Love Me, των Andi Xhuma και Εύας Γεωργιτσοπούλου στο ΠΛΥΦΑ

Τι απομένει στον έρωτα όταν η αρχική μαγεία έχει περάσει αλλά δεν έχει ακόμη φτάσει το τέλος; Σε μια συνδημιουργία με τίτλο Love Me, οι χορογράφοι Andi Xhuma και Εύα Γεωργιτσοπούλου, αναζητούν τον ενδιάμεσο χώρο ανάμεσα στην εξιδανίκευση και την απομυθοποίηση του έρωτα και δημιουργούν ένα ντουέτο σύγχρονου χορού για τον κοινό ρυθμό δύο ανθρώπων που προσπαθούν να συμβαδίσουν – στην πρόβα, στη ρουτίνα, στο «μαζί» που δεν είναι πάντα εύκολο, αλλά είναι αληθινό.

«Δεν θέλαμε να κάνουμε ακόμα ένα ντουέτο για τον έρωτα-παραμύθι. Μας ενδιέφερε αυτό που κανείς δε βλέπει στο σινεμά: η Τρίτη το βράδυ, η ρουτίνα, το πώς συγχρονίζεσαι με κάποιον χωρίς να χάνεις τον εαυτό σου» Οι Andi Xhuma και Εύα Γεωργιτσοπούλου υπογράφουν μια δουλειά που μιλάει με σωματικότητα, χιούμορ και ειλικρίνεια για κάτι που όλοι νομίζουμε ότι ξέρουμε: πώς είναι να μοιράζεσαι τη ζωή σου με κάποιον, καθημερινά.

Προσπαθώντας να αντισταθεί κανείς στο να καταθέσει (ακόμη) ένα ντουέτο για το ερωτικό φαινόμενο, προκρίνοντας είτε την εξύμνηση είτε την απομυθοποίησή του, προκύπτει η εξής ανάγκη διερεύνησης: γιατί όλη αυτή η ενδιάμεση περιοχή της ρουτίνας και της «κανονικότητας» σε μια σχέση περνά απαρατήρητη; Γιατί οι περισσότεροι μένουν στη μαγεία της πρώτης συνάντησης ή στην τελική απομάγευση, δίχως να δίνεται σημασία στο τι είναι τελικά αυτός ο κοινός ρυθμός μεταξύ δύο ανθρώπων που συμπορεύονται για κάποια περίοδο στη ζωή τους;
Περισσότερο από ένα ντουέτο για τις ψυχολογικές μεταπτώσεις των ερωτοπαθών, λοιπόν, το “Love Me” επιχειρεί να προσεγγίσει αυτή τη ρυθμολογία του μαζί. Μαζί, όπως κοινός ρυθμός και κοινός βηματισμός, αλλά όχι πάντα κοινές πορείες. Από την άλλη, αυτό ίσως να είναι και το ζητούμενο: στον κοινό ρυθμό που δημιουργούμε με τον άλλο, στον κοινό ρυθμό που αντέχουμε να κρατήσουμε και οι δυο, η προσοχή μετατοπίζεται από εμάς τους ίδιους σε κάτι τρίτο, τα δυο σώματα ορίζουν πλέον μια περιοχή, στην οποία η οικειότητα και το άφημα είναι, εκτός από σωματικές δράσεις, και ψυχικές δοκιμασίες.

Η προτεινόμενη κινησιολογική σπουδή στον έρωτα είναι μια χορογραφημένη συνθήκη στην οποία τα βήματα είναι πάντα βήματα σε διάλογο με κάποιον άλλο, συνεχόμενες περιστροφές, σημειακές συμπτώσεις και ξαφνικά σταματήματα, ball change και αλλαγές κατεύθυνσης στο και 8, γιατί το “Love Me” μας θυμίζει, επίσης, αυτό τον ενδιάμεσο χώρο της πρόβας πριν την παράσταση, όταν δυο σώματα μοχθούν να καταφέρουν κάτι μαζί. Αυτό κάτι αγγίζει από τον έρωτα, ή μάλλον τη ρυθμολογία του, αλλά κατά τρόπο παράδοξο, το κοινό γίνεται πάντα μάρτυρας του «τέλους αυτής της σχέσης», μας πετυχαίνει στο κλείσιμο του κύκλου και έτσι βλέπει πάντα δυο σώματα να αφηγούνται τον αποχωρισμό.