόδοξες θεατρικές παραγωγές της νέας σεζόν.

«Γιατί αποφασίσαμε με την ομάδα GAFF το «Μόμπι Ντικ»; Γιατί μοιάζει τρομακτικά με τον κόσμο που ζούμε. Η επιλογή αυτού του έργου δεν γεννήθηκε από μια επιθυμία επιστροφής σε ένα κλασικό λογοτεχνικό κείμενο αλλά από την αίσθηση ότι ζούμε ήδη πάνω στο Pequod.

Ένα πλοίο που ταξιδεύει χωρίς επιστροφή, ένα πλήρωμα που συνεχίζει να υπακούει ενώ γνωρίζει τον κίνδυνο, ένας καπετάνιος που μετατρέπει την προσωπική του εμμονή σε συλλογική αποστολή και όλοι μαζί να προχωρούν προς την καταστροφή, αδυνατώντας να αλλάξουν πορεία.

Σε μια εποχή πολιτικής σύγχυσης, πολέμων, κοινωνικής ασφυξίας και διαρκούς φόβου, ο Άχαμπ μοιάζει οικείος. Δεν είναι απλώς ένας άνθρωπος κυριευμένος από μανία, είναι η μορφή μιας εξουσίας που παρασύρει τους πάντες μέσα από τον φόβο, το όραμα, την υπόσχεση ενός μεγάλου σκοπού. Και, δυστυχώς, το πλήρωμα δεν είναι αθώο. Συμμετέχει, σιωπά, συναινεί.

Μας απασχόλησε βαθιά αυτή η σχέση ανάμεσα στον ηγέτη και το σύνολο. Πόσο εύκολα μια κοινωνία μπορεί να παραδοθεί στην παράνοια; Πότε σταματά η ευθύνη του ενός και πότε αρχίζει η ευθύνη όλων; Τι είναι αυτό που κάνει έναν άνθρωπο να ακολουθεί, ακόμη κι όταν γνωρίζει πού οδηγείται; Ο φόβος; Η ανάγκη να ανήκει κάπου; Η πίστη ότι κάποιος άλλος γνωρίζει καλύτερα; Ή μήπως η βαθιά ανθρώπινη ανάγκη να πιστέψουμε σε έναν σκοπό, ακόμη και όταν αυτός μας οδηγεί στην καταστροφή;

Στο «Μόμπι Ντικ», κανείς δεν είναι πραγματικά αμέτοχος. Το πλοίο συνεχίζει να κινείται επειδή όλοι, με διαφορετικό τρόπο, συντηρούν την πορεία του.

 Ο θίασος, το πλήρωμα του Pequod, ξεκίνησε ένα ταξίδι σε σκοτεινά και αχαρτογράφητα νερά, όπου η θάλασσα γίνεται τόπος μνήμης, παραφοράς και αποκάλυψης. Δεν μας ενδιέφερε μια αφηγηματική αναπαράσταση του μυθιστορήματος, αλλά μια σκηνική εμπειρία που να μεταφέρει την ασφυξία ενός κόσμου που συνεχίζει να κινείται ενώ ξέρει ότι βυθίζεται.

Στην αναμέτρηση με το σπουδαίο κείμενο του Melville πέφτεις στην παγίδα να δώσεις μια απάντηση στο ερώτημα «ποιος είναι ο ΜΟΜΠΙ ΝΤΙΚ;». Και κάπου εκεί, μέσα στη διαδικασία, καταλαβαίνεις πως το ερώτημα είναι άλλο: «ποιον ακολουθούμε και μέχρι πού;».

Κι ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο επικίνδυνο ταξίδι: όχι η αναμέτρηση με τη φάλαινα, αλλά η στιγμή που παραδίδεις τη βούλησή σου σε κάποιον άλλον και τον αφήνεις να καθορίσει την πορεία σου».