Οι Ευτυχισμένες Μέρες, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου στην Ελευσίνα

Ο Δημήτρης Τάρλοου σκηνοθετεί την Αγλαΐα Παππά και τον Δημήτρη Μπίτο σε ένα από τα εμβληματικότερα έργα του θεάτρου του παραλόγου, τις Ευτυχισμένες Μέρες του Σάμιουελ Μπέκετ, σε ένα πρότζεκτ που εξερευνά την ανθρώπινη απαντοχή και αποτίνει φόρο μνήμης στη σπουδαία ηθοποιό Χριστίνα Τσίγκου, στενή φίλη του ίδιου του Μπέκετ και άρρηκτα συνδεδεμένη με τον ρόλο της Γουίνι. Μετά την πρεμιέρα στο Ανοιχτό θέατρο της Άνδρου στο πλαίσιο του 12ου Διεθνούς Φεστιβάλ Άνδρου, η παράσταση θα παρουσιαστεί και στο Φεστιβάλ Αισχύλεια στις 3 Σεπτεμβρίου.

Στο Αθηναϊκό κοινό οι Ευτυχισμένες Μέρες θα παρουσιαστούν στο Θέατρο Πορεία από 1η Οκτωβρίου.

Σε αυτή την ηρωίδα επικεντρώνεται το έργο, η οποία βρίσκεται θαμμένη μέχρι τη μέση της σε ένα έδαφος άνυδρο και ερημικό. Παρά ταύτα, η Γουίνι παραμένει αισιόδοξη, προσκολλημένη στις καθημερινές της συνήθειες και στα αγαπημένα της αντικείμενα, υποδεικνύοντας τη ρουτίνα ως μέσο επιβίωσης. Στη συνέχεια, τη συναντούμε θαμμένη μέχρι τον λαιμό πλέον, άρα ανίκανη να κινηθεί, αλλά χωρίς να παύει να μιλά, χωρίς να παύει να ελπίζει, επιδεικνύοντας τη δύναμη της ανθρώπινης θέλησης.

Ακριβώς σε αυτό εστιάζεται η παράστασή μας, στην ικανότητα με την οποία ο μεγάλος ιρλανδός οπλίζει την ηρωίδα του, ώστε να ανταπεξέρχεται στην αποξένωση, τη ματαιότητα της ύπαρξης, την έλλειψη ή τη δυσκολία επικοινωνίας. Ο λιτός χώρος γεμίζει από υπαρξιακή ένταση, η ακινησία και ο χρόνος που φτάνει στο τέλος του αποκαλύπτουν τη βαθιά φιλοσοφική διάσταση της ζωής. Το σκηνικό θα εστιάζει στην πρόσληψη της Γουίνι ως ένα έργο τέχνης, αυτό το έργο τέχνης που είναι η ανθρώπινη ύπαρξη, ενώ ο εσωτερικός της μονόλογος θα εναλλάσσεται με ηχητικά τοπία δημιουργώντας μια ηχητική εμπειρία.

«Μαρίνα, νιώθω πολύ κουρασμένη. Έχω ανάγκη μερικές μέρες ξεκούρασης. Θα πάω στις Σπέτσες, στο ξενοδοχείο ενός φίλου.» Με αυτά τα λόγια, η Χριστίνα Τσίγκου, το γένος Μαυροΐδη, –εκείνη, στην οποία ο Samuel Beckett είπε: «Σας θαυμάζω και σας ευχαριστώ που θελήσατε να παίξετε την Γουίνι»–, άφηνε στη μητέρα μου το δερμάτινο βαλιτσάκι της, αυτό που περιείχε όλες της τις σημειώσεις, την περούκα της, τα σκηνικά της μικροαντικείμενα από την παράσταση Ευτυχισμένες Μέρες. Λίγες μέρες αργότερα, η Μαρίνα Καραγάτση και ο Παντελής Βούλγαρης θα υποδέχονταν –οι δυο τους και μόνο (μαζί με έναν αστυφύλακα) – τη σωρό της εξαίρετης ηθοποιού στο λιμάνι του Πειραιά. Πριν από ενάμιση χρόνο φεύγοντας από τη ζωή η Μαρίνα Καραγάτση, μου άφησε κληρονομιά το καφέ βαλιτσάκι.

Η πρόσφατη συνάντησή μου με την Αγλαΐα Παππά ύστερα από δεκαετίες που τελειώσαμε μαζί τη Δραματική Σχολή του Εθνικού, ήρθε να κουμπώσει τα πάντα.

Η επιθυμία γεννά επιθυμία.  Η μνήμη, μνήμες, κι οι αισθήσεις, αισθήσεις».